Ruthless Gl Chapter 72 Novels & Stories

Ibinalik namin ang aming atensyon kay Dolus ngunit sa isang kisapmata lamang ay nawala siya sa aking paningin at nagulat na lamang kami nang hawak-hawak na niya sa leeg si Almirah. Mabilis lamang para kay Dolus na sirain ang mga vine barrier ni Glade. At isa pa, nagawa niya ring pabagsakin ang lalaki sa isang atake lamang at agawin si Almirah mula rito. Sinalo naman ni Raid ang kaniyang matalik na kaibigan mula sa pagkakahulog. Wala ng malay si Glade at putok ang ilang bahagi ng mukha nito dahil sa napakabilis na pag-atake ni Dolus sa kaniya.

But my vision was already collapsing. Blurred shadows. Shouting. Blood. Chaos. The last thing I saw before darkness swallowed me completely— Were Adrian and Julian reaching for me at the same time? Too late. And as consciousness slipped away, I heard someone whisper: “The debt has finally been collected.” Thank you for reading. Leave a review or a rating — your thoughts fuel the next chapter. And if you want, every coin or gift you send helps me bring it to you faster!” (next chapter…)

“Ma'am!" Parang nag slow mo ang nangyari. Gulat na gulat si Calvin habang sinubukan akong abutin, but its too late. Nalaglag ako sa hagdan at ramdam ko ang sakit sa pag gulong ko pababa at pag tama ng ulo ko. Nakatihaya ako habang naka tingin sa mataas na kisame na puno ng magagandang ilaw.

Napatingin ako sa labas ng bintana, nakakaramdam na ako ng init kaya naman ay itinapat ko ang electric fan sa akin. "Gagawin ko na rin kaya ang chapter 49?" I hummed and clicked my tongue. Wala akong nagawa kundi gawin na rin ang chapter 49 dahil sayang ang ideya na nasa utak ko ngayon. Nasa kalagitnaan ako ng pagt-type ng may kumatok sa pintuan ko. Tumayo ako at binuksan ito. "Sino—" "Keegan?" Gulat akong tumingin sa kanya, nakatshirt lang ito at khaki short pants.

Sabi nga nila hindi magkaroon ng tagumpay kung walang mga bagay na isasakripisyo. Sa aking linya ng negosyo, ang mga bagay-bagay ay maaaring mawala sa mga kamay ko sa isang iglap dulot ng isang maliit man na pagkakamali, kaya nag-iingat ako. Sa ngayon, naramdaman kong naging matagumpay ang pagsasanib ng grupo ko isa pang malaking grupo. Ang Rubicund ay tila nasiyahan sa ngayon sa mga padala kong regalo. At kahit alam kong may mga nag-aalinlangan na maaari kong pamunuan sila, ilang sandali lang ay napagtanto nilang mas malakas ako kaysa sa inaasahan ng leader nilang si Kerwyn. Mas malakas ang Stygians kung tutuusin pero mas pinili ko ang grupo ng Rubicund upang makipagsanib!

inabot niya saakin ang isang bottled water at dahil sa uhaw ay agad ko itong ininom After I handed the bottled water back to him bigla akong nahilo, nag uumpisa nading lumabo ang mata ko I sighed I'm frustration and close my eyes,wala sa sariling napahawak ako sa ulo That's when I realized something is wrong Then suddenly a body pinned mine into a large wood,ang kamay niya ay sumuot sa loob ng shirt ko at hinawakan ang tiyan ko A tear drop on my eyes as I tried to stop him"s-stop please"I whisper weakly He chuckled in my neck"madali lang to relax ka lang" Mas lalong tumayo ang balahibo ko sa sinabi niya,sinusuntok suntok ko ang katawan niya palayo saakin pero hinang Hina talaga ako I sobbed

Bigla ko tuloy naalala noong una ko siyang makita sa eksaktong bar na pinanggalingan namin kagabi. I was in a total state of confusion that time because of Maureen so I decided to drowned myself in alcohol. I hate myself for still loving the woman who keeps on breaking me yet there I was, trying to persuade her to get back to me for God knows how many times already. Maureen was the love of my life, she was everything to me not until that Rockwell bastard steals her away from me.

WARNING: EXTREME VIOLENCE AND SENSITIVE CONTENT This chapter contains intense depictions of torture, strategic betrayal, and the dark psychological manipulation between a father and son. Reader discretion is advised. Zaitan Gulliermo POV The shipyard was a graveyard of rusted steel and forgotten ambitions. Moonlight filtered through the jagged holes of Warehouse 7, casting long, distorted shadows on the concrete floor. My pulse was steady—a cold, rhythmic beat that matched the clicking of my Beretta’s safety.

Tumutulo ang luhang dahan dahan tinatapik tapik ni Noah ang pisnge ng dalaga. Mahimbing at malalim itong natutulog ngayon at puno ng sugat at pasa ang buong katawan. Sa isip niya ay grabe ang pinagdaanan ng dalaga. At paglaban dahil sobrang nakakaawa ang hitsura nito ngayon. Malayo ang tingin ni Glenn ay napahawak na lamang niya sa kanyang mukha habang pilit na pinipigilan ang sarili. Sa ikalawang pagkakataon, he failed protecting someone he treat as her second sister.

Gamit and hintuturong daliri niya ay hinaplos niya ang gilid ng labi ko, at saka bahagya ang ngiting pinakawalan sa labi niya. "Glaze. . . It was only the sweet glaze." He said and licked his finger. . c.m. louden