Sorry Eto Lang Ako Novels & Stories

Tumango ako bilang pagsang ayon. Noong pinakasalan ko si Damion, naniniwala ako na hindi ako karapat dapat sa tunay na pagmamahal. Napakababa ko sa aking mga pamantayan, dahil desperado akong makasama. Ngunit ang buhay ay may paraan ng pagtuturo sayo ng mga mahihirap na aral.

Lahat sila ay naging emotional. "Bata pa ako noon at natakot ako sa mga nangyari noon. Hindi ko naisip kung paano solusyonan para maging maayos ang lahat. Ang gusto ko lang ay makaalis. I'm very sorry na nasaktan ko kayo at nag alala kayo."

Rinig kong bulong niya na ikinanuot ko. Know what? Ako na naman ba ang rason? Psh, it was really my fault. Hindi ko na matatanggap kung may mangyayari pang iba kay Kuya. I need him to wake up para makahingi ako ng tawad. I know sorry is not enough but that's what can I do for now.

"Okay, I'm sorry. Nakikinig ako sayo at naniniwala ako sayo. I'm sorry, if ganito ako. Kasi, natatakot lang talaga ako." "Takot of what?????" Biglang singit ni

sabi ng doctor "F**k its all my fault hindi ko talaga mapapatawad ang sarili ko kapag may mangyari masama sa kaniya" sising sisi ko ang sarili ko sa nangyari. hawak hawak ko ang kanan kamay niya habang tinitigan ko siyang natutulog parang kinukurot ang puso ko at namalayan ko na may dumadaloy na mga luha sa aking pisnge "Mom' im sorry" paulit ulit kong binibigkas iyon hinalikan ang palad nito

biglang singit ni Angelo. "Actually, I don't know how to start. It's really hard for me to say goodbye!! Maiiyak lang ako at ayokong mangyari 'yon.." sagot niya sabay buntong hininganng malalim..

Nakatunghay ito sa akin, titig na titig. "I am sorry Miguel but I can't love you...I just can't...gugulo lang ang buhay mo..."

Walang “ Kaya lang.. sinaktan kita. Kaya lang… sinira ko ang tiwala mo sa akin.. Kaya lang I started this wrongly…!?” pigil at pumutol putol niyang sabi. “ Uhhmm! excuse me po. sorry po, sa istorbo, Eto na po order niyo” Umiwas ako sa mata ng waiter, dali dali nitong nilapag ang tea at curious na tumingin sa aming dalawa ni Nick.

Napakurap siya. “Pero ikaw pala yung mas magulo.” Tahimik. Then— “I’m sorry,” mahina niyang sabi. At sa unang pagkakataon— hindi ko alam kung sapat pa ba iyon. Kasi sa gitna ng lahat— hindi pa rin ako sigurado kung sino talaga ang masakit. Yung lalaking nagkamali. O yung puso kong ayaw pa ring bumitaw.

Mouthing me what's wrong? "Ang papa mo naaksidente." ///♡/// Hi sistarz! ^-^ Sorry natagalan ang ud. And not sure din if makakapaglapag pa ako ng isang chapter tonight. Stay tuned! Baka naman padrop ng comment/review. ^*^