Sakit Sa Leeg Novels & Stories

My tears rolled down to my eyes because of the pain I'm feeling. Nang matigil sa pagsusuka ay agad kong naramdaman ang panghihina. Nang tiningnan ko ang aking suka sa toilet ay nakita kong may dugo ito. Hindi ko alam kung bakit biglang dumagundong ang puso ko. Dahan dahan akong tumayo pero nakaramdam ako ng kirot sa may bandang tiyan and when I checked it nakakita ako ng pasa. Leukemia.

Kaunting kibot niya lang ay napapansin agad nito. “Are you sick, Mommy? Bakit po ikaw may red sa leeg mo. Marami po siya.” Mainit ang mga pisnging sinapo niya ang leeg. “Is that chicken pox?” “No,” sunod-sunod niyang iling at tinaliman ng tingin si Riguel na nakataas ang sulok ng labi, pigil na pigil ang sariling ngumisi dahil baka batuhin niya na lang bigla ng kutsara.

NAGISING si Leigh sa kanyang pagkakatulog nang makaramdam siya ng kirot sa kanyang likod buhat nang matagal na pagkakahiga sa maliit na couch. “Ahh…aray… ang sakit ng likod ko,” d***g niya habang hinihilot ang kanyang likod at leeg dahil sa pangangalay at kirot na nararamdaman. Dahan-dahan siyang nag-unat ng kanyang mga braso para mawala ang pananakit ng kanyang likod at mga braso. Nahagip ng kanyang mga mata ang tulog pa rin na binata na himbing na himbing sa pagkakatulog nito.

"I'll just massage you later, para mawala ang sakit. I'm sorry." Bumaba ang halik nito sa leeg ko habang ang isang kamay ay nagsimulang masahiin ang aking dibdib. Unti-unti nawawala ang sakit sa ibaba ko dahil nagsisimula na naman akong mahibang sa paglalaro ng mga daliri niya sa sa king dunggot.

Isang linggo din silang walang kibuan at kung hindi pa siya nagkasakit malamang hindi pa rin siya nito kikibuin. "Les, galit ka pa ba sa akin?", bigla niyang natanong. "Hindi naman ako galit, masama lang ang loob ko". "Sorry Les, hindi ko naman sinasadya eh! Sorry talaga", paumanhin niya. "To be honest, masama pa rin ang loob ko. Pero hindi kita maaring pabayaan lalo na ngayon na maysakit ka. Hindi ko naman maiwasang mag-alala sa iyo Lerie", sabi nito.

Pagod na pagod akong makipagbangayan. Mainit at maliwanag na ilaw ang pumukaw sa aking ulirat nang mapagtanto kong hindi na pala nakatakbo ang sasakyan. Kinusot-kusot ko ang mata at nagpakawala ng napakahabang hininga na parang nakukulangan pa ako sa tulog. Namamalayan ko rin na ang sakit sa aking leeg, hindi pala ako nakahiga. Sheesh.

Sinundan ko ng tingin si Leo na ngayon ay naglalakad na paalis at galing nga sa kanya iyong nabasag. Anong nangyare? Sa kinauupuan nito kanina ay may basag na baso. Natahimik kaming lahat. Pati ang tugtog ay pinatay para malaman siguro kung anong nangyare. "There's blood. Mukhang nasugatan siya." I heard that from one of their friends na siyang unang lumapit sa sahig na may basag na baso. Napatitig ako roon, sunod ay napatitig din sa dinaanan niya. May sugat siya? Bakit nabasag? Bakit may nabasag?

Buong lakas akong nagpumiglas sa kanya ng iwisiwas niya sakin ang hawak niyang patalim. Napangiwi ako ng tumama ang likod ko sa matigas at malamig na sahig ng matumba ako. Ramdam na ramdam ko ang hapdi at kirot sa leeg ko, nakita ko ang pag agos ng sariling dugo ko sa semento. Sunod-sunod ang pagdaing ko ng mas nanunuot ang sakit sa pandang leeg ko. Unti-unting nanlabo ang paningin ko at bumigat ang talukap ng mga mata ko. Pero nasa kamalayan pa'rin ako.

Sakit ng ulo. Bigat ng mata. Init sa balat niya. “Sandali…” Napahawak siya sa noo niya. Mainit din siya. Napangiti siya nang mahina. “Ang galing mo, Leila…” Pero hindi iyon proud na ngiti. Kundi pagod. At pagtanggap. Mas mabuti ng siya ang may sakit kesa ang anak nya ang pinahihirapan. Malaki na sya at kaya nya iyon.

“Huwag na! K-Kaya ko ang sakit.” Sinubukan ni Leila na umupo pero napangiwi na naman siya. Oh my God. Pinahihiya niya talaga ang sarili niya. Pero bakit ba ang laki ni Zephyr? Tuloy, masakit ang center area niya. Baka mamaya bugbog pa iyon!