Sounds Of Silence By Disturbed นิยาย & เรื่องราว

dagdag niya, may pagtataray. Bago ako sumunod sa inutos niya, pinlay ko na ‘yong creepy sounds ng babaeng umiiyak. I made sure it wasn’t too loud—just faint enough that it wouldn’t be heard right away unless there was complete silence. At para hindi niya agad-agad marinig, I intentionally clinked the utensils on my plate, making just enough noise to mask the eerie sound.

Naglakbay ang kakaibang tunog nang aking tawa sa buong paligid. I noticed a ripples forming above the surface of the white wine that my glass contains. It was like a disturbance along the silence but rather calm and enticing. Sumasabay ito sa bawat galaw na ginagawa nng aking katawan at pagkuwa'y saglit a titigil kasabay nang pagkalma nang aking dibdib.

Parang gusto mo na lang talaga matulog sa mga bisig niya at hindi na kailan pa magising man. But, suddenly, there's a static. Like a disturbance in a timeline. Iyon bang pag-nagloloko ang TV, nagkakaroon ng sobrang daming colors tas may static. Iyon ang nakikita ko ngayon. At kasabay niyon ay ang sobrang ingay na hindi kaaya-ayang tunog na akala mo mababasag na ang eardrums mo kapag narinig mo ito.

CHAPTER: What Power Sounds Like When It’s Quiet Umaga pa lang, ramdam na ni Calestine ang pagbabago. Hindi dahil may nagsalita. Kundi dahil wala. Ang hallway papunta sa office floor ay dati laging may bulungan—mga paanas na tawa, mga tingin na may halong panghusga. Ngayon, ang tunog lang ay ang maingat na yabag ng sapatos at ang mahihinang pag-click ng keyboard mula sa loob ng mga cubicle.

Iyon ‘yung klase ng silence na dumarating pagkatapos ng sobrang dugo, sobrang sigaw, sobrang patay. Bawat kandilang nakasindi, parang dasal. Bawat hinga ko, parang hiram. Nakatitig ako sa salamin — suot ang itim na seda. Walang korona. Walang alahas. Tanging marka lang sa leeg ko ang naiwan — ang bakas ng mga daliri ni Damian kagabi. Isang paalala. Isang babala. Sa labas, kumulog. Mabagal. Mabigat.

nanginginig na pagtawag sa akin ni Mateo, kinagat ko ang labi ko at mas isiniksik ang mukha niya sa aking dibdib. Makalipas ang ilang sandali ay naging tahimik ang paligid. Wala ng mga putukan, walang boses ng mga lalaki at kung ano-ano man. Pero hindi ako umalis sa pwesto ko, hindi ako umalis gaya ng sinabi ni Kenjie. The silence that followed the gunfire was somehow far more terrifying than the bullets themselves. Everything around us became eerily quiet. The smell of gunpowder lingered in the air.

Sinubukan kong huwag ipakita na natatakot ako. Sinubukan kong maging mature, maging patient. Pero sa loob ko? Hindi ako okay. Hindi ako okay. Hindi ako okay. I feel like I’m slowly losing her. And I’m trying so damn hard not to show it. That Night The Silence That Broke Me Nasa kabilang side siya ng bed. Hindi malayo physically, pero para akong nasa kabilang mundo. She was awake. Her breathing… irregular.