Novel & Cerita Seven Minutes In Heaven

[Disclaimer: The lyrics in the story are taken from the movie Tangled] --- Seven a.m., the usual morning lineup Start on the chores and sweep 'till the floor's all clean Polish and wax, do laundry, and mop and shine up Sweep again, and by then it's like 7:15

“E...” “Nika! Wake up! Shit.” Naramdaman ko ang pag-alog ng katawan ko pero hindi ko magawang maidilat ang mga mata ko. “Nika! I know you can hear me, wake up, please baby! You’re dreaming. Please, wake up!” Dreaming? I wish I am just dreaming. But... Why does it feel so real? Is this... The very last moment I am having before I go to heaven? “Fuck.” I heard Elio's distress as he continue to shake me.

Pero nasira na ang plano ko dahil sa mga kaibigan ko na 'to! Umuwi ako at kumuha ng damit para sa overnight namin. Pagtapos ay nagkita-kita kami sa park nina Jacob para sabay-sabay kaming pumunta sa bahay no'ng babae na ang pangalan daw ay Clarisse. Naglaro kami ng seven minutes in heaven, this is a game where two people are chosen to go into a closet or other dark enclosed space for seven minutes and do whatever they want. It is customary for participants to kiss, but they may also choose to talk, engage in another activity, or do nothing at all.

Oh, my God. Hindi niya namalayan na napaloob na pala siya sa mundo ng mahika. Sa mundong perpekto. Kinalma niya ang sarili kahit hindi sigurado kung nagawa nga. Sumulyap siya rito."A-ano ba'ng sinasabi mo?" Nakita siguro ang pagkalito niya, lumambot ang ekspresyon ng mukha ni Seven. Inabot nito ang kamay niya pero iniwas niya. Dumaan ang sakit sa mga mata nito dahil sa ginawa niyang pag-iwas.

"Totoo ang sinasabi ko. Maganda ka talaga, Heaven. Napakaganda mo." "Diyan ka na nga. Kukuha lang ako ng wheel chair para maka-akyat ka na at makapagpahinga sa room mo." Pasimpleng napangiti si Heaven nang makatalikod kay Trevor. Sanay siyang nakakarinig ng mga papuri sa pisikal niyang anyo pero parang iba ang dating ng mga papuri ni Trevor. Ang bawat salitang binitawan nito ay napakasarap sa pandinig at tila humahaplos sa puso niya.

“Hahaha! Sinabi mo pa. Kabado nga ako sa pagkikita nila Kasi baka masama pa rin ang loob ni Eli sa kanya dahil itinakas ka namin noon.” Umiling siya at inabot sa akin ang platong sinabunan niya, “Hindi. Alam naman niyang mali niya ‘yon.” ABANGAN... “I have seven days to be with them. Then I must go back to Dad.” “What?!” Sabay nilang sabi. Doon na namin ipinaliwanag ang buong nangyari. Panay ang singhap at takip sa bibig ni Adda. Marami rin siyang tanong at hindi makapaniwala. Habang si Elijah naman ay halatang hindi na nagtataka.

tumatawa pa rin ako, cause I cant stop, hindi ko lang inaasahan na maririnig ko yon sa kanya. “Hoy, Heaven na hindi mukhang mabait, tama na yan, mahipan ka pa ng hangin, tara, kain tayo don, hindi ako nakapag umagahan,” sumunod naman ako sa kanya nang naglakad sya. “Why?” I asked while were walking. “Sobrang aga ng pasok ko, alas siete, grabe, nasa wonderland pa ko non,” I frown, “Well, wasn’t that a standard time of classes, isn’t it?”

I smiled bitterly. Twelve days, Kien. You have twelve days to fall in love with me. A week and five days. Give me twelve days to be happy with you. And after that, I will start to move on. I will start a new life without you and I will accept the fact that you can't and will never love me back. Just twelve days.

Dahil saglit lang iyon, bago napalitan ulit ng nakakaasar na kasiyahan. Tinitigan ko siya sa repleksyon ng salamin. “Every time you think you’re in control,” bulong ko, “think about the time you willingly handed it over to me. Think about how I used you to make myself come, because you’re too much of a coward to do it yourself.” Hindi siya sumagot. Pero muli, umangat ang sulok ng labi niya. “Guess that’s why they call it seven minutes in heaven.”

She's now three weeks pregnant. "I love you too, Monroe brothers..." THE END