Short Story About A Student Novels & Stories

Sa taglay na kalakihan nitong puno ay talagang malamig sa ilalim nito. May kasabihan pa nga daw na kung sino ang kauna unahang lalakeng tutulak sayo dito sa duyan ay malaki ang chance na siya din ang makakatuloyan mo. Tinatawag kasi itong Tree of hope, Kesyo daw lahat ng students na depress sa mga studies nila ay dito pumupunta. Pati nga ang mga teachers na depress din sa students nila ay dito pumupunta. "Hi?" Tumingin ako sa likod ko nang may nagsalita. "Are you, Ate Adrienne?" Lumapit pa siya sakin at may binigay na papel.

Edna mula sa labas ng faculty kaya napatingin ang nagdadaanang estudyante sa loob. Habang si Kendall Lin, isang top student, ay nanatiling nakayuko ang ulo dahil sa inis. Laki siya sa turo ng kaniyang mga abogadong magulang kung kaya't kailanman ay hindi pa siya umatras sa mga argumento o debate, maliban na nga lang kung doon na niya nasisigurado na mali siya. Hindi siya tumatahimik ngayon hindi dahil nahihiya siya, kung hindi iniisip niya kung nararapat pa bang isatinig ang kaniyang problema sa kan'yang marka. Sa limang taon na pag-aaral niya rito sa Cavin Internatiol School ay wala pang nakakuha ng kaniyang puwesto bilang Top 1. Ngayon lang, kaya nais niyang tanungin kung paano siya nawala

Napanganga siya habang nakatingin sa 'kin. "Estudyante ka pero naririto ka. Mas mabuti pang pumasok ka na lang kaysa maki-gossip ka pa," ani ko babae na isang estudyante, nakasuot siya ng uniporme sa isang sikat na eskuwelahan sa Manila.

Ang librong naibagsak nito ay mabilis nitong pinulot at hinaliukipkip sa kili-kili. The student was the girl who was on-duty. Ito yung nadaan nila sa entrance ng library. Her name was cherry. Of course, kilala niya ito at ng lahat ng estudyante. The girl was the top 1 student of their campus and super nerd nito. “Ba-bawal kasing magkulong sa secluded area ng library.” Nauutal na sabi nito habang inaayos ang nmakapal at mukhang mabigat na salamin nito.

Ngunit sa loob niya, may isang alaala na biglang sumabog. Anim na taon na ang nakalipas. Pagkatapos ng evening self-study, maingay ang school gate. Masigla ang mga estudyante, nagkakagulo, nagtatawanan na parang mga ibong kakalabas lang sa pugad. At siya. Si Janella. Isa sa kanila. Karaniwan, lalabas siya kasama ng mga kaklase. Tapos makikita niya agad ang kotse sa ilalim ng puno.

Lucy excitedly told me. Pagkakitang-pagkakita sa akin ay agad niya ng kinuwento ang nangyari sa buong araw niya. Dahil bakasyon ngayon ng mga estudyante ay naiiwan siya ritong mag-isa sa bahay at palaging pagguhit ang pinagkaka-abalahan para maalis ang pagkabagot dahil nag-iisa. I patiently listened to her stories as we sat at our small sofa in the living room.

Agad kong binawi ang kamay ko dahil nahihiya ako sa kagaspangan ng kamay ko. "Finally, I got to know the famous working student na laging laman ng school pulication," sabi nya. I was confused and I don't know what she's talking. Ako famous?What school publication? Ni hindi ko pa nakita ang sinasabi nya. Now I know bakit halos lahat ng studyante sa University ay kilala ata ako. "Oh! I am not aware of it honestly," tapat kong sagot. "Oh really?So you don't even know if someone is die hard in love with you and stalking you everyday?" makahulugang sabi nito. I saw Daryl bit uneasy. I smiled and laugh softly.

Lalo na sa isang dragon na katulad ng anyo ni Andreas. Sa pagkwento ng kanyang mag estudyante sa nangyaring insidente sa cafeteria ay nagbago ang mood ng kanilang guro. Parang nasabik ito sa hindi malamang bagay na agad rin naman niyang ibinunyag nang matapos.

"Psh, pasaway kasi ako sa dati kong school. Mabait pa nga si Thursday kung ikukumpara sa'kin. Marami kasi akong kaaway sa school, marami akong jinojombagan. Basta kapag hindi ko trip ang ugali, titigwakin ko na kaagad 'yan. E, isang araw, may isa akong estudyanteng binugbog 'saka inihagis sa damuhan. Sakto namang napadaan ang isa kong lecturer kaya, napa-guidance ako. Makailoang beses pang nangyari iyon kaya siguro nagsawa na sila sa akin, pinalipat ako roon." HAHA! Ang daldal pala niya. Pero nakaka-excite pala kasi doon siya nag-aaral. Ang nakakapagtaka lang is nakakatagal siya roon. Oo, alam ko na napakasahol niyang estudyante, pero naman, mas marami pa rin ang mas pusakal kaysa sa kaniya

Ang bawat sulok ng paaralan ay puno ng mga alaala—hindi lahat maganda, pero sapat para paalalahanan ako kung bakit ako bumalik. Habang naglalakad ako sa pasilyo, ramdam ko ang mga tingin ng mga tao. May mga estudyanteng tila nagtataka, ang iba'y bulungan, pero wala akong pakialam. Wala na ang dating Safara na tahimik at mahina. Ngayon, ako na ang magdidikta ng takbo ng kwento.