Romans & histoires Sounds Of Silence By Disturbed

The first thing I noticed when I opened my eyes… was the silence. Malambot ang kama. Mabango ang duvet. Mainit ang sinag ng araw na dumudungaw mula sa kurtina ng suite room. Pero masyado ring tahimik para maging totoo. And then it hit me. What I did. Who I did. Renzo. Biglang bumalik lahat — ang mga halik, ang mga bulong, ang paggalaw ng katawan naming parang isa. The sound of his voice whispering sweet nothings as he moved inside me.

“In a good way. The kind that keeps me sane.” Habang nag-uusap sila, dumating ang ilang mga volunteers, nagdala ng mga bagong lab reports. Sa background, tumutugtog ang mabagal na jazz — tahimik, kalmado. Wala nang alarms, wala nang countdowns, wala nang sigaw ng mga sirena. For the first time in their lives, they had silence. And in that silence, they found peace. Sa dulo ng araw, lumabas silang dalawa sa terrace.

Walang laman ang silid. Pagkapasok ni Anthony, isinara niya ang pinto. Saglit na pinakinggan ang tahimik na silid at ang tanging na maririnig ay ang tunog ng paghinga ng bawat isa. Tumingin si Khate sa paligid, at nakaramdam ng panganib nang walang dahilan, at nagpumiglas nang marahas. “Ano ba ang gusto mong gawin? Bitawan mo ako!”

But I can feel it— The silence I built around myself now has a crack. And it didn’t come from Serene. It came from the hum and voice of a stranger named Krixaine.

"Love... Ughhhh...Uhmmmm" He suddenly went fast moving up and down, following the unspoken desire of our bodies. He is wild but I won’t complain. The night gets deeper and in the midst of the silence outside this room, is our echoing voice in every corner in here. Mabuti na lang at sound proof ang kwarto niya. *****

Maybe I really am that easy to let go of. Gabi na naman. It's that kind of night again... tahimik pero maingay sa loob. The kind of silence that screams louder than any voice. 'Yung lungkot na parang kumakapit sa balat, na kahit huminga ako, parang may kasamang bigat. Every breath feels like a sin. The night stretches endlessly, no direction, no peace, just me and the sound of my thoughts.

Ngunit ang silid, kahit opulent, ay nanatiling isang kulungan. Bandang alas tres ng madaling araw, nang ang buong manor ay nakabalot sa thick, black silence, isang tunog ang dumating. Hindi ito malakas; ito ay malamig at precise. Ang basag na tunog ng sensor na nasira, sinundan ng isang muted alarm na naririnig lamang ng mga sinanay. Ang tunog ay hindi random—ito ay calculated at expertly na isinagawa. Naramdaman ni Ryella ang kalungkutan ng kanyang posisyon; ang kanyang isolation ay nagawa niyang perpekto.

Ang bawat tunog ay parang dagundong na umalingawngaw sa dingding ng silid—sapat para maputol ang salitang muntik nang makapagbunyag ng isang matagal nang tinatagong katotohanan. Sabay silang napatingin sa kinaroroonan ng cellphone. Parang may sarili itong presensya—maliit ngunit makapangyarihan, sapagkat sa simpleng tunog nito'y napigil ang pagbagsak ng isang delubyong emosyonal. Napatigil si Dark. Hindi niya maialis ang tingin kay Roxane, na bahagya na ring nangangatog sa kaba at bitin.

Tahimik kaming kumakain at walang kahit na anong maririnig na tunog maliban sa kalansing na mga kubyertos na aming gamit at ang ingay ng ibang costumer. Hindi ko mahagilap ang tamang sasabihin sa kaniya. Parang nawalan ako ng boses na magsalita. I become a mute and I don’t know why. Ramdam ko ang bawat titig ni Tyrus sa ‘kin. Paanong hindi ko mararamdaman ‘yon e, parang tatagos yata ‘yon.

And I knew, deep down, that whatever came next… There was no turning back. The newsroom was unusually quiet that afternoon—too quiet for a weekday deadline. Usually, the low hum of keyboards, ringing phones, and chatter filled every inch of the floor, but today there was a silence so heavy it felt staged. My laptop screen glowed faintly in front of me. The enhanced audio file from Valerio’s office was open in Audacity, the waveform sharp and jagged. I’d played it so many times I could almost memorize every flicker of static; every breath caught between frequencies.