Scars In Tagalog Novels & Stories

"Warm up lang muna tayo, ah." Sinimulan na rin nila ang umakyat pagkalipas ng mga ilang segundo. Ingat na ingat si Katherine sa bawat paghakbang dahil may parte na may bato ang daraanan, may malalaking ugat sa mga puno at sa mga makamandag rin na damo. Sa wakas, nakarating na rin sila malayo sa kanilang kinaroroonan kanina.

Hindi naman ako nagpa ulan man lang pero bakit ganito kasakit ang ulo ko. Mabilis na hinipo ko ang leeg ko ngunit hindi naman ako mainit. "Aray" daing kong muli. "Somebody, help!" Sigaw ko dahil sa sobrang sakit. Amidst the throbbing ache, images began to surface in Marisse's mind. She saw herself, tears streaming down her face, standing before two figures, dalawang matanda na nakahimlay. She addressed as Nanay and Tatay. And there, by her side, stood Vanessa, her presence a comforting familiarity in the midst of confusion.

Lumabas na rin ang resulta ng CT scan at walang nakitang problema sa kaniyang ulo. Labis-labis ang galak ng mag-asawang Romualdo at Julie, lalong higit si Rafael. “S-sorry, baby . . . s-sorry talaga. S-simula ngayon, hindi ko na aalisin ang paningin ko sa ’yo. K-kung maaari nga lang na isilid kita sa bulsa ko ay ginawa ko na, matiyak ko lang na ligtas ka. P-patawarin mo ako, h-hindi ko kayo naprotektahan ng anak ko. Wala akong kwenta!”

Marka ito ng latigo at may mga saksak pa ng kutsilyo. Hilom na ang mga ito, ngunit visible pa rin dahil ang iba ay nag marka in the form of scars. She touch every scars that Atara has at parang pinipiga ang kan'yang dibdib lalo na ng maisip kung gaano ito nagtiis sa mga markang nakuha nito.

Kainis! "Pangatlo, Ssilacc. Ang Ssilacc ay ang lugar kung nasaan tayo. Mga purong bampira rin sila ngunit hindi nakapag-aral dahil sa kahirapan. Makikita mo ang kaibahan nila sa mga suot natin. Hindi nila kaya bumili ng damit kaya naman nagtitiis sila sa kakapiranggot na tela. Ngunit sa lahat ng bampira, sila ang mababait at 'yun ang aking obserbasyon. Kahit na mahirap ay nagagawa pa rin nilang tumulong sa iba. Hindi tulad ng mga Rialacande, iilan lamang ang iyong makikitang may mabubuting puso." "Tulad ko." Napatingin kaming lahat kay Monica.

Sino sa tingin mo ang sarili mo, na parang nagagalit ka sa mga tao nang ganun? "Iyan ang negosyo namin!" sagot ni Scar. "Sino ka ba?! Bakit ka ba nagmamalasakit?! Kung gusto mo akong batikusin, gawin mo lang! Gayunpaman, pagkatapos niyang matapos, binuksan ang mga kurtina, at natagpuan ni Scar ang kanyang sarili na nakatitig sa limang malalaking lalaki. Gayunpaman, nanatili siyang matigas ang ulo at mapaghimagsik. "Anong, akala mo ba mas magaling ka dahil marami kayo?!" Labanan mo ako ng isa-isa kung kaya mo!

Ang sarap kaya ng taro! -Mara. Iniabot ko ulit ang sulat ko sa kaklase ko kagaya kanina. ‘Eeww. I don’t like taro. Red Velvet ang masarap.’ -Zach. Mas napangiwi ako sa sinabi niya sa sulat. Red Velvet?! ‘Eww. Ikaw ang weird sa ating dalawa. Ayoko sa kulay. Parang dugo. Naaalala ko tuloy ‘yung mga zombies.’

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

To be taken good care of, na sa dami ng taong nakapalibot sa akin ay may isang tao na nagpakita ng concern sa kanya. "Looked around you, there are still beautiful things that can make you smile. Don't let sadness rule you." dumako ang tingin nito sa braso ko. Wala sa sarili na sinundan ko ang paningin niya. Dali dali naman na inayos ko ang tela na pinangtatakip ko sa mga sugat ko sa pulso at umiwas ng tingin dito. The scars are very visible dahil minsan ay napapalalim ang mga sugat na inilalagay ko. Usually ay bangles ang palamuting ipinangtatakip ko but at times ay tela.

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”