Novel & Cerita Space Between Us

Saka na ako pumasok ng banyo para maligo. Napasandig ako sa likod ng pintuan. Napabuntong hininga ako at nag-isip ng malalim dahil kapansin-pansin ang biglang paglambing ni Top sa akin. Umiiwas ako sa usapang ganun, dahil wala naman talaga iyon sa kasunduan namin sa simula pa lang. We're fuck buddy. Pareho kami nakakabenefitssa ginagawa namin. No hurt feelings at no attachment.

Tila naririnig niya ang sinasabi ng dating nobya na siyang nagpapanumbalik sa pait na nararamdaman niya. “Babe, I reserved a seat in the new restaurant near your university. Let’s go there once I’m back!” “I miss you so much,” mahinang usal ni Zane, bakas ang pangungulila sa mukha habang pinagmamasdan niya si Kila. “Are you okay?” nag-aalalang tanong ni Kila nang mapansin ang pamumula ng mata ng lalaki.

Parang wala siya sa dapat niyang kinaroroonan. “Pwede ba tayong mag-usap?” tanong niya, pilit na kalmado. Nag-atubili si Raf bago tumabi, pinapasok siya. Tahimik ang apartment. Masyadong tahimik para sa isang lalaking sinasabing “pagod lang.” Umupo sila sa couch. May pagitan. May distansya. Dati, si Raf ang lalapit. Dati, siya ang hihila.

Walang nagbago sa nararamdaman nila kaya lang may mga bagay na hindi talaga nila maiiwasan na idistansya muna ang mga sarili sa isa’t-isa. “Thank you for bringing them back,” aniya nang mahimasmasan. Itinaas nito ang kanyang mukha at tinulungan siyan pahirin ang basang pisngi niya. “We need space.” Mabagal siyang tumango, naiintindihan ang nais nitong ipunto. “Aalis ba kami ng mga bata?” H inalikan siya nito sa noo. Nagtagal doon ng ilang segundo bago bumaba sa kanyang ilong at magkabilang pisngi.

Pero hindi ako tumatawag. Hindi dahil ayokong marinig ang boses niya — kundi dahil sinabi niyang kailangan niya ng espasyo. At mahal ko siya sapat para igalang iyon. ⸻ Mga Araw na Walang Boses Lumipas ang isang linggo. Nag-uusap kami — minsan. Maikling messages. Walang tanong kung sino ang kasama niya. Walang tanong kung nasaan siya.

Matatag ang paghinga, pero hindi ko sigurado kung tulog na ba siya o gising pa. Tiningnan ko ang espasyong namamagitan sa amin. This is so awkward. Paano ba naman, ngayon lang ulit kami nagkatabi sa iisang kwarto, sa iisang kama, matapos ang tatlong taon. Pero ngayon, may pagitan na sa amin. Isang invisible wall na mas mahirap sirain kaysa sa kahit anong konkretong harang.

mahinang daing ni Claire, ang kanyang boses ay basag na basag habang ang kanyang leeg na walang suot na lumang kwintas ay bahagyang namumula dahil sa tindi ng sensual na tensyon na namamagitan sa aming dalawa. Isang mabilis na hakbang ang aking ginawa upang tuluyang lamunin ang espasyo sa pagitan namin, marahas kong hinawakan ang kanyang dalawang kamay at dinala ko siya sa madilim na sulok ng executive office sa tabi ng ICU nang walang pakialam sa kung sinong staff ang makakakita sa amin. Ang aking nakakahindik na obsesyon ay sumabog nang marubdob kong inilapit ang aking mukha sa kanyang labi, pinipilit siyang tanggapin ang katotohanan na ang aming buhay ay permanenteng magkasama na ngayon s

Medyo nahihiya pa nga siyang ngumiti siguro’y dahil hindi na niya magawang magpaalam samin ng maayos. Diretso akong naglakad sa kotse at pumasok, hindi na ako muling tumingin sa kaniya. Mas mabuti na iyon, nang una palang ay alam na niya kung anong distansya ang dapat na meron kami. Hindi ko na kailangan na magpanggap na hindi ko siya kilala, there’s no point doing it. Pero ang maglagay ng wall at distance between us is enough, what we had five years ago is not even real…

Tuluyan ng namalisbis ang kanina pang pinipigilan ni Clara na mga luha. Habang si Anthony ay napapikit. Ang sinabi ng asawa niya ay may katotohanan. Pero hindi naman solusyon ang paghihiwalay. "We need space. Habang ma-magkasama tayo hindi natin mahahanap ang sagot sa mga tanong natin. Sinubukan kong ayusin pero parang may kulang na hindi ko mahanap. Tila may pader sa pagitan natin na hindi basta-basta mabubuwag. Bagkus mas lumalapad. Hindi ko alam, all I know is we need space," dagdag pa ni Clara na sinapo na ang mukha at doon ay muling humagulhol ng iyak. Masakit pero ito ang pinakamagndang solusyon.

“I feel different.” “Good,” he replies. “That means you’re standing at the edge of something.” Hindi kami maaring pumunta sa kanyang opisina. We sit in a quiet conference room with windows open to the city, papers untouched between us. “Hindi maipapangako ang aking katapatan” I tell him. “O pagpapasalamat. Or forever.” He nods. “I wouldn’t trust you if you did.” “I need space to become,” I continue. “Without being defined by who I stand beside.”