Sounds Of Silence By Disturbed Novels & Stories

Alam nilang ang araw na ito ay magiging pagbabago ng takbo ng kanilang buhay—maaaring maging simula ng kanilang pagkakaisa, o kaya naman ay hudyat ng mas mahirap na pagsubok na darating. Tumingin muna si Don Nathan sa kanyang orasan, tila binibigyan pa ng huling pagkakataon ang dalawa na magbago ng isip bago magsimula ang usapan. Nang humarap siya sa kanila, ang kanyang tinig ay mababa ngunit malalim, sapat upang marinig ng lahat sa loob ng malawak na silid.

I felt a strange detachment, a sense of being both an active participant and a passive observer in my own life. The hours crawled by, each minute an eternity. The city lights blurred into a hazy canvas, reflecting the chaotic storm raging within me. I was trapped in a limbo of suspense, suspended between hope and fear, between triumph and terror. The silence was a living entity, a palpable presence that pressed down on me, suffocating me with its weight. The wait was excruciating, a torturous dance between anticipation and dread. The silence was deafening, but it was also a promise. A promise of the impending release, the impending confirmation of my success, or my failure. And in that silen

'Neath the halo of a street lamp I turn my collar to the cold and damp When my eyes were stabbed with the flash of a neon light That split the night, and touch the sound of silence Napatigil si Cain. Muling bumuka ang mga labi ni Aozura. And in the naked light I saw, ten thousand people, maybe more People talking without speaking, people hearing without listening Nagduet na ang dalawa. People writing songs that voices never share And no one dared disturb the sound of silence "Fools", said I. "You don't know, silence like a cancer grows Muling umawit si Aozura na wala na ang deep baritone voice ni Cain.

"Oras na lumipas, huwag hayaang umalpas. Ang mga alaala ng nakaraan gusto naming balikan. Ang aking katangungan, humihiling ng katotohanan. Huwag sanang ipagdamot, ang kailangan ng kasagutan. Pumikit ka." Darkness, I see nothing but darkness. The unexplainable silence was in my ear, it is like wearing headphones with noise cancelation. Ang tanging naririnig ko ay ang pagtic-toc ng orasan. Nabura ang kaninang ingay ng mga sasakyan mula sa labas ng ospital, o di kaya ang mga nag-uusap sa lobby, ang mga announcement sa PA system. It was, a deafening silence. Nakafocus ako sa tunog ng orasan at yon lamang.

Every breath hurts. At nang makatanggap ako ng mensahe mula kay Claire, hindi na ako nagdalawang-isip. Dumiretso ako sa bar na sinabi niya. Isang maingay at magulong lugar na hindi ko naman talaga hilig puntahan. But somehow, bagay iyon sa nararamdaman ko. Because tonight, I didn’t want silence. I wanted noise. Something loud enough to drown everything inside my head. Sa mga oras na iyon, ang tanging alam ko lang ay gusto kong makalimot.

Ako yung huli, kaya umupo na lang ako sa bakanteng upuan. Clink. Clink. Clink. Yun lang ang maririnig—tunog ng plato at kubyertos. Walang nag-uusap. Hindi ko alam kung dahil pagod sila, o dahil lahat kami may iniisip. Ako mismo, parang wala akong gana. Kumukuha lang ako ng kaunting kanin at ulam, para lang may masabi na kumain ako. Hanggang bigla, Camille broke the silence.

The glass wall reflected my movement in delayed fragments. Like, I was no longer synchronized with myself. My chest tightened. “No,” I whispered again. “No, this is not—” The lights dimmed. Not fully. Just enough. Just controlled enough. And in that dimness, I saw it. A reflection behind mine. Not in the glass. In the distortion of the window. A silhouette. Standing outside. Not moving. Not rushing. Waiting. My entire body locked. I didn’t turn. Because I didn’t need to.

Mabuti nalang at pina soundproof ni Lucas ang kwarto nila dahil pinaghandaan nito ang ganoong bagay, na kahit anong sigaw nila at ungol ay walang makakarinig sa kanila sa labas oh sa kabilang kwarto. Mas binilisan pa nu Lucas ang kanyang pagbayo sa dalaga at ng maramdaman niya na malapit na siya labasan ay pinagsalikop niya ang kanyang braso sa bewang ni Leah at binuhat ang dalaga habang hindi binubunot ang pagkalalake ni Lucas. dinala ni Lucas si Leah sa sofa at binaba ang dalaga, pinatalikid niya ito habng nakaluhod sa sofa saka marahas na muling pinasok ang pagkalalaki ni Lucas sa perlas ni Leah. "Ahhhhh Lucas shit.." aniya at nakagat pa ni Leah ang sofa.

Pero bago pa man ako makalapit, tumigil ang tugtog at nag spot sa'kin ang spotlight. "Ooooooh! Robbea's on the houseeee!" Pagkasabi ng DJ agad di'ng bumalik ang tugtog, at nagsimula nanamang maging wild ang bar. Kumaway sa'kin si DJ Juc kaya kumaway din ako sakaniya. May ibang tao namang bumati sa'kin hanggang sa makalapit ako sa table namin. Bagagyang lumaki ang mata ko ng makitang hindi lang si Kez ang nandito. Katabi niya si Kyl, at syempre nandito rin ang mga kaibigan ni Kyl. Pati si Drale! Shems!

“I don't know what I can do to you if you still stay here,” “Tapos na ang fireworks.” He brushed his hair out of frustrations. “You don't understand, it's not just the noise—the silence.” Sinalubong niya ang mga titig ko. “The silence after the noise is the hardest to bear. Ang katahimikan pagkatapos ng mga ingay na iyon ang mas lalong nagpapabaliw sa akin, Bettina.”