Short Poem About Respect For Others นิยาย & เรื่องราว

Hindi lang dapat matatanda ang nakakatanggap noon, kung hindi lahat ng tao. I had experience many disrespectful things from those ages. Kahit pa simpleng pag-sipol lang sa tuwing may dadaan na babae ay pagkawalang respeto pa ring matatawag. Mga pabirong pagtawag na akala mo nakakatuwa ay nakakawala rin ng respeto, even winking in strangers just because they look good can be a disrespectful act. Also looking maliciously at people can be called as disrespect. At halos lahat ng gumagawa noon ay may mga edad na, kung sino pa ang dapat na may utak, iyon pa ang madalas na umaakto ng ganoon. (correct me if I'm wrong, this are all my perspective, sorry in advance.)

I never felt so unwanted in my whole life until he made me feel it. "You don't know how much respect I have for you right now, so don't ever questioned me again. Ngayon, kong nirerespeto mo talaga ako bilang hari, susundin mo ang utos ko." I snorted. How could he confidently say that he is respecting me when it was very clear that what he wanted me to do makes me loss the remaining respect I have to myself? If respecting me; means taking away my dignity, then I don't need it. He can saved it all to his self.

Stone," Enjoy reading po! 🫶🏻🌹🩵

Tugon ni Ai na may malalim na tono, maliit na ngumiti. “Dapat malaman mo na ang kaayusan ay nagdadala ng yaman.” “Ang respeto ay balikan lang.” “Kung gagalangin mo ako, kaya kong gawin ang parehas sayo, tama?” Ngumiti lang si Harvey. “Nakakalungkot na ang iyong respeto ay walang ibig sabihin sa akin.” “Hindi ako nito mabibigyan ng patas na paliwanag.”

Ako naman, naghahanap ng file. Tahimik. Until she spoke. “Bakit galit ka lagi, Adrian?” Hindi ko sinagot. She tried again. “Alam mo, people respect you. Pero takot sila sa’yo. Hindi respect out of admiration—respect out of fear.” “Exactly the point,” sagot ko, malamig. Naglakad siya palapit, bitbit ang librong hawak. “Pero may kaibahan, diba? Fear makes people obey, pero hindi forever. Respect… that’s the one thing money can’t buy.”

Wala silang matututunan sa buhay at tatanda na lang na walang respeto sa kapwa. Mahirap lang kami, salat sa yaman, pero pinagmamalaki ko ang mabuting pagpapalaki ni Lola sa amin. Maaga kaming namulat sa tama at mali. Marami kaming natutuna kasama ang pagrespeto sa kapwa. Hindi naman mahirap ibigay iyon, lalo na kapag malawak ang pang unawa mo. Bigla akong nakadama ng lungkot ng maalala si Lola.

Saad ng isang babae na ngayon ay halos maligo na ito sa pawis dahil sa kaba. "Hindi ibig sabihin na dahil mas nakakataas ako sa inyo ay kailangan na respetohin niyo na ako. Ang batas na ito ay para sa lahat. Respeto sa kapwa. Alam ko na may iba't-ibang antas tayo sa pamumuhay, ngunit ang respeto ay para sa lahat. Respetohin ang kahit sino man, kahit mas mababa pa ang antas sa inyo." Tugon ko. I cannot change the way of the royal, noble and commoners. These three always has margin.

sagot ko sa kanya. “I’m Gavril, I already introduce myself to you earlier.” Sagot niya. Napailing-iling naman ako at natawa sa sinabi niya. “That’s actually a poem by Emily Dickinson. That poem means that it is actually nice to be nobody than to be somebody. People think that being alone means loneliness but being alone means that you just have more time for yourself and it is better to be that way.” Sagot ko. Napangisi naman niya sa sinabi ko.

May kalakip na maliit na note sa ilalim: "For your next chapter. Keep writing it bravely. – S." Napangiti siya. Napaiyak din. Hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa gratitude. Dahil kahit pa magkahiwalay ang landas nila, hindi mabubura ang respeto at damdaming naipundar sa pagitan nila. ---

Ramdam na ramdam ko. “Hindi mo naiintindihan kung gaano kahirap mag-earn ng respeto sa mga taong ‘yon,” sabi niya. “Isang pagkakamali lang, and they’ll eat you alive.” Napatawa ako ng mapait. “And yet ako, kahit hindi nila kilala, nakuha ko ang respeto nila sa isang comment lang. Hindi ba ‘yon eye-opener?” Tahimik.