Saint Of Lost Things นิยาย & เรื่องราว

Tumutulo na naman ang aking mga luha. I didn’t see this pain coming. I was blind by his embrace. I was blind to the point that I forgot the fact that everything was wrong. It was too late when I realized it. Simoun Alexander Hord, you are my most terrible mistake.

Narating namin ang lagusan at binigkas ko ang mahiwagang salita upang ito’y bumukas. “Du öppnar en magisk tunnel och vi är på väg över de dödliga!” "Bumukas ka mahiwagang lagusan at kami’y iyong paraanin patawid sa mundo ng mga mortal!” Bumukas ang lagusan at kami’y dumaan dito. Nang ganap na akong nakaapak sa mundo ng mga mortal ay muling nagsara ang lagusan.

Pagkabahala Hindi na lingid sa kaalaman ng lahat, ang paulit-ulit na pagdanas ng luha't pagpapahirap mula sa mga ganid na nakamaskara bilang matataas na opisyal sa buong bayan ng Satrosa. Hindi ko na mabilang ang lahat ng kanilang ginawa magmula pa n'ong aking kamusmusan. Sa mga panahong iyon hanggang sa nagkaroon ako ng malay sa magulong mundo, hindi na bago sa akin ang makitang pagpaparanas nila ng dahas sa mga katulad kong nagmula lang sa angkan ng mga alipin. "Gah!" Isang namimilipit na d***g ang narinig mula sa babaeng ngayon ay nakahandusay na sa kalupaan, mula sa latigong hawak ng kanyang pinagsi-silbi-han.

Pilit niya inaalala sa kanyang isip ang huling nangyari sa kanya bago siya nawalan ng majay-tao. Ang huling pagkakatanda niya ay may nag doorbell. Nang buksan niya ang main door ay tumambad sa kanya ang dalawang lalaki na pamilyar naman sa kanya ang mga itsura ng mga ito. Hindi niya lang matandaan kung saan niya nakita ang mga ito. Sa hindi inaasahan ay bigla na lamang tinakpan ng isang lalaki ang kanyang ilong gamit ang panyo. Bago siya tuluyan nawalan ng malay ay humingi pa siya ng saklolo kay Manuel.

“Sa buong araw na magkasana tay, I will hold your hand, hindi ko siya bibitawan kahit na anong mangyari.” “What if you lose?” Tinignan iya ito. “ I never lose, baby.” ito naman ang ngumisi. “Are you sure? Paano kapag natalo ka?Anong consequence?” “If I lose, I will be your slave for a month.” “For a month lang? hindi pa pwedeng two months?”hirit pa nito. “nope. one month.” “sus, natatakot ka lang matalo eh.” pang-aasar pa nito.

Hanggang sa maaninag niya ang liwanag sa napakalayo, hindi niya inalintana ang pagod, lumakad lamang siya hanggang sa lamunin siya ng liwanag, marahil ay nakarating na siya sa paraiso. Wala siyang ibang narinig kundi busina ng mga sasakyan. Unti-unti niyang idinilat ang mga mata, naroon siya sa tulay,bang tulay kung saan siya binawian ng buhay. "Even that time, when i was on the middle of nowhere, terrified and alone. I keep on thinking about you, hindi ko alam kung anong klase ng tama meron ako sayo," sabi ni Austin habang pinagmamasdan ang mukja ng kaharap.

Kumuha 'to ng isang sticky note at isinulat ang information nito para sakaling mawala na naman. Sobrang halaga ng librong 'to para kay Hayacinth. Dahil binigay 'to ng taong nag-aruga sa kaniya noon na ngayon ay hindi niya na alam kung nasaan na si Lexie Miller, lola nito sa side ng papa niya. Halos kasabayan din nila Gail umalis si Lexie, pumunta 'to sa Singapore para magpagamot sa sakit niyang diabetes. Ang nakakalungkot lang para kay Hayacinth ay hindi man lang nagpaalam si Lexie sa apo bago lumisan. "Pupunta ako sa Singapore. Tutal malapit lang naman ang bansang 'yon dito sa Pilipinas," malungkot na saad ni Hayacinth na nakatunghay lang sa libro. "Shemay, tama na ang drama."

Buti na lang daw at hindi gaano ka lalim ang saksak na natamo niya. Pumasok ako para tingnan siya. Naka upo siya sa kama niya no'n habang sinasandal ang likod at nakatitig sa cellphone niya. Lumapit ako sa kanya para kamustahin siya. "Anong mararamdaman mo? May masakit ba?" "Meron." sagot niya. "Ito o." sabay turo sa puso niya. "Broken ako nang dahil sayo. Pwede mo bang lagyan ng anistisya para hindi ko maramdaman 'yong sakit, Doc?"

"I don't have any memory of you. And though after tomorrow, we'd just totally be strangers who happened to marry each one time in their lives, I still want to have memory of you. You see, I don't know if I'd ever remember the past. But just in case I don't, I'd still have a memory of you-- one thing that I'd get to keep and remember for this lifetime that we will spend apart." She balled her fists tighter, willing her tears not to fall. Her heart enr to him in an instant. Gael is once again like a vulnerable child in search for his home. She may have not had any forgotten memories, but she did know how it feels to be lost and be in search of the purpose of your life. She's still there now.

But I can’t control the universe, so I’ll wait for you in heaven instead, ‘till our not so perfect story will be written again. Love, Regina