Simple Poem About Typhoon 소설 & 이야기

Ang langit ay mas dumilim pa at imposible na para sakanila na makita ang kahit ano dahil sa lakas nang ulan. The boat spun and rolled frantically in that violent turbulence in the rough sea. Ang bangka ay inaalon nang malakas sa dagat. Was that the power of a sea storm? Darryl grasped the bolt of the cabin door tightly as he looked at the environmental hazard outside. He felt emotional. Dahil ba ‘to sa lakas ng bagyo? Humawak si Darryl sa cabin door nang mahigpit at tumingin siya sa labas. Naging emosyonal siya.

At mula noon, para siyang kaaway sa paningin ng anak. Ngunit... mali ba talaga ang ginawa niya noon? *** Sa Kushin, lalong lumakas ang ulan, kasabay ng pag-ihip ng malalakas na hangin. Sa labas, nagkakalaglagan na ang mga dahon at sanga. Halatang malapit nang dumating ang bagyo. Nakuha na ni Katrice ang manuscript mula sa organizer, pero hindi na siya makakaalis sa lugar. Masyado nang delikado.

Ang pwersa nito ay napakalakas na agad nitong pinunit ang makapal na canvas na bubong ng supply tent sa itaas nila na parang isang manipis na papel. Nagliparan ang mga mabibigat na kahoy at yero sa himpapawid. Ang malamig at matalim na ulan ay bumuhos na parang yelo, kasabay ng isang nakabibinging kulog na yumanig sa mismong lupang kinatatayuan nila. "CATEGORY 5 TYPHOON! SIGNAL NUMBER 4! LAHAT SA BUNKER, NGAYON DIN!" umalingawngaw ang desperadong sigaw mula sa radyo ni Niguel.

rinig kong mura ni Teo. Napalingon ako sa harap. Talagang halos wala ka nang makita sa labas. We can’t drive like this. The manor is in the mountain side of this city. Malamang sa malamang, nagfo-fog na doon. I might get stuck with Teo! Agaran kong kinapa ang purse at kinuha ang phone ko. I immediately went to social media and check any updates with the weather. Binasa ko na lahat na mga articles. Looks like the typhoon has entered the PAR earlier than expected.

"Puro sila kalokohan..." Naghiwahiwalay na kaming apat sa may stoplight. Makulimlim ang langit, base sa balita may namumuong bagyo sa bansa at maaapektuhan rin ang central luzon. Mahaba pa ang lalakarin ko no'ng may maramdaman ang aking balat na patak ng tubig. Nagsisimula ng umambon. Nilabas ko ang maliit kong payong...pang isahang tao lang. Iniharap ko ang aking bag upang hindi mabasa. Paunti-unti ay lumalakas ang ulan. Napasilong ako sandali sa may malaking puno dahil malakas rin ang ihip ng hangin na nilalakbay ang buhos ng ulan. Ayoko pa naman mabasa ang aking medyas...babaho ang paa ko. "Ligaya!" bigla akong napatingin do'n sa sumisigaw sa pangalan ko.

"Kung gayon, bibigyan ko kayo ng digmaan." Sa isang kilos, ang kalangitan sa itaas ng Summerton ay nagdilim. Ang mga ulap ay umikot, at isang dambuhalang bagyo ang nabuo sa isang iglap. Ngunit hindi ito isang ordinaryong bagyo. Mula sa mga ulap, bumagsak ang ulan—isang ulan ng maliliit na sibat na gawa sa purong enerhiya ng karagatan, na tumatama sa mga demonyo nang may nakamamatay na katumpakan.

Ang buong tahanan ay puno ng tawa at pagmamahalan – isang sandali na hindi nila makakalimutan. Ang Pagsubok ng Bagyo – At Ang Lakas ng Pag-ibig Ilang buwan matapos ang pagbubukas ng paaralan, dumating ang isang malakas na bagyo sa kanilang lugar. Ang hangin ay malakas, ang ulan ay tumutulo nang malakas, at maraming bahay at tanim ang nasira. Ang Paaralan ng Luna at Sol ay hindi nakaligtas – ang bubong ng ilang silid-aralan ay nasira, ang aklat sa aklatan ay nabasa, at ang hardin ay nawasak.

Nakita niya sa horizon ang isang kulay-ube na wall na papalapit—hindi ito ordinaryong bagyo. Nang bumalik siya sa ibaba, kalmado ngunit mabilis ang kanyang kilos. Natagpuan niya si Mariel na nag-aayos ng mga rosas sa counter. "Mahal ko," sabi ni Billie, ang kanyang boses ay isang mababang rumble. "Kailangan nating maghanda. Ang pressure ay bumaba nang masyadong mabilis. Ito ay mas malaki kaysa sa ating naranasan. Super-Typhoon."

Dahil bandang hapon ay bumuhos na naman ang malakas na ulan at sumabay na naman ang malakas na ihip ng hangin. It seems that it was not a low pressure anymore, kundi isa ng typhoon. Ang nangyaring ambon kanina ay tila buwelo lamang para sa mas malakas pang ulan ngayong hapon. Isang malalim na buntong-hininga ang kanyang pinakawalan. Buong akala niya makakauwi na siya ngayong gabi o kaya bukas ng umaga, but with this weather, parang sa panaginip nalang muna niya mangyayari iyon.

Umupo ako sa isang silya at tumingin sa labas ng bintana kung saan kitang-kita ang pagpatak ng malakas na ulan. Tama nga ang sabi nil ana there is always a calm before the storm. It’s all so sudden. At ang tanging hiling ko na lang ngayon ay sana… sana hindi umabot ang bagyong ito sa araw ng kasal nila Floryn. Ang ayoko kasi sa lahat ay ‘yung na mo-move ang kasal.