Novel & Cerita Spare

Natahimik ito habang nakatitig sa akin. "Saka hindi naman ako mag-stay nang matagal sa bahay, wala ring gagamit no'n. 'Yong bibilihin natin na gagamitin mo, pwedeng 'yon na lang ang ilagay ko sa kuwarto ko bago tayo bumalik sa Maynila." "We'll take three. Para may spare." Kulit naman ng poging 'to, kainis. "Bakit naman kailangan ng spare? Wala ngang ibang gagamit, dalawa lang naman kami na nakatira roon ni Popsy sa bahay."

Ang dahilan niya namimiss niya ito. "Honey, gusto kong mag-shopping," aniya. "Sure," agad na sagot ni Spade. "Heto ang card ko, gamitin mo. Gamitin mo ang Jaguar heto ang spare key. Hindi mo kailangang magkulong dito palagi. Ayokong nakikita kang malungkot." "Hindi ko kailangan ng card mo. May pera ako," nakasimangot niyang sagot. "Pera mo na rin ‘yan dahil asawa mo ako," nakangiting wika ni Spade sabay abot ng card sa kanya. "Sorry, hindi kita masasamahan. May business meeting ako."

Bakit pakiramdam ko, tama lang na hinayaan ko silang magsama kahit kapalit nun eh masaktan ako? "Hindi kita iiwan" sagot ni Spencer habang tutok na tutok sa mukha ni miss Carmen. Mapait akong napangiti saka nagtungo sa labas upang magdilig ng halaman pero kasabay nun ay ang pagbagsak ng luha ko.

Kunot-noong tanong ni Cassius kahit may ideya na siya kung ano iyon. "My gift, sa kasal sana but I think you need this now more than anything now. Nabili ko yung katabing bahay, I know you want to live alone but please understand that you are our only son, so we still want you to be near us. But we won't force you, you can decide whatever you think is right, you're the head of your family now you should know what is best for your family" "Thank you so much Dad, we'll visit this tomorrow and I'll talk to Ziya about this"

Wala kaming laban kundi ang tanggaping mabasa hanggang sa makaabot sa van. Pagdating sa sasakyan, tanggal na ang mga saplot ng upuan. Inihanda na ito marahil ni Kuya Bobby upang makaupo pa rin kami doon kahit basa. Nang makasakay na ang lahat ay humarurot na kami sa byahe na patay ang aircon upang di rin kami ginawin. Sari-saring hingal na tawanan at kulitan ang mauulinigan sa loob ng van habang nasa byahe kami pabalik ng bahay nila Marissa. Lahat ng magkakasintahan ay magkakayakap upang kontrahin ang lamig. Gumaya rin si Chyna at Ira, c Kat at Carey, hanggang sa magbiro si Emong, Chadie at Max na magyapusan silang tatlo dahil sa inggit. Bukod tangi si Brix na solo sa kanyang kinauupuan kaya

biglang tanong ng matanda, senyales na payag itong mag day off si Spencer. “Hindi po ako aabutin ng gabi, makakabalik po ako agad dito sa mansyon!” masayang sabi nito na tila ikinatuwa rin ni Valderama na walang ka alam alam na masaya si Spencer dahil magagawa nito ang plano niya ng maayos.

“Edi bukas ko na lang malalaman.” “No, no, hindi na kailangan,” mabilis niyang sagot. “May pupunta sa 'yo diyan ngayong gabi. Ibinigay ko sa kanya ang address mo, pati ang spare key ko.” Napatigil ako. Nag-angat ang tingin ko mula sa report. Spare key? “May spare key ka?” tanong ko, habang nakataas ang kilay. “S’yempre naman,” sabi niya nang walang hiya-hiya. “Kung may mangyari sa 'yo, walang makakaalam dahil masyado kang mapag-isa. Kumuha ako para sa safety measures. You’re welcome.”

pagkaabot ko no'n ay nag madali na akong sumibat. Marami pa kasi akong kailangan na ayusin ngayon like pag hahanap ng condo, pagbabayad sa ospital, at pag lilipat ng Ilan naming gamit. I sinend ko na nga Lang Kay Tristan ang pera na pambayad sa ospital dahil hindi na kakasya ang oras kung ako pa ang magbabayad doon.

Hindi talaga ako sanay. “Your life is different now. Walang mag-uutos sa ’yo rito. It’s the other way around. Ask people to do things for you. We’ll talk when I get back from my trip. For the meantime, enjoy your time with your friends. May magandang resort dito sa Batangas. Use the card and book a villa. There’s a spa there too.”

Bahay niya ba ito? "Rule number 1: No parties or anything loud. Ayoko ko sa maingay. Kung gusto mong magparty pwede ka sa ibang lugar basta hindi rito." Nakinig lang ako habang iniinom ang gamot at pagkatapos ay humiga ulit. "Continue, please." Utos ko dahil tumigil ito sa pagsasalita. Siguro iniisip niya na hindi ako interesado. "Rule number 2: You can use my card for your expenses. Ayokong may masabi ang mga magulang mo."