Sintido Pain นิยาย & เรื่องราว

I did not bring the sun glasses with me. Naramdaman ko ang namumuong pawis sa aking noo. Hindi ko na nagawang inumin ang wine ko at pasimpleng hinawakan ang aking puson. Tango lamang ang respond ko kay Elena. I couldn't talk because of the pain. I bit my lower lip when I feel like I couldn't endure the pain anymore. My back, hips and legs are in pain too. Nakaramdam ako ng hilo at panlalamig. I tried to hold it back. “Sadie. Are you okay?”

Parang pinipiga ng kung anong damdaming ang puso ko habang patuloy ko silang pinagmamasdan. Umalis na lang ako nang di ko na makayanan ang nararamdaman kong sakit. Para akong lutang na naglalakad habang iniisip na nabuhay lang yata ako para magdusa from the very start. And Vier is the hardest of all the pain I've got. STEFF'S POV

Tila libo-libong basag na salamin ang tumusok sa puso ko. My eyes watered as I felt the sharp pain crossed my chest going straight into my stomach. Napakapit ako sa gilid ng pinto dahil sa panghihina ng mga binti ko. The pain is too much for me to bear. I forced myself not to create any noise kahit na gustong-gusto ko ng sumigaw. I want to let this pain out, lashed out on them. Sa nanlalabong mata ay pilit kong ihakbang mga paa pero hindi ko kaya. Masyadong nanghihina ang kawatan ko, masyadong masakit sa puso ko ang ginawa nila.

Nakakatawa ngunit ang sakit lang. I can sense Lennon's heavy gaze at me ngunit hindi ko iyon pinansin dahil occupied ako sa kasalukuyan kong nararamdaman. My heart is pounding because of pain. I'm just hurt like that, ni hindi niya man lang alam. "G-Ganoon ba... gaano na kayo katagal?" tanong ko at sinisikap kong h'wag pumiyok ngunit may bahid ng nginig na sana h'wag niya mapansin.

marahan akong huminga ng malalim at pumikit ng ilang segundo. “Why i always suffer from this kind of pain. Hindi ko ito deserve. All pain that i have inside my heart. All of it, hindi ko gusto at hindi ko inaasahan.” Diniin ko ito at ang pag-kahiwa sa pulsuhan ko ay hindi ko maipaliwanag kung amsakit ba o hindi. I cannot feel any pain, all i know is i want to breakaway and to leave everything behind. Kasi para saan pa para mabuhay ako.

Bakit ko siya sinusuno— SPANK! Ang unang hampas ng sinturon sa puwetan ko ay nagdulot ng isang matalas at nakatitinging na sakit. Napatili ako sa sakit, ang mga kuko ko ay bumabaon sa kahoy ng lamesa. Sa sobrang sakit nito ay parang lumabo ang paningin ko dahil sa mga luhang sunod-sunod na umagos. Pinagdikit ko ang mga hita ko sakaling mapawi ang matalas na sakit.

*Move in* Kinabukasan, ang unang naramdaman ni Siena ay ang pananakit ng kanyang katawan. Sumasakit ang kanyang mga kalamnan at ramdam niya kung gaano ito kasensitibo sa pagitan ng kanyang mga hita. Hindi ito nakakainis, kundi masakit. At pagkatapos, naramdaman niya ang init nito na nakapalibot sa kanya.

It's as if she's enjoying the blood and shouts of suffering. Malakas ang naging paghagulhol ko at isinara ang mga mata. Hindi ko kayang makita nang magsimula silang putulin ang mga daliri niya. My sobs, the woman's screams, and the muffled cries of pain. I feel like I am being tortured as well. Ramdam ko ang bawat sigaw, ang bawat pakiusap, at ang bawat iyak sa sakit. My heart twist in pain, in pity, in sorrow, and my heart aches in grief. I clutch my chest where my heart's located because I couldn't bear the pain.

His body was back to this unexplainable pain again and he can't find the strength to continue. "Damn, what's this?" Sinalo niya ang kaniyang dibdib na animo'y kinakalmot ng matatalas na kuko, nagliliyab bigla ang kaniyang katawan at muli nitong tinutupok ang kanina lamang ay nag-uumapaw niyang lakas. "F*ck!"

POV ni Sophia Nagising ako sa sikat ng araw na pumapasok sa mga kurtina at sa sobrang sakit ng ulo ko na parang pinupukpok ng martilyo ang bungo ko. Sumasakit ang buong katawan ko, bawat kalamnan ay sumisigaw sa protesta. Magaspang ang lalamunan ko, namamaga ang mga mata ko — sinubukan kong gumalaw pero may kumirot sa buong katawan ko kaya napahingal ako.