Sa Kamay Ni Papa Mga Nobela at Kwento

KABANATA 103. Marahan nyang ginagap ang kamay ng ama habang nakaluhod at umiiyak sa harap nito. Hindi ito nag sasalita at nakaupong inalalayan ng madrasta habang nakatulala sakanya at tila hindi kumukurap. "Papa... papa... soryy!!" Muli nyang anas dito at hinalikan ng paulit-ulit ang kamay ng ama.

As I lifted up my head, a smile crept into my lips and I pouted. "Papi, of course I miss you too." Lumapit ako at binigyan rin si Papi ng isang mahigpit na yakap. "Parang hindi naman 'ata, eh." Tiningnan ako ni Lolo habang hindi kumakalas sa yakap. "Of course, kaya." sabay pout ko ulit ng labi. "Dahil na miss mo kami, we have something for you." Papi said. "Talaga? You have pasalubong for me?" tiningnan ko si Mamita na naka-ngiti lang sa amin ni Papa.

Sabay ding ngumiti at nagkatinginan. Lumapit si Jyrone at hinawakan ang kamay ko. “H-Hindi… hindi kami nag-aaway,” sagot ni Papa na pilit ang ngiti. Tumingin ako kay Jyrone. Ngumiti rin siya at nilapat ang palad sa pisngi ko. “Nag-uusap lang kami…”

Pero sapat iyon para mas lalo siyang masaktan. Dahil sa sandaling iyon— hindi niya hawak ang isang bihag. Kundi— isang batang nagtitiwala sa kanya. “Daddy…” ulit ni Amanda, mas mahina ngayon. “Hmm?” “Galit ka po ba kay Papa?” Nanigas si Mike. Napahigpit ang panga niya. Hindi siya sumagot agad. “Mabait po si Papa…” dagdag ng bata, halos pabulong. “Inaalagaan niya kami ni Mommy…”

Gusto niyang bawiin ang kamay niya. Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa isip niya ang nakita nila kagabi. Ang babaeng kasama nito. Ang mukha ng mama niya habang nakatingin sa kanila. Ayaw niyang magpahawak dito. Pero nang subukan niyang hilahin ang kamay niya, mas hinigpitan lang ng papa niya ang pagkakahawak. “Daddy…”

Iyon nga lang, hindi pa rin sapat. "Uminom na ba ng gamot si Papa?" tanong ko sa kapatid ko na sumunod sa akin, si Pia. Lumapit ako kay Papa at saka inabot ang kamay niya para magmano. Ako ang panganay at ang breadwinner ng pamilyang 'to. Kahit naman ganito kami, masaya ako basta sama-sama kami.

Humigpit ang hawak ni Mama sa kamay ni Papa bago ito nagsalita. “Kilalang-kilala ka namin,” malumanay nitong sabi. “Hindi mo kailangang patunayan kung sino ka sa amin.” Ilang sandali kaming nanatiling tahimik. At sa katahimikang iyon ay nakita ko kung paano unti-unting lumuwag ang tensyon sa mukha ni Papa. Parang may mabigat na batong matagal niyang pasan na ngayon lang niya nailapag.

Hindi kaya… hindi niya naman magagawa sakin yon diba? “Nak, ngiti ka.” Tinutok ni Papa ang kamera ng selpon sakin kaya naman ngumiti ako, pagtapos niyang kumuha ng litrato ay ihinarap niya naman ang selpon saming dalawa para magselfie pa kami. “Ayan, pang-update ko lang sa Mama mo.”

Kumalas si papa mula kamay ng lalaking may hawak sa kanya na tinawag nyang Walter at lumapit sa akin. Ito rin ang unang beses na nilapitan ako ni papa. "Lumayo ka sa akin pa, lumayo ka sa akinnnnn!". Umiiyak na ako. Pero hindi ako maka kilos. Kumikirot pa rin ang katawan ko. Kung sana lang andito si Ariel o kaya si Derick o si Beybi. Kahit sino basta may ibang tao lang sana.

tanong sa akin ng isang kasambahay. "Ito naman napakapormal. Petchay na lang ang itawag mo sa 'kin. Mas prefer ko ang melon, meron ba?" nakangiti kong wika. "Sure, ma'am. Ano pong gusto nyong snacks?" "Pizza!" parang bata kong sigaw. "Okay, ma'am." Sinalampak ko ang aking katawan sa malaking sofa, saka bumukaka kahit alam kong maiksi ang suot kong shorts. Agad namang umiwas ng tingin ang mga kasambahay sa akin.