Short Story About Poverty นิยาย & เรื่องราว

"Ito ang kwento ng isang batang babae na may pangarap sa buhay. Ang makapag-aral at makapagtapos para sa pamilya," paninimula ni Dahlia habang patuloy pa rin ito sa pagkatulala. "Isang batang namulat sa kahirapan nang maipanganak siya sa daigdig na ito. Dahil mahirap lang siya, kailangan niyang lampasan ang mga dadaanan niyang matitinding pagsubok. Naranasan niyang magutom, maghirap at magtraba-trabaho sa murang edad. Kahit na may ina siyang dapat na mag-aalaga't magmamahal sa kaniya, hindi naman niya ito naramdaman. Ngunit sa kabila ng mga 'yon, minahal pa rin ng batang babaeng 'yon ang kaniyang ina. Nirerespeto at inaalagaan. At nang malaman niyang may ama pala siyang mayaman, natuwa ang b

“You know how many of our men had died already these past few years. Aren’t those enough for us that we finally stop this nonsense?” Kung gayon maraming beses ng nangyari ang bagay na ‘yon. Pakiramdam niya tuloy ay hindi na siya pwede pa roon sa loob, kailangan na talaga niyang maiwan ang dalawa na mag-usap. Kung pwede lang sanang alisin sa harapan niya ang cheque. She’s been living her life from poverty. Kahit noong bata pa siya hanggang sa mapalayas siya ng mga taong umampon sa kanya. Aminado rin siyang nang kahit na nagtrabaho sa Marine ay mabilis pa ring naubos ang lahat ng naipon niya. She used almost all of her savings just to safely arrived here in the Philippines.

Nabubuhay ang mga ito na sobra pa sa sapat ang pagkain sa mesa at siya ay kulang pa nga para sa dalawang beses sa maghapon para sa nagugutom na sikmura. Paano niya sasabihin na mahirap kutkutin ang dalawang daang libong piso kung wala naman matinong trabaho ang isang tao? Ano bang pag-aari ng mga mahihirap na tulad niya na kahit kapiranggot na lupa ay wala? How will these people understand that her life is even worse than what they can barely imagine?

Naramdaman niya na kung mamamatay ang isang tao na hindi nagagastos ang pera nila, hindi ito isang trahedya ngunit isa itong tagumpay dahil ang lahat ng mga malalaking pamilya sa United States an minana nang daang-daang taon ay namatay nang hindi nagagastos ang pera nila. Sa kabilang dako, ang mga tao na hindi man lang kayang matulog sa mga tolda sa kalye sa United States na walang magawa kundi magyakapan sa ilalim ng mga tulay ay ang mga tipikal na halimbawa ng mga tao na buhay pero walang pera. Kaya, trahedya talaga at sakuna para sa kanya nang mabalewala ang lahat ng pagsisikap niya, at nasira ang pundasyon na binuo niya!

At siguro nga ay tama siya. Ang kwento ko ay hindi fairytale. Lumaki ako sa squatters area. Walang ama. Inang may sakit. Dalawang kapatid na umaasa. Hanggang sa dumating iyong panahon na wala na akong choice— kung hindi ibenta ang natitirang mayroon ako. Ang katawan ko. Ang dignidad ko. At ngayon, pati ang pangalan ko ay binenta ko rin. Lumayo siya sa akin nang may kumatok sa pinto.

Maarte kasi ang magulang ko, masiyadong nasanay sa yaman. Pero tignan mo nga naman ang tadhana, sadyang mapaglaro. Our world has turned upside down. He is no longer poor. He can buy whatever he wants while I have almost sold my dignity in this marriage just for money... to save our lives that are falling into poverty. "Lovinia?" Nabalik sa reyalidad ang pag-iisip ko nang hawakan ako sa balikat ni Sergio. Gulat akong nag angat ng tingin sa kaniya.

Mayaman na walang magawa sa buhay nila kundi hubaran ang mga taong mahihirap! “They are poor because they take their time for granted. Yung matanda, anong ginawa niya noong bata pa? At may kakayanan ang katawan niya? Mayaman man o mahirap, pare-pareho tayo Zhia may dalawampung –apat na oras!”

Tinungo niya ang kaniyang ulo dahil sa naramdamang pagkapahiya. She once had... everything. Those women of high society that she served earlier... she was once like them. Now, the tables have turned. She became a nobody the moment their family business failed and led to bankruptcy. She became pathetic in Laurent’s eyes because suddenly, she had to beg for mercy so she won’t lose her precious job that provides the food on her table. Nanahimik si Bria dahil ayaw na niyang magsalita pa at mas lalong maiyak. She already looked pathetic as it was and she wouldn't want to make it worse.

Ellys told me that the store owners thanked me and they will be forever grateful for what I did to them. But they didn't know that it's just a little thing that a noble should do. Hindi nila alam na ang mga nobles na tinitingala nila, kinukuhanan sila at ninanakawan ng pera at kaban ng bayan. Just how far these nobles, should corrupt these innocent people? To the extent that a lot of families can't eat every day. Ellys also told me that they can survive for a week with just one or two silver coins.

marami ng ginibang bahay at pinangawan ng makabago pero hindi nito ginagalaw ang tistisan. May lupa ang ama mula sa pamilya ng kanyang ina isang ektaryang palayan at isang taniman ng mais. Yun ang kanilang pinangkukunan ng pan araw, araw. Iyong din ang pinangtitiyagaan ni Kaye na pasaganaain kahit hirap na mamg isa dahil wala naman ibang mapakukuhanan ng pera ang pamilya nila. Solo na nga siyang anak eh solong anak pa ang nanay niya. Hindi niya kilala ang ilang kamag anak dahil ang kuwento ay itinanan lamang ng tatay niya ang nanay niya saka itinago sa bayan nila.