Saint Of Lost Things Novels & Stories

Hindi niya matutukoy kung paano, ngunit may nakatagong kwento sa likod ng mga salitang iyon. Patuloy na nag-usap ang misteryosong tao at ang mga pulis, na nagbabalik ng mga ideya tungkol sa insidente. Si Mike ay nawawala sa kanyang sariling mga iniisip, nahulog sa isang madilim na lugar ng kanyang isipan, at nagsimula nang magduda sa mga pagkakakilanlan ng mga taong naroroon. "Please, Mike," sabi ng misteryosong tao. "I just want you to know that I’ve been watching everything. Everything."

Tumutulo na naman ang aking mga luha. I didn’t see this pain coming. I was blind by his embrace. I was blind to the point that I forgot the fact that everything was wrong. It was too late when I realized it. Simoun Alexander Hord, you are my most terrible mistake.

Narating namin ang lagusan at binigkas ko ang mahiwagang salita upang ito’y bumukas. “Du öppnar en magisk tunnel och vi är på väg över de dödliga!” "Bumukas ka mahiwagang lagusan at kami’y iyong paraanin patawid sa mundo ng mga mortal!” Bumukas ang lagusan at kami’y dumaan dito. Nang ganap na akong nakaapak sa mundo ng mga mortal ay muling nagsara ang lagusan.

Ang Estranghero Ang pakiramdam ay abot-langit na kaba at halos mahinto sa paggalaw mula sa aninong bigla na lamang sumulpot sa aking likuran. At nang makabalik ako sa sariling huwisyo'y kaagad akong kumilos palayo't hinarap ang anino.

Pilit niya inaalala sa kanyang isip ang huling nangyari sa kanya bago siya nawalan ng majay-tao. Ang huling pagkakatanda niya ay may nag doorbell. Nang buksan niya ang main door ay tumambad sa kanya ang dalawang lalaki na pamilyar naman sa kanya ang mga itsura ng mga ito. Hindi niya lang matandaan kung saan niya nakita ang mga ito. Sa hindi inaasahan ay bigla na lamang tinakpan ng isang lalaki ang kanyang ilong gamit ang panyo. Bago siya tuluyan nawalan ng malay ay humingi pa siya ng saklolo kay Manuel.

C. Marahil, nakatadhana na nga na magtagpo ang aming landas. Pinulot ko ang libro at umupo sa gilid ng kama kung saan siya nakahiga. Makintab ang itim na kulay nito at ang gintong guhit sa mga letra ay natanglawan ng liwanag ng ilaw. I don’t know if it’s just me or something but I can feel the weight that the book has. It’s a lonely feeling and the man lying beside me—not knowing where he is, chilled and got me panicking; hurtling around the little dark room of Outcast at 2 am in the morning. I felt nervous with the man who got lost in the middle of the City of Dublin.

Hanggang sa maaninag niya ang liwanag sa napakalayo, hindi niya inalintana ang pagod, lumakad lamang siya hanggang sa lamunin siya ng liwanag, marahil ay nakarating na siya sa paraiso. Wala siyang ibang narinig kundi busina ng mga sasakyan. Unti-unti niyang idinilat ang mga mata, naroon siya sa tulay,bang tulay kung saan siya binawian ng buhay. "Even that time, when i was on the middle of nowhere, terrified and alone. I keep on thinking about you, hindi ko alam kung anong klase ng tama meron ako sayo," sabi ni Austin habang pinagmamasdan ang mukja ng kaharap.

Kumuha 'to ng isang sticky note at isinulat ang information nito para sakaling mawala na naman. Sobrang halaga ng librong 'to para kay Hayacinth. Dahil binigay 'to ng taong nag-aruga sa kaniya noon na ngayon ay hindi niya na alam kung nasaan na si Lexie Miller, lola nito sa side ng papa niya. Halos kasabayan din nila Gail umalis si Lexie, pumunta 'to sa Singapore para magpagamot sa sakit niyang diabetes. Ang nakakalungkot lang para kay Hayacinth ay hindi man lang nagpaalam si Lexie sa apo bago lumisan. "Pupunta ako sa Singapore. Tutal malapit lang naman ang bansang 'yon dito sa Pilipinas," malungkot na saad ni Hayacinth na nakatunghay lang sa libro. "Shemay, tama na ang drama."

Naisip ko na lang na baka nag CR lang siya o ano kaya niya ako iniwan dito saglit. Umupo ako sa may bench kung saan sa likod ko ay may mga Christmas lights. Hinintay ko siyang bumalik habang inaaliw ang sarili ko sa pagbibilang ng mga bituin sa langit at pag ko-konekta ng mga 'yon. Pero lumipas lang ang maraming minuto e hindi pa rin siya nakakabalik. Nag alala na tuloy ako baka napano na ang isang 'yon. Kung nag CR lang siya, impossible naman kasi ang tagal niyang makabalik. Pero baka marami lang talagang umiihi at mahaba 'yong pila. Ewan ko ba.

"I don't have any memory of you. And though after tomorrow, we'd just totally be strangers who happened to marry each one time in their lives, I still want to have memory of you. You see, I don't know if I'd ever remember the past. But just in case I don't, I'd still have a memory of you-- one thing that I'd get to keep and remember for this lifetime that we will spend apart." She balled her fists tighter, willing her tears not to fall. Her heart enr to him in an instant. Gael is once again like a vulnerable child in search for his home. She may have not had any forgotten memories, but she did know how it feels to be lost and be in search of the purpose of your life. She's still there now.