Sintido Pain の小説・ストーリー

Tumawa ako nang mahina, dala ang pait na nararamdaman; pagsisisi at panghihinayang. Alam kong sinamaan ako ni Painch ng tingin pero pinili kong sumubo ng pagkain imbis na pansinin ang mga titig niya. "Ano nga ulit ang sabi mo? Once makita mo siya ulit gagawin mo ang lahat para maibalik siya sa'yo, tama?" paalala niya.

Paano nga ba siya umabot sa puntong ito gano’n dapat ay hawak-kamay na niya ang tagumpay sa paghihiganti niya? Sa pagtatanong niya na iyon sa kan'yang sarili ay napahawak na lamang siya sa bahagi ng puso niya nang maramdaman niya ang pagsakit nito. It's not a physical pain that he is feeling because the hurt and the misery are from within him, at hindi niya alam kung paano maiibsan ang sakit na iyon ng kalooban niya. He hates being a fool for even falling in love. He shouldn't have. He should have saved himself from the pain that comes from loving, at dapat talaga ay nanatili na lamang siya na pusong bato at walang iniintindi kung hindi ang buhay nila na magkapatid.

But it seems like a wrong move when I suddenly felt the pain that strikes in between my thighs. Damn! It hurts! Para kong sinagasaan ng ten-wheeler truck. Natigilan at nanlaki naman ang mga mata ko nang maramdaman ang pagdausdos ng kamay niya sa parteng 'yon. Hindi ko napigilan ang mapaungol nang bigla niya 'tong minasahe. "S-Stephen... what are you... oh..." He smirked. "What? I know that you're still sore. That's why I am massaging it."

Muli na namang kumuha ng syringe iyong scientist at itinurok ulit iyon sa kaniya. Nagdulot ng kakaibang sensasyon sa kaniya ang gamot na pumasok sa kaniyang katawan. Nag-init ang kaniyang katawan. Ilang sandali pa, ang init na nararamdaman niya ay mas lalo pang tumindi hanggang sa napasigaw na siya dahil parang napapaso na siya. Pakiramdam niya ay sinusunog siya nang buhay. Mas lalo ring tumindi ang pananakit ng ulo niya na animo parang mabibiyak na iyon sa sobrang sakit. Hindi niya na napigilan ang mapaiyak sa pagitan ng kaniyang mga sigaw.

Napamura ito, pero gumalaw naman para simulang ilabas masok ang ang pagkalalake. "Shit! It's fucking tight, baby." I almost went crazy with the next feeling I felt that I am sure that in my entire life, I hadn't felt. As time goes on, the pain disappears, and as time goes on, he moves fast ito ang rason ng tuloy-tuloy at walang tigil na pagungol ko dahil wala na akong ibang maramdaman kung hindi ang sensasyong hatid niya.

I groaned when I felt the pain. “Masakit!” He chuckled sensually. “You will take me fully. Tiisin mo muna ang sakit. Mawawala rin ’yan.” I wiggled to stop him. Hinawakan niya ang bewang ko para mapigil ako. Then he suddenly thrust inside me. “Rio!” I screamed in pain. Agad nangilid ang luha sa mata ko. “It hurts!” Pero hindi niya ako narinig. He was so pleased he couldn’t help his growls.

I feel so numb that I can't feel anymore pain. "What do you think you're doing?!" Joseph shouted in anger. Muli kong hinawakan ang nasaktang bahagi ng panga ko. Pakiramdam ko parang matatanggal na iyon sa kinalalagyan sa matinding sakit at sugat na natamo ko. Dumilim ang anyo ng mukha niya na halatang hindi siya makapaniwala sa nasaksihan kanina.

Nagising ako na sobrang sakit ng katawan ko. If I will rate the pain, from 10, it's 11. Sobra akong nanghihina. Ultimo paggalaw ng aking mga binti ay nanginginig pa. Ang tindi ng nangyari kagabi. We're like an animal in heat. Lalo na si Thoper. Kung hindi pa ata ako nakiusap na tumigil na, hindi ako titigilan.

Sigaw ko nang makaramdam ko ang sakit. Yung troso tumama sa balikat ko. Mas hinigpitan ko lalo yung pagyakap kay Onion. Feeling ko mahihimatay ako. The pain is unbearable. Hinawakan ko yung root ng puno na tumubo sa gilid ng stream. "Senyorita halika kumapit ka sa kamay ko." Hindi ako pamilyar sa taong nag-lend ng kamay sa akin, nagsimula nang mag-blur ang paningin ko.

Paika-ika akong humakbang saka sinara ang pintuan nang padabog. ***************** After a few painkillers and menthol patches that were left on the bedside table, it gradually alleviated the pain of my thighs and arms. Late ko lang napansin dahil sa hindi mawala-wala na trance sa aking isipan. Anyone can have s*x – regardless kung mahal niyo ang isa’t-isa o hindi. Basta ba maramdaman mo ang kakaibang init, isusuko mo na ang Bataan.