Rules For Netiquette Novels & Stories

Maya-maya pa'y iniharap na ni Nate sa kanya ang laptop nito kung saan nakasulat ang mga rules na nabanggit nito kani-kanina lang. "Basahin mo para makasiguro ka na wala akong ibang dinagdag sa mga pinag-usapan natin." Kinagat niya ang pang-ibaba niyang labi at sinipat ng tingin ang mga nakasulat sa laptop nang may maisip siya. Nate has rules. Dapat siya meron din since they are business partners now, right? "Is everything okay?" Untag ni Nate sa pananahimik niya.

Hindi tuloy alam ng mga ito kung matatawa or maiinis sa gulat ng ginawa ng mga gaga kong kaibigan. "Its settled then...wala ng bawian ito," ani Cheska. "Wait wait wait...tatanungin ko lang sana kung anong mga rules and regulations ninyo dito," ani Jam. "Wala pong ganoon dito basta magbayad lang po kayo ng tama at dapat naka register lang ang mga bisita ninyo napupunta dito ok na po yun. Huwag lang po palang maingay lalo na kapag sumapit na ng 11pm ng gabi," pahayag nito.

“Paano kung hindi ko kaya? Paano kung makita nilang natatakot ako?” Umiling siya. “That’s why you must put these rules in your mind....” “Rule 1: Keep your head up and your eyes sharp. Kapag may tumingin sa'yo, salubungin mo. Huwag kang iiwas ng tingin.” “Rule 2: Silence is your best weapon. Hindi mo kailangang magpaliwanag sa kahit kanino. Kung may magtanong sa'yo na hindi mo gustong sagutin, titigan mo lang sila. Let them drown in their own words.”

Inisip ko kung ano ang pwedeng maging solusyon para sa aming dalawa na hindi mag-check sa aming phone. “We need rules. Isang playful agreement para sa bakasyon na ito.” Nagtaas siya ng isang kilay. “Rules? Like what?” “Walang hahawak ng phone kung hindi naman kailangan. Kung may tatawag sa atin, pwedeng sagutin kasi baka emergency o importante talaga. Kapag magpi-picture, pwede din. Pero kung magche-check ng email or about work...” Bahagya akong huminto at tinitigan siya ng seryoso para ipakita na hindi ako nagbibiro. “May consequences. Deal?”

Nag-angat muli ako ng mukha at buong loob na nagtanong kahit pa may ideya na ako. "Anong mga rules yan Mr. Wilson?" "First, bawal mong kausapin lahat ng mga taong pumupunta rito!" Nakataas ang kilay na saad niya. "Kahit babae? Kahit si Steffi?" Singit ko. "Ofcourse! Either woman or man, Bawal is bawal! You got it!?" Irritableng usal niya.

Natutunan ko rin ang unspoken rules… hindi basta-basta magtanong ng sobra, wag maging masyadong personal, at palaging magpakita ng respeto. Pero hindi rin mawawala ang awkward moments. Minsan, habang naglilinis ako ng living room, biglang pumasok si Nathaniel at nag-stare sa akin ng matagal. “Lira… you can do it faster if you…” nagsimula siyang magbigay ng instructions, pero pinigilan ko ang sarili ko na hindi mag-react ng halatang galit o takot. Nakasanayan ko na rin, at ramdam ko na kahit paano, may halo ng respeto sa kanyang tono.

Sino ba namang groom ang may pa-do’s and don’ts list na parang boarding house rules? No PDA in public. No sleepovers unless required by family. Maintain appearances during events. No meddling in his business. No media involvement. Tapos idagdag pa ang nabasa ko doon na… No public drama or scandals. Separate rooms until further notice. Always wear my ring. No emotional attachment. O ‘di ba? Parang nanalo ako sa raffle ng “Best Future Husband of the Year.” Joke.

“Tomorrow, you’ll be meeting my staff formally. There are rules in the house.” “Rules?” Napasimangot ako. “Puwede bang rules ko muna? Rule number one: Bawal ang fake. Rule number two: Kailangan may kape araw-araw. Rule number three: Walang manghuhusga sa volume ng boses ko.” Napahinto siya sa tapat ng pinto ko. “I’ll try.” “Good.”

"Heto ang kwarto mo. May sariling banyo 'yan. Kung may kailangan ka sa gabi, kumatok ka lang sa kwarto ko. Katabi lang 'to." "Sige. Salamat." "Clara?" "Ano na naman?" "Rules. Sabi mo may mga rules tayo dito sa bahay," paalala niya. "Oo. Rule number one: Walang papasok sa kwarto ko nang hindi ako nagbibigay ng permiso. Kahit ikaw pa ang nagbabayad ng renta rito." Tumango siya. "copy." "Rule number two: Walang pag-uusap tungkol sa trabaho mo o sa kumpanya mo kapag kasama mo ako. Gusto ko ng tahimik na buhay."

“So, shall we talk rules?” Tumango lang siya. “Start with yours.” Binuksan ko ‘yung maliit kong notebook, ‘yung isa sa mga pang-professional mode kuno kong props. “Rule one: no unnecessary touching. Public displays only, pang-appearances lang. Nothing more.” “Define unnecessary,” tanong niya, that teasing glint in his eyes that should honestly be illegal. “Alam mo na ‘yung ibig kong sabihin,” I said, raising a brow. “Don’t play dumb. Hindi bagay sa’yo.”