Short Story About A Student Novels & Stories

Anong klaseng hangin ang umihip sa utak nito para maging mabait ito sa kanya at nagiging madaldal na? Hindi niya na lang ito binara at sinagot na lang ang tanong nito. “Parte kasi ako ng student’s council sa school. Kahit na gusto kong magpahinga, they won’t let me, telling me that I have a responsibility I need to partake. Hindi ko namang pwedeng bumalik ako ng Manila para sa kanila. May thesis pa akong need ng revision. Nakakapagod ang buhay ko.” “And how does it connect to the pictures you’re taking?”

Napuno nanaman ng kwentuhan at tawanan. Nagkwento na rin si Liam tungkol sa nangyari sa school. He said that there was a girl na nakukulitan sya. Natawa naman ako. Parang 'di pa sanay sa akin. Pero 'yon lang ang nai-kwento nya dahil nagpaalam na sya na matutulog na sya. Napagod yata sa school. Liam's POV It was like a fre*king cycle. Everyday lagi ko syang nakikita. He'll always approach me and I'm kinda uncomfortable by it. Tuwing uwian ganyan sya. Lalapit sya sa akin.

Naputol ang pag iisip ko at napatingala sa student kong kumuha ng atensyun ko. "Sinong nagbigay nito sayo?" Tinanggap ko ang inaabot niya. "Hindi po nagpakilala. Basta ibigay ko daw po to senyu. Malalaman nyu daw po kapag nabasa nyu." Yun lang at umalis na to. Mag-isa kong naiwan, naka pwesto sa table ko. Nangunot ako sa pagtataka habang binubuklat ito. Nilamig bigla ang pakiramdam ko.

Napalunok ako ngunit pinagpatuloy ko ang pagbabasa kahit natatakot ako. "August 23, last year. A Male student found unconscious inside the school last year that brought fear to his fellow students. He's currently in coma. He cut his wrist and hung himself using a nylon rope. Good thing police officers found them immediately.," pagbabasa ko sa ginupit na dyaryo sa nakadikit sa notebook. Pinagpatuloy ko ang pagbabasa.

Pero may maliliit na bagay na nagbago. Yesterday, a Grade Ten student slipped near the stairs because someone spilled juice. Today, I stopped walking, stared at the floor before it happened, and warned the girl behind me. “Careful. Basa.” She stepped aside just as another student almost slipped. “Thanks,” she said, surprised. I nodded, but my heart was pounding. I changed something. Tiny lang. Almost nothing. But something. So maybe this wasn’t just a replay. Maybe I could actually move things. Maybe I could ruin things too.

Maraming estudyante ang naglalaro. May mga batang naghahabulan. May mga nagsasalo ng snacks. May mga nakaupo sa damuhan. Pero wala pa rin. Napangiti siya nang bahagya. Hindi niya akalaing hahanapin niya talaga ang bata. “Ano ba’ng nangyayari sa akin?” natatawa niyang tanong sa sarili. Maya-maya ay napadaan siya sa reading corner ng paaralan.

Sinundan ko pa siya ng aking paningin hanggang sa mawala. Nag-umpisa na akong maglakad. Habang naglalakad ako ay hindi makawala sa aking pandinig ang kanilang mga pinagbubulungan. "Grabe naman 'yong student na 'yon." "Ang balita ay matalino raw 'yon pero bakit gano'n?" "Ano na kayang mangyayari roon?" "Si Dean na ang bahala sa kaniy—"

May isang beses pa nga siyang nabugbog na estudyante dahil sa simpleng pagbanggit lang ng papa niya. Hindi ako nakakasiguro na totoo nga na nangyari ito dahil narinig ko lang naman din galing sa iba. At alam ko namang may ibang mga kuwento na dinadagdagan lang ng iba para maging eksahirada. Nga lang, gaya ng sabi ko, maliit lang ang campus namin. Hindi imposible na alam ng ibang estudyante ang galaw ng bawat isa.

pampakalma. "Duh? Journalism Student 'to." "I am too. Pero hindi naman ganyan kataba utak ko. Anyway, I love the idea but it would be too long for a short story." Napanguso ako. Ano bang short story ang dapat? "Okay. Ikaw naman magsabi ng idea mo." This time nagawa niya na akong tignan. "We'll use an animal to be our characters. Ganoon naman ang short story diba? Animals ang characters.

Pagkasabi niyon, lumabas na siya ng gate ng paaralan bitbit ang kanyang backpack. Mahigit isang taon na siyang naglalakad mula sa gate hanggang sa milk tea shop. Ginagamit niya ang oras ng gabi na dapat sana ay para sa pag-aaral para magtrabaho. At kapag ang lahat ay mahimbing na ang tulog, ang maliit na ilaw sa kanyang kama ay nananatiling bukas hanggang hatinggabi. Sabi ng iba, napakadali lang para sa kanya ang makakuha ng scholarship pero siya lang ang nakakaalam kung gaano kahirap ang pinagdaanan niya.