Novel & Cerita Set Boundaries Quotes

sabi niya. "I didn't say it was a weakness." "But you're treating it like one." Napahinga ako nang malalim. "I'm just trying to avoid problems before they happen. If I keep my boundaries clear, then I don't have to worry about becoming too attached or expecting something from people that they never promised to give me."

Halata na talaga na asar na asar na ito sa akin pero wala lang magawa. “Naninigurado langa ko. Hindi kita masyadong kilala at mahirap magtiwala sa isang taong kakakilala mo lang.” sagot ko din naman dito. “Tsaka, bago ang kasal, gusto kong gumawa tayo ng contract kung saan nililimitahan natin ang isa’t isa na makialam sa buhay ng bawat isa sa satin. Tsaka, dapat nakasaad din sa isang maayos at malinis na kontrata ang mga boundaries sa pagitan nating dalawa.” Mahaba kong paliwanag.

“May gusto ka bang i-set na boundaries?” Parang nagulat siya sa tanong ko. “Me?” ulit niya. Tumango ako. “Yes. Hindi lang ako ang may karapatan mag-set ng limits.” Ilang segundo siyang nag-isip. “Just one,” sabi niya sa wakas. “Which is?” “Don’t shut me out,” sagot niya. “Kung may nararamdaman ka, kahit galit, kahit sakit… sabihin mo sa’kin.”

“I’m pulling you closer. I just don’t know how to do that without… burning everything else down.” Silence. They stood there, so close, but surrounded by invisible walls. Professional boundaries. Unspoken fears. Lingering memories. Then, in a whisper only she could hear: “I don’t want to lose you to someone who already knows how to stay.” Samantha crossed her arms tightly, her voice laced with controlled irritation. “So this is what we’re doing now? Every time a guy talks to me, I get called into your office like I’m being disciplined for breathing near testosterone?”

Medyo natahimik siya, nakakunot ang noo, pero di pa rin tumigil. “Ganun na lang talaga, huh? Wala na talaga akong space dyan?” Umayos ako ng upo, inilapit ang laptop. “Hindi na ito tungkol sa space, Miguel. It’s about boundaries. Let’s finish this.” Tahimik siyang tumango, pero halata sa mata niya na hindi pa siya susuko.

sagot ni Lauren, hindi nagpapatinag sa matalim na tingin ng matanda. "It’s not a paradox because architecture is inherently about manipulating boundaries. Look at the concept of a courtyard house or a structure that uses frosted glass and strategically placed voids. Pwede mong ihiwalay ang isang tao sa pamamagitan ng physical walls para bigyan siya ng privacy at isolation, pero sa paggamit ng tamang light wells at openings, nakakonekta pa rin siya sa labas, sa kalikasan, at sa emosyon ng buong gusali. The boundary isn't just a solid wall. It’s an experience." The room was completely quiet. Zelyth looked at Lauren with wide eyes, as if silently screaming, 'Bakit mo siya sinasagot?!'

Binigyang emphasis ang dalawang huling salita. Nagtiimbagang siya. Bakit ba nitong mga nakaraan ay palagi nitong binabanggit ang tungkol doon? "Wala itong kinalaman, ayoko lang maka-abala ako ng husto sayo, you did enough for me at that was enough." Mapakla itong nagpalatak. "Answer me this again Cyn, do fuck buddies also have this kind of boundaries?"

ani ko at lumingon sya sa aking direksyon, halos nanlamig ang aking buong katawan, parang siya nga iyon. Unti unti syang lumapit sa akin at bumulong sa aking tainga at sinabing, "Wag kang pupunta sa boundary...." nagulat ako sa kanyang sinabi at biglang may malakas at nakakairitang tunog ang sumira sa paligid nang parang salamin.

“Ano’ng ibig sabihin nito?” Lumapit siya sa akin ng bahagya bago niya sinagot ang tanong ko habang nakatitig siya sa mga mga mata ko “This place is for boundaries and choice.” “I built this place to create trust,” Sabi niya sa mababang boses “But don’t worry I would never force you into something you don’t want.” Saglit siyang huminto sa pagsasalita pero nakatitig parin siya saakin na parang sinusukat kung hanggang saan ko kayang unawain ang sinasabi niya.

“I need space to remember my boundaries, Aria. Stay inside the penthouse, everything you need is provided. Do not look for me.” Paulit-ulit na umalingawngaw sa kanyang isipan ang sulat-kamay ni Liam. Boundaries. Isang mapait na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Aria. Pagkatapos ng lahat ng nangyari sa kanila—ang mga mapusok na gabi , ang pagmamarka nito sa kanyang katawan , at ang pag-angkin nito sa kanya sa harap ng buong alta lipunan —ngayon pa ba nito iisipin ang mga hangganan?