Simoun El Filibusterismo Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Na para bang hindi siya nito kadugo! “Kaya lang naman ako nanlaban kagabi kasi panay sila kakampi ni Ralph. Kesyo si Ralph lang ang magaling. Na si Ralph lang daw sa ating mga Del Fierro ang may kakayanang magnegosyo nang matino. Na kapag nawala na raw si Grandpa, baka sa kangkungan tayo pulutin na pare-pareho. You don’t expect me to just stay silent while those assholes slander our family, don’t you?” pagrarason ni Simon, muling ngumiwi, humawak sa bandang tagiliran nito at umayos ng upo sa sofa.

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

Halos matuliro siya. “Ano’ng—ano’ng ibig mong sabihin?” pautal niyang tanong. “Ibig sabihin,” sabi ni Simon na may seryosong tono, “hindi ako nagbibiro. Hindi kita kilala bilang fan, hindi kita kilala bilang kung sino man. Pero mula nung aksidente nating pagkikita… lagi ka nang laman ng isip ko.” Muli, sumabog ang sigawan ng mga tao. May ilan pang nagchant ng, “Kiss! Kiss! Kiss!”

3RD PERSON'S POV “Uhm, h-heto ang unan. Mas magandang mahiga ka ng maayos kung matutulog ka na.” “Maiidlip lang muna ako. Maligo ka na, pagkatapos mo, maliligo na rin ako.” lihim na nag-init ang pisngi ni Fiona sa sinabi ni Simon. Tila gusto niyang tuktukan ang sarili dahil inaamin niya sa sarili na iba ang dating sakaniya ng sinabi ni Simon.

Nakakatuwa kase ilang bansa din ang branch nina lolo at lola, and I am taking the country of Philippines, and I am actually excited to meet the other leaders from different countries! "Mahal, see you later, okay?" text ni Angel with a kiss and heart emoji. She invited me for dinn5sa bahay nila. Well, away-bati kami, minsan malala pa siya magtampo, she don't wanna see me nor talk to me in a few days, naging hobby niya na ata iyon sa tuwing nag-aaway kami, minsan kase pinipilit niya ako sa mga bagay na ayaw ko. Minsan naman, kung hindi ko nagawang magreply sa mga txt niya iniisip niya na may iba ako, she is being paranoid! Iniintndi ko na lng cause I know her Dad's background.

pakiusap ko sa driver “Sige po Ma’am!” sabi nito at nagmani obra siya para makabalik kami sa bahay Nagmadali akong bumaba sa kotse at napansin ko na nakaawang ang pinto kaya naman naisip ko na hindi na naman ito naisarang mabuti ni Simon. Itinulak ko ito at natigilan ako nung marinig ko ang boses ni Mommy at ni Nay Ofel sa kusina.

Ani Simon nang mapansin na para akong hindi mapakali. Nahilot ko nalang ang sintido bago marahang isinandal ang likod sa upuan. Mabilis namang pinasibad ni Simon ang sasakyan. Gusto ko ng makarating agad kami ng San Fernando. Although I only drink moderately ay talagang alam na ng mga tauhan ko ang dapat gawin. And part of that is they wouldn't let me drive basta nakainom ako, kahit kaunti pa man yan. And I just let them dahil kailangan kong ingatan ang sarili bilang nag iisang tagapagmana ng mga Villaroman. Lalo na ngayong, hindi ko pa nakakamit ng tuluyan ang hustisya sa pagkawala ni lolo.

tanong ko “Negative padin. Pati sa mga contacts natin sa airports at sa mga pantalan ay sinasabi na walang trace na lumabas ng bansa si Simon so it’s either nandito siya o lumabas ng bansa using a private vehicle.” mahabang paliwanag ni Trish “Cge! Mag-iingat kayo. I’ll see you later.” paalam ko dito. “Nandito ako sa unit.” pahabol ko pa

Hindi na ako nakakaramdam ng pagkailang o hiya dahil para kaming magkaibigan. Magkaibigan? Bakit ano ba dapat ang turing niya sakin? Hindi ba ay nasa past na yon? I shouldn't be thinking of anything. Tama lang na magkaibigan kaming dalawa. Hindi naman ako naghahangad ng iba. Ang mahalaga ay masaya kaming lahat. But I think happiness comes before sadness. "I'm going back to Manila." Sabi ni Simon sa harap ng hapag isang gabi.

Mahal ko siya bilang isang matalik na kaibigan at alam ko sa sarili kong hanggang pagkakaibigan lang ang kaya kong ibigay sa 'kanya bagay na hindi ko masabi dahil natatakot akong masaktan siya. Alam kong mali ang ginagawa ko dahil dapat umpisa pa lang ay sinabi ko na sa 'kanya na tanging pagkakaibigan lang ang kaya kong ibigay sa 'kanya pero humahanap pa ako ng tamang tyempo para sabihin sa 'kanya. "Mauuna na ako, Ate," paalam ni Simon pagkatapos ay nakipag fist bump siya sa mga bata at kay Israel.