Novel & Cerita Sa Kamay Ni Papa

But I shook my head, my eyes full of tears still fixed on Ma'am Kamila. "Uuwi na lang po k-kami ng papa..." pagkasabi ko non ay nakita kong nagsalubong ang mga kilay ng ma'am. Naibaba rin niya ang mga kamay niya, tanda na nabigla siya sa mga sinabi ko.

KABANATA 103. Marahan nyang ginagap ang kamay ng ama habang nakaluhod at umiiyak sa harap nito. Hindi ito nag sasalita at nakaupong inalalayan ng madrasta habang nakatulala sakanya at tila hindi kumukurap. "Papa... papa... soryy!!" Muli nyang anas dito at hinalikan ng paulit-ulit ang kamay ng ama.

As I lifted up my head, a smile crept into my lips and I pouted. "Papi, of course I miss you too." Lumapit ako at binigyan rin si Papi ng isang mahigpit na yakap. "Parang hindi naman 'ata, eh." Tiningnan ako ni Lolo habang hindi kumakalas sa yakap. "Of course, kaya." sabay pout ko ulit ng labi. "Dahil na miss mo kami, we have something for you." Papi said. "Talaga? You have pasalubong for me?" tiningnan ko si Mamita na naka-ngiti lang sa amin ni Papa.

Sabay ding ngumiti at nagkatinginan. Lumapit si Jyrone at hinawakan ang kamay ko. “H-Hindi… hindi kami nag-aaway,” sagot ni Papa na pilit ang ngiti. Tumingin ako kay Jyrone. Ngumiti rin siya at nilapat ang palad sa pisngi ko. “Nag-uusap lang kami…”

Pero sapat iyon para mas lalo siyang masaktan. Dahil sa sandaling iyon— hindi niya hawak ang isang bihag. Kundi— isang batang nagtitiwala sa kanya. “Daddy…” ulit ni Amanda, mas mahina ngayon. “Hmm?” “Galit ka po ba kay Papa?” Nanigas si Mike. Napahigpit ang panga niya. Hindi siya sumagot agad. “Mabait po si Papa…” dagdag ng bata, halos pabulong. “Inaalagaan niya kami ni Mommy…”

dagdag pa ni papa at unti-unti akong humarap sa kanya. Lumapit ako kay papa para mag bless at nakita ko na ganun din ang gagawin ni Timo. Nag expect na ako na hindi ibibigay ni papa ang kamay niya kay Timo pero mali ako. Ang laki ng ngiti ni papa kay Timo at inabot ang kamay niya para mag bless si Timo sa kanya.

Kaya naman ay nagpumilit siya sa ama niya. "Pero, Dad. Kasal na lang naman ang kulang sa amin? Saka papunta na rin naman kami doon sa yugtong 'yon. Hindi na kami mga bata, alam na namin ang mga ginagawa namin. Isang gabi lang naman gabi na at pagod na pagod na rin ako ang trapik pa kanina. Please dad, ngayong gabi lang?” Napabuntong hininga si Matthew at sa huli ay tumango na lang ito.

Kumalas si papa mula kamay ng lalaking may hawak sa kanya na tinawag nyang Walter at lumapit sa akin. Ito rin ang unang beses na nilapitan ako ni papa. "Lumayo ka sa akin pa, lumayo ka sa akinnnnn!". Umiiyak na ako. Pero hindi ako maka kilos. Kumikirot pa rin ang katawan ko. Kung sana lang andito si Ariel o kaya si Derick o si Beybi. Kahit sino basta may ibang tao lang sana.

tanong sa akin ng isang kasambahay. "Ito naman napakapormal. Petchay na lang ang itawag mo sa 'kin. Mas prefer ko ang melon, meron ba?" nakangiti kong wika. "Sure, ma'am. Ano pong gusto nyong snacks?" "Pizza!" parang bata kong sigaw. "Okay, ma'am." Sinalampak ko ang aking katawan sa malaking sofa, saka bumukaka kahit alam kong maiksi ang suot kong shorts. Agad namang umiwas ng tingin ang mga kasambahay sa akin.

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang