Novel & Cerita Sleep Paralysis In Tagalog

KABANATA 29 Kabanata 29: The last moment Pumasok ako na kahit ang anino ko, walang nakapansin na kahit sino. Kahit ang mga pinakamalakas na babaylan ay hindi ako napansin. Walang kahit sino ang makakaalam sa ginawa ko. Alam kong impossibleng mahawakan siya, but at least I can see him, sleeping peacefully. Masyado ng maraming nangyari bago pa ako makarating mismo dito, ayaw kong may e-eksena nanaman. Pagod na pagod na akong bigyan sila ng oras, hindi naman sila ang pinunta ko rito.

“Speaking of that man kanina malaya ko s’yang pinagmasdan while he is sleeping napaka pinagpala naman ng kelolots na to!, may angulo kaya ito na panget” parang wala sagot ko tanong ko. Self parang buang talaga tayo. Kita ko na after maligo nagbihis agad ito maaga pa pero aalis na agad ito ni hindi man lang nag breakfast nako pagtayo na bawal ang ganyan hihina tuhod mo paano ko dadalhin sa tugatog ng luwalhati charing ang aga sha tumigil ka , kastigo ko din sa sarili ko.

“Ghost? Ang tanda na niya nagpapaniwala pa sa ganun. Baka mas pangit pa siya sa ghost.” “Gagi, ayon sa sabi-sabi ay she was in coma last night and was found and resuscitated by the doctor. Baka nag-sleep paralysis lang siya. Ang taas daw ng lagnat eh tapos parang wala sa sarili.” detalyadong sambit ni Sasha nang makarating na si Everly sa loob ng kanilang department.

“Anong klaseng panaginip 'yon? Ay mali! Hindi na pala 'yon panaginip, kundi bangongot na!” Ilang beses akong umiling-iling 'tsaka huminga ng malalim. “Bwesit!” Inis akong bumangon at kinuha ang naka sabit na tuwalya. “Making a baby” “Making a baby” “Making a baby” Parang sirang plaka na paulit-ulit lumalabas sa isipan ko. Ang imahe ni Damon at ang mga tumatawa na mga bisita.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

Hydration reminders, sleep schedule, nutritional recommendations, warning signs, emergency contact numbers, at breathing techniques. Napalunok siya. "Grabe ka." Pero hindi ito tumingin. "Hm?" "Nag-aaral ka ba para maging OB?" Bahagyang natawa ito. "Preparation." "Preparation saan?" Sa wakas ay napalingon ito sa kanya. At sa paraang sobrang diretso. "Sayo." Biglang uminit ang tenga niya. Nakakainis. --- PERO hindi pa iyon ang pinakamasama.

Kahit ano pa’ng gawin nitong pagsinghap ay tiyak na malulunod pa rin ito sa sakit. Umubo ito nang umubo hanggang sa bumagsak na lamang ang mga palad nitong nababalutan ng sariling dugo sa malamig na piso. [ pisó - floor ] Tuwang-tuwa siya sa kanyang mga nakikita. Nakatirik ang mga mata ng babaeng wala nang buhay sa sahig. Nilapitan niya ang katawan nito; hanggang ngayo’y hindi pa rin siya nakukuntento.

Nanatili na lang akong nakadungaw sa bintanang nasa likuran ko upang makita ko ang daan patungo sa destinasyon namin na sa totoo lang ay hindi ko alam. "Mama para ho!" pasigaw na wika ni inay sa mamang driver. Itinigil ng mamang driver ang jeep saka kami bumaba dala dala ang mga gamit namin. "Ikaw bata ka, alam mo ng natutulog ako bakit hindi mo agad pinara, ayan nakalagpas tuloy tayo" pagalit niya sa akin. Grabe hindi ko naman alam yung lugar paano ko ipapara? Si inay talaga oh!

"N-Narco-- what?" "Narcolepys is a sleeping disorder wherein a person who has fall asleep without warning, anytime, and anywhere. Kagaya nang nangyayari sa'yo, Ms. Kei." pagsisimula niya kaya tumahimik naman ito at nakinig na lamang sa mga paliwanag niya.

Kahit saglit lang makapagpahinga ako. "What the hell Jasmine! Wala ka pang naluluto, tapos natutulog ka na!" Napabalikwas ako ng bangon dahil sa sigaw na iyon. Nasilayan ko si Jarred na nakaharap sakin at nanlilisik ang mga mata. Bigla akong natakot sa itsura niya. Tiningnan ko ang orasan na nasa wall. Alas syete na pala ng gabi. Napasarap ang tulog ko. Tumayo ako at bahagyang yumuko.