Sintido Pain の小説・ストーリー

" Hindi nakasagot si Ninong. Literal na hindi niya sinagot ang tanong ko. Silent means, yes. "Pain changes people, but I ever regrets na minahal ko siya. She's beautiful disaster." Natahimik ako. Mayamaya ay pekeng ngumiti dahil sa huling sinabi nito. Pain changes people. Exactly. "Pain changes people."

His body was back to this unexplainable pain again and he can't find the strength to continue. "Damn, what's this?" Sinalo niya ang kaniyang dibdib na animo'y kinakalmot ng matatalas na kuko, nagliliyab bigla ang kaniyang katawan at muli nitong tinutupok ang kanina lamang ay nag-uumapaw niyang lakas. "F*ck!"

"Gano'n sige! Simulan na natin!" Isang malakas na palo ang pikawalan niya sa aking hita! Isa sa aking binti hanggang parang nagsisibak na lang siya ng kahoy sa sunud-sunod na pagpalo niya sa sugatan kong talampakan. Dama ko ang kakaibang sakit. Napapapikit ako. Humihinga ng malalim. Ngunit kahit gaano pa kahapdi ang ginagawa niya ay nanatili akong matatag. Nakayanan ko na ito nang una, alam kong kakayanin kong muli. Sa bawat hampas ng kaniyang pamalo sa aking paa ay mukha ni Dindo ang pilit kong inaalala. Kahit man lang doon ay maibsan ang sakit na aking dinadanas. Hanggang sa tumaas na sa katawan ko ang paghampas niya ng kahoy sa akin. Nang tumama ang dos por dos sa aking tagiliran ay hindi

At sa unang pagkakataon, naramdaman ni Santino ang sakit ng pagbitaw. Huminga nang malalim si Santino, pilit na pinipigilan ang bigat sa dibdib niya. Nilapag niya nang marahas ang baso sa lamesa, ramdam ang bahagyang pamamanhid ng kanyang katawan dahil sa alak. Pero kahit ilang shot pa ang inumin niya, hindi kayang burahin ng alak ang isang pangalan na paulit-ulit na sumisigaw sa isip niya. Luna.

Why does it feel like pain? Nahampas ni Gian ang manibela habang sakay sa sasakyan. Sobrang inis ang nararamdaman niya. Ilang araw na niyang hinahanap ang asawa, ngunit hindi pa rin niya ito matagpuan. Kung saan-saan na siya nagtanong maging sa himpilan ng pulisya ay lumapit na siya, pero magpahanggang ngayon ay wala pa rin siyang makuhang sagot mula sa mga pulis. Ayaw niyang aminin pero nag-aalala siya sa asawa. Shit!

his eyes were full of concern. I nodded. "Yes." He looked at me as he started moving. Pain and pleasure rippled inside me. Pero habang patagal ng patagal, ang sakit ay napapalitan ng kakaibang sarap. After a few thrust, I shriveled but in the pain anymore, but in pleasure. I was starting to feel that unexplained sensation inside me. The pain is now gone, all I could feel right now is only pleasure.

he asked like he's asking permission if he could continue or not and I gladly nodded as an answer. At habang lumalakas ang buhos ng ulan at lumalamig ang simoy ng hangin ay mas lalong natutupok ng apoy ang mga katawan namin na kapwang nagsasalo sa init na hindi namin mapigilan. I am in love with Car Sarmiento. I am in love with him so so much. I am totally embracing the pain now. Ako na mismo ang lalapit sa sakit. Ako na mismo ang mag-aalay ng sarili ko kasi masaktan pa ako ng sobra.

marahan akong huminga ng malalim at pumikit ng ilang segundo. “Why i always suffer from this kind of pain. Hindi ko ito deserve. All pain that i have inside my heart. All of it, hindi ko gusto at hindi ko inaasahan.” Diniin ko ito at ang pag-kahiwa sa pulsuhan ko ay hindi ko maipaliwanag kung amsakit ba o hindi. I cannot feel any pain, all i know is i want to breakaway and to leave everything behind. Kasi para saan pa para mabuhay ako.

Forty-eight KRYSTAL Mariin kong ipinikit ang aking mga mata nang dahan-dahan akong umupo sa pagitan niya. Ramdam na ramdam ko ang matigas niyang sandata na winawasak ang aking pempem dahil sa pagpasok niya. Naibaon ko ang aking kuko sa kaniyang balikat habang tinitiis ang sakit. We already did this multiple times, but I still can't bear the pain most of the time. Sobrang sakit na para bang pinupunit ako.

Dinig na dinig iyon sa buong silid. "P-putang ina mo!" Pilit kong sigaw sa kaniya habang napapangiwi dahil sa nararamdaman kong sakit. I have low pain tolerance kaya kahit hindi naman major surgery ang ginawa sa akin ay ramdam na ramdam ko ang sakit! At ang demonyong ito ay hindi man lang makaramdam! "Damn! Ganyan ka ba katakot mamatay si Jax? Parang mas takot ka pang mamatay ang lalaking 'yon kaysa sa 'kin, a!" Hiyaw niya at pinalo ang braso ko.