Sintido Pain の小説・ストーリー

I hold my breath and bite my tongue and I felt a sharp pain inside me. Tumugtog ang banda sa saliw ng malamyos na musika. The girl's eyes were peachy and her voice was tender and so soft that it could melt a person's heart. Her singing voice is truly exquisite. Hindi ko maitatanggi na may koneksyon silang dalawa dahil pareho sila singer. Nag sikip ang d****b ko sa isiping 'yon, mabilis akong nagbaba ng tingin. Again I had to endure the pain of my body that being torn apart.

Parang pinipiga ng kung anong damdaming ang puso ko habang patuloy ko silang pinagmamasdan. Umalis na lang ako nang di ko na makayanan ang nararamdaman kong sakit. Para akong lutang na naglalakad habang iniisip na nabuhay lang yata ako para magdusa from the very start. And Vier is the hardest of all the pain I've got. STEFF'S POV

Tila libo-libong basag na salamin ang tumusok sa puso ko. My eyes watered as I felt the sharp pain crossed my chest going straight into my stomach. Napakapit ako sa gilid ng pinto dahil sa panghihina ng mga binti ko. The pain is too much for me to bear. I forced myself not to create any noise kahit na gustong-gusto ko ng sumigaw. I want to let this pain out, lashed out on them. Sa nanlalabong mata ay pilit kong ihakbang mga paa pero hindi ko kaya. Masyadong nanghihina ang kawatan ko, masyadong masakit sa puso ko ang ginawa nila.

Nakakatawa ngunit ang sakit lang. I can sense Lennon's heavy gaze at me ngunit hindi ko iyon pinansin dahil occupied ako sa kasalukuyan kong nararamdaman. My heart is pounding because of pain. I'm just hurt like that, ni hindi niya man lang alam. "G-Ganoon ba... gaano na kayo katagal?" tanong ko at sinisikap kong h'wag pumiyok ngunit may bahid ng nginig na sana h'wag niya mapansin.

Tila ba sinusubukan n'ya akong i-distract sa sakit. He moved really slowly at first. I'm not gonna lie, it was really painful. Sa pagkakaalam ko ay hindi naman talaga dapat ganito kasakit, but his manhood is freaking huge. Halos hindi n'ya pa naipapasok nang buo pero parang wala ng isasagad iyon. He just caressed my legs and went deeper. I heard him groan helplessly. He's biting his bottom lip while slowly thrusting. It seems like he's having a hard time controlling himself from ravaging me. Habang tumatagal, unti-unting bumibilis ang pag-ulos n'ya. Napapa-arko na lang ang likod ko at napapadaing dahil sa sakit at sensasyon.

It's as if she's enjoying the blood and shouts of suffering. Malakas ang naging paghagulhol ko at isinara ang mga mata. Hindi ko kayang makita nang magsimula silang putulin ang mga daliri niya. My sobs, the woman's screams, and the muffled cries of pain. I feel like I am being tortured as well. Ramdam ko ang bawat sigaw, ang bawat pakiusap, at ang bawat iyak sa sakit. My heart twist in pain, in pity, in sorrow, and my heart aches in grief. I clutch my chest where my heart's located because I couldn't bear the pain.

Mas naging interesado ako sa malalaman ko ngayon. "Sa tuwing nakikita ko kayong masaya ni Deniece, parang sinasakal ang puso ko. Ang sakit... Kapag nakikita kong sweet kayo sa isa't-isa parang hindi ako makahinga dahil parang tinutusok ang dibdib ko," kita sa mata niya ang sakit at lungkot hindi ako makapaniwala, gano'n pala ang nararamdaman niya. Bakit hindi ko man lang nahalata? "At kapag nakikita kong naghahalikan kayo pakiramdam ko pinapatay ako ng paunti-unti."

walang gana niyang saad bago umalis. 'A psychopath loves pain. Sa bawat hampas o tama sa kaniya'y iba ang hatid nun para sa kaniya. Kung sa atin ay masakit, para sa kaniya'y masarap yun sa pakiramdam.' 'She never beg them to stop. She never shouts for pain and she never shred even a single tear from those pains.' 'Einver! How could you say that?! May pinagsamahan naman kayo, diba? Bakit ganiyan ka kung maka-asta?!'

Sino nga naman ang makokonsensya kung hindi niya man lang maalala ang babaeng linapastanganan niya. Hinilot ko ang aking sentido sa pagtatangkang mawala ang gulo at sakit sa aking ulo. I bit my lip to stop myself from tearing up. I know, kahit lumipas ang ilang taon ang sugat sa aking puso ay hindi parin nawawala. The pain was never gone, and I don’t know if it will ever be. Paglipas ng ilang minuto ay bumalik na si Kito na may bahid ng pag-aalala ang mukha.

mariin Kong pinikit aking mata. Nakita Kong kinuha nito Ang sinturon at pinalibot nito sa kanyang kamay.At demonyong nakangising lumapit sa akin. "bago mo malasap Ang sarap mamaya kasama Ang dalawang tauhan ko,matitikman mo muna Ang sakit gamit Ng kaibigan Kong ito."wika niya , pagkatapos ay tinaas nito Ang sinturon , hanggang sa maramdaman ko Ang paglapat ng sinturon sa aking dalawang hita.Pero tiniis ko Ang sakit.Hindi ako dumaing o ano.Mariin na lamang Akong pumikit.