Short Letter For A Friend Novels & Stories

“Kala namin umuwi ka na eh, lasing na lasing ka na nun. Buti nga nakauwi ka safe!” Safe? Tangina. Kung alam niyo lang. “Yeah, may nakasabay lang akong friend ng friend, ayun hinatid ako. Wala naman.” Sinubukan kong gawing normal ‘yung tono ko, pilit na pinapatag ‘yung kaba ko. “Wow, mysterious friend! Hindi mo man lang pinakilala?” pang-aasar ni Macey, sabay tawa pa. “Baka naman may nangyari—”

Hindi pa rin maalis ang ngiti ko sa labi. “Aaaiii, ang taray. Ang haba ng hair, BFF. Umamin ka nga, anong real score sa inyo ni E? I-chikka mo na iyan. Promise, confidential,” tanong ni Hannah habang taas baba pa ang kilay. “Friends.” “Gaga! Hay naku, Lorryce. Huwag ako, ah. Friends talaga?” “Oo naman, ano. Ano bang akala mo?”

Dahil sa ginawa niyang pagtawa ay sinamaan ko siya ng tingin, kaya agad itong huminto. Napatingin ako sa mga kasama ko at kahit ako ay hindi ko na napigilan ang sarili kong tumawa dahil sa nakikita kong sama ng tingin nung kapatid ko at mga anak namin, "HAHAHA!". "It's been a long time kyro!" Tumayo ako at niyakap ang bisita namin in a manly way. "My friend one year is not a long time, friendship stays forever even though they don't see each other more often and nagkita lang tayo nung kasal niyo" Ani kyro habang tinatapik ang likod ko.

“Kaya ba kayo naging magkaibigan ng ate ko kasi magkatunog kayo ng pangalan?” “Sort of.” "Pero bakit parang pamilyar sa akin ang pangalan mo?" "Siguro dahil nag-friend request ako sa iyo." "Ah." Napaisip ito. "Pero wala naman akong maalala na may nakita akong Fate Sy na nag-friend request sa akin." "Uhm, hindi pangalan ko ang gamit ko. Ponsy." "Pon Sy?" "PONSY in one word and in bold letters," pagdidiin niya sa bigkas, "Gan'on siya kabaliw."

kung hindi lang siya nagpaparamdam sa mga kaibigan sa pamamagitan ng liham, baka nabaliw na ako. She's been sending letters to her friends: Lia and Zeke, Yvonne and Andrei, Jia, and her parents. I understand that. They're precious to her. To us. Pero bakit... Walang akin? I mean, kahit kumustahin o banggitin man lang ako sa mga liham niya, hindi niya magawa?

"You know what I realize that it's nice to have a friend, right?" "Tama, masaya kapag may kaibigan ka. Lalo na yong kaibigan na masasabihan mo ng problema at secreto, yong hindi lang sa saya mo sya makakasama kundi sa kalungkotan din. Just like my cousin Mindy, we're friends... best friends. Sya lang yong kaibigan na maituturing ko na totoo."

Ang sinasabi pala nitong pangalang ay Es at hindi 'S'. "Oh my God. I'm so sorry. I thought when he said Es, he meant the letter S. I didn't know it was short for ES-tefan. That was so cute." Ngumisi si Estefan kay Tor pero umiling lang ang huli. "So how long have you guys been together?" Kumunot ang noo ni Estefan. "What do you mean?" "We've been friends for quite a few years now." "Really? That's amazing. No plans of settling down?"

“Can we start talking business?” “Sure. Anong maipaglilingkod ko sa’yo Miss Gomez?” “Drop the formality first, please. Just call me Margie.” “Margie, yan ba ang tawag ng friend mo sa’yo?” “Nang mga nakakilala sa akin. My friend call me a different name.” “Ibig sabihin hindi pa ako kasama sa mga kaibigan.”

I smiled sweetly at her. "That's how bestfriend call each other, Ysabelle. Tart and it should be without po." I said in a low and gentle voice. "Ibig sabihin Tart ang itatawag mo sa akin at hindi mo ako e-po-po at opo." "T-Tart po?" "Mmm." I nodded and she just looked at me. "Now that we're bestfriends call me Tart and no 'po at opo', okay? Nakakaintidihan ba tayo?"

Inis na sabi ko. Napangisi siya at tumango nang mabagal. "Sorry Miss but this is the first time that we met. I'm Sol." Inabot niya sa'kin ang kanang kamay niya. "Can we be friends?" "If we met in different situation, is it possible that we can be friends?" – Sol What!? Nababaliw na ba siya? Gusto niyang magsimula kami sa umpisa? He's crazy! But I said that it's possible that we can be friends. Shems!