Short Story About A Student นิยาย & เรื่องราว

HINDI maka-get over si Kira nang malamang pumasa siya sa exam. Mag-aaral na rin siya sa college! Matagal na niya iyong gusto dahil sa kuwento ni Teacher Roy na maganda mag-aral ng college pero asahan daw umano ang hirap.

He’s one of the prominent student in the school. Hindi niya alam kung bakit hindi niya ito nakilala kaagad. Naisip niya na baka sa kakaatupag niya sa libro kaya hindi niya ito nakilala. Marami ring estudyante sa paaralan na pinasukan nila. Hindi lang iyon, maging ang kanilang eskwelahan ay may kalakihan din. Simula niyon, palagi na niyang tinatanaw mula sa malayo si Adriel. Habang tahimik na tinitigan niya ito kasama ang mga barkada nito ay buo na ang araw niya.

“Hindi ba’t nitong mga nakaraang araw ay may isang bata na nahulog sa ilog at muntik nang malunod? Nakatanggap kami noon ng sulat ng pasasalamat at pagkilala mula sa isang mamamayan. Nakasaad doon na isang estudyante daw mula rito sa Science High ang buong tapang na tumalon at sumagip sa bata na iyon tapos ang nabanggit pa nilang pangalan ay si Cailyn din.” “Kwento pa nga nila ay marami naman daw ibang estudyante dito sa paaralan na naroon din noong mga oras na iyon. Pero lahat sila ay nakatitig lang, takot na mapahamak at ayaw ding lumusong sa tubig kahit alam nilang may nalulunod na. Pero tanging itong si Cailyn lang... siya lang ang hindi nag-alala sa sariling kaligtasan at buhay, tumalo

"Binasa ko ang student book at nandodoon ang mga pangalan ng mga guro." Napanganga na lang si Luna at dahan-dahan na lang na napatango. Nang napansin ni Luna ang isang student na tahimik lang na nakaupo sa gilid ng upuan at nakayuko lang ito. Kanina pa nito napapansin ang galaw nito. Wala itong hawak na pagkain o inumin at nakaupo lang ito na parang hindi na gumagalaw sa kinauupuan nito.

"Doon sa harap ng university na iyon ang lugar kung saan nangyari ang kwento ko. So ayon na nga, habang naglalakad itong high school student may napansin siyang lasing na binata. Pasuray-suray itong naglalakad sa gilid ng daan." "Umuulan ng gabing iyon, at walang dalang payong ang binata." Nakunot ni Luca ang noo. Bakit ganun? He can picture out the scene in his head. "Nababasa siya sa ulan at sa tingin ng highschool student na iyon ay umiiyak rin ito. Ang lalaking nakita niya ay mukhang sa Ppalpan University nag-aaral dahil sa suot nitong uniporme."

Simula kasi kanina pagkakita nito sa kanya, napapansin niya na para bang nagpipigil itong matawa sa tuwing tinititigan siya. Paano ba naman kasi, sa isang maliit na nayon siya lumaki. Nakapag-aral siya sa isang community School pero kaunti lang ang natutunan niya. Magbasa lang ng tagalog at magsulat ng pangalan niya ang alam niyang gawin dahil bihira lang din naman kung may pumasok na teacher sa lugar nito. Liblib kasi at natatakot ang ilan sa mga guro na pumunta kaya naman ang ending, bihira lang sa kaniyang mga ka-nayon ang nakakapag-aral.

Gustung-gusto ko rin naman kasi kahit paano ay magkaroon ng extra-curricular at hindi lang natuon sa pag-aaral ang aking buhay sekundarya. Naging matagumpay naman ang pagsali ko pagkatapos nilang mabasa ang ilan sa mga nasulat ko nang tula at maikling kuwento. Napabilib ko silang lahat. Dahil doon, naging isa ako sa mga writers ng aming school paper. At dahil doon, lalong napalapit ang mundo naming ni Jinx kahit pa alam kong hindi ako kailanman nababagay sa mundong ginagalawan ng kagaya niyang mayaman.

Balita ko ay may ipapakilalang bagong estudyante ang professor namin sa oras ng class niya. Maputi at medyo nerd ang itsura at laging may hawak na libro. 'Yun ang sabi-sabi ng mga tsismosang estudyante sa paligid na narinig ko lang kanina habang naglalakad papasok sa canteen.

Nagmamadaling lumabas ang ilang estudyante matapos ang lahat ng klase nila ngayong araw. Nagtagal si William sa loob dahil ayaw niyang makisabay sa karamihan. Nang humupa na ang pagdagsa ng mga estudyante, mula sa ikatlong palapag, kung nasaan ang kanilang silid-aralan, dahan-dahan siyang naglakad hanggang sa makarating sa school grounds. Mula sa kinatatayuan niya ay nakita niya ang isang pamilyar na pigura ng isang lalaki na nakatayo sa harap ng guard house, nakayuko, at para bang may hinihintay ang lalaking iyon. Nagpatuloy lang siya sa paglalakad hanggang sa makalabas siya ng school campus.

"Saan?" "N-Natatakot kasi ako na baka bumalik ang m-mala-delubyo kong buhay sa school dahil lang sa nangyari k-kahapon. B-Baka pagdating natin sa parking lot ay may nakaabang na h-hitman at ambushin tayo o baka pagpasok ko ay may biglang magtapon ng p-pintura sa mukha ko. Bubullyhin ako ng bubullyhin at magiging magulo ulit. Ayaw ko ng ganon, Daphne." kwento ko. "Bwahahahahahaha!"