Saint Of Lost Things Novels & Stories

Kailangan kong malayo ng ilang buwan sa aking pamilya upang pumunta ng Maynila at gawin ang utos sa akin nina Madame Berry. “Kapalit ng tatlumpung milyon… ang pagkawala ng… dignidad ko. Ito na lang ang makakapagsalba sa atin, ‘Nay. Kailangan kong gawin ito.” Dalawang araw na lang ay luluwas na ako papunta sa Maynila para gawin ang plano. Ibinigay na sa akin ang lahat ng kakailanganin ko at ang pagluwas na lang ang gagawin ko sa makalawa. Kapag nagigising ang nanay ko ay hindi ko na sinasabi ang tungkol sa trabahong inalok sa akin ni Madame Berry. Madalas itong magising nang biglaan kaya kapag nakakatulog ito ay umuuwi ako para hayaan na itong makapagpahinga.

It is just fuck up that way. Halos isang oras din nang makarating kami. Saglit akong napatitig sa aming mansyon. Kaagad bumalik ang mga alaala ko dito. Wala masiyadong nagbago. May mga lumuma ng pader at hindi name-maintain na hardin ang nakita ko. Hindi na ito prosperous tulad ng dati. It's empty. Dead. I don't know my chest felt heavy thinking that it's because of what I did. Dahil sa pag-alis ko. Sa paglayas ko ng walang paalam.

Yan na ang sinasabi ko sayo Jing-er! “Treat mo na lang kasi kami sa canteen, Lost. Malapit lang dito oh.” “Wala akong masyadong baon dito.” Pa-pout na sabi ni Lost. “Gawan ko na lang kayo ng siomai sa bahay namin.” “Ayyy wag na! Akin na nga yang collection album ni Sena. Di naman talaga yan regalo ni Sena sayo! Akin na.” “Binigay na ito sa akin ni Sena.”

Kahit sa paghawi o pagpunas nito pagod na akong gawin. "After you left, I lost everything. Or at least it felt like that for a while. I'm not going to lie to you,—you broke me. Some pieces of my heart are still missing and may not come back to me. I think I foolishly still let you have some of them. Just please take care of them for me, if that's the last thing you do for me. You owe me that much, Aquilino."

Mariin kong nilamukos ang laylayan ng shirt ko’t marahas na bumuga ng hangin. “Can’t you see how toxic I am, Thea? Sakit lang ako sa ulo! I don’t even deserve to have you guys in my life! Kahit ako ayoko na rin sa sarili ko! I just—I just hate myself and my life, Thea. Gusto ko na lang mawala nang nag-iisa, ayoko na kayong idamay pa sa magulong mundo ko. Sana maintindihan mo ’yon, Thea.”

Romano. --THE END --

wika niya habang hinihimas ang kanyang tyan at nakatuon ang kanyang tingin sa asul na kalangitan. Kahit maabutan pa siya ng umagang kakahanap niyon ay hindi siya makakapayag na hindi niya nakikitang hawak niya ito. Siguradong hindi siya makakatulog kapag hindi niya nasilayan man lang ito. Nawala na iyon sa kanya ng isang beses hindi na siya makakapayag na mawala pa iyon ulit sa pangalawang pagkakataon. Papayag siyang mawala ang lahat huwag lang iyon. Huwag lang ang kanyang kwintas.

And I smell something fishy, like taguan ng feelings. I just drank my coffee while watching them argue in front of me. Kung hindi oa tinawagan si Gilbert ng kliyente niya ay hindi sila matatapos sa bangayan. They're cute, I am rooting for their love story. A little more waiting and it's finally time to go home. Sabay kaming nagpunta ni Hannah sa locker para magpalit ng tsinelas. Good thing I brought one earlier. Nakakapagod ang nakatayo maghapon. Pagkatapos ay muli lang naming iniscan ang aming IDs para marecord ang aming oras sa pag-out.

Walang gana niyang sagot at hinilot ang sintido na nagsisimula ng kumikirot sa sobrang stress sa mga nangyayari. “Jam, naririnig mo ba ang sarili mo? Alam mo ba ang sinasabi mo ngayon!” Asik naman ni Hailey at mahigpit na kumapit sa braso niya. “Talagang aabandonahin mo ako pagkatapos ng lahat-lahat ng ginawa ko para sa’yo, pagkatapos mo akong gamitin para ipamukhang hindi kana apektado sa kaniya?” Hindi maipinta ang mukha niya, nangingilid na rin ang mga luha sa mata niya.

Hindi niya matutukoy kung paano, ngunit may nakatagong kwento sa likod ng mga salitang iyon. Patuloy na nag-usap ang misteryosong tao at ang mga pulis, na nagbabalik ng mga ideya tungkol sa insidente. Si Mike ay nawawala sa kanyang sariling mga iniisip, nahulog sa isang madilim na lugar ng kanyang isipan, at nagsimula nang magduda sa mga pagkakakilanlan ng mga taong naroroon. "Please, Mike," sabi ng misteryosong tao. "I just want you to know that I’ve been watching everything. Everything."