Romans & histoires Set Boundaries Quotes

pinutol ni Roselyn ang sinasabi ko. “Kaso lang ay hindi ka pa handa? Kasi bumabalik ang sakit? Thali, you need to be brave. Face your pain, don't be afraid to hear what he wants to say to you. Open your heart.” Saad ni Roselyn. Hindi na lang ako sumagot sa sinabi niya. Tama siya. Dapat kong harapin ang sakit. Pero hindi pa sa ngayon. Tiyaka na, pag kaya ko nang buksan ang puso ko.

If being with me is just a heartache then I'm willing to runaway so that she will find her own medicine. May mga tao pala talaga na kahit gaano natin kagusto ay hindi pwede. May mga tao pala na gugustuhin natin ng matagal pero hindi tama. Loving someone have a boundaries and limitations and that's line is killing me.

“But… if I stop, won’t they think I’m selfish?” “Selfishness is different from self-respect. Setting boundaries doesn’t make you less kind. It makes you wise. Hindi mo kailangang hayaan na abusuhin ka para lang masabing mabuti kang tao. Real kindness comes with balance… you help, but you also protect yourself.” …

Hindi ko alam ang isasagot ko at parang natakot ako sa kanya dahil parang wala siya sa mood na makipag-usap. ‘’Pwedi bang lubayan mo ako? Pwedi bang gumawa ka ng boundaries between us kahit dito man lang sa Academy? And please, huwag mo akong kakausapin…!’’, sabi niya at pagkatapos ay nagpatuloy na siya sa paglalakad.

Never ko rin naman hinangad no! Ginawa ko lang naman yo'n para maalis ang guilt sa mga naitulong nya. sakin. It's the least that I can do. Pero kung sya mag iinarte ng ganyan, e 'di fine! Gusto nya ng boundaries sa pagitan namin? Pwes, ibibigay ko sakanya!

sagot ko, hindi ko alam kung paano iparating ang lahat ng nararamdaman ko. Tumahimik siya saglit, at naramdaman ko ang tensyon sa pagitan namin. "Kiera, hindi ko nais na magdulot ng problema sa'yo. Hindi ko inaasahan na mangyari ito, ngunit kailangan kong magtakda ng boundaries. Hindi ko rin kayang makita kang nasasaktan dahil sa mga bagay na wala ka namang kinalaman."

Sagot ko na may halong pagka-irita. He hesitated. “That’s irrelevant.” “There,” sabi ko. “That’s the problem.” He looked at me with his eyes sharp. “You wanted boundaries.” “I wanted clarity,” sagot ko. “Not emotional exile.” At hindi na sya nakapagsalita.

“Labanan mo ako. Tumayo ka sa lugar mo. Kasi ‘yan ‘yung dahilan kung bakit ka pa rin nandito.” It should’ve sounded like a challenge. Pero hindi. Parang respeto. I exhaled. “You’re infuriating.” He smirked. “I’ve been called worse.” “I’m sure.” Tahimik. Two stubborn people, one impossible tension. Then I turned to leave. “If I’m going to keep working for you,” I said, not looking back, “then this—whatever this is—needs boundaries.” “Boundaries,” he echoed. “Understood.”

“Mahal na mahal ko siya. Hindi ko siya ipagpapalit. Lalung-lalo na sa ‘yo.” Kita ko ang pamumuo ng luha sa mga mata niya. May bahaging nakaramdam ng awa—dahil minsan din kaming may pinagsamahan—pero mas nangingibabaw ang galit at matinding pagod. At sa sandaling iyon, alam kong tama ang ginagawa ko. Kahit masakit. Kahit may masasaktan. “Respect my boundaries,” mariin kong sabi. “Kung hindi mo irerespeto ‘yan, hindi ko alam kung mapapatawad pa kita.”

singhal ko. “Eh ano naman? Mag-asawa tayo. Normal lang ‘to,” tugon niya na para bang wala lang. “Normal sa 'yo, pero nakakahiya para sa akin,” balik ko. Lumapit siya ng kaunti palapit sa akin. “Bakit, nahihiya ka bang makita nilang gusto ka ng asawa mo?” Umirap ako. “Hindi sa ganoon, Anthony. Pero may boundary. Hindi lahat ng gusto mong gawin, puwede mong gawin sa kahit saan.”