Speak Filipino Novels & Stories

Kapag na-eenglish ito ay parang natural, hindi pilit o baluktot ang dila kagaya ni Fire. Pinilig niya ang ulo. ‘My god, Val! Nakalimutan mo na yata ang talent ng mga pinoy pagdating sa pag eenglish!’ That’s true. Kahit sa China ay pinupuri ang mga Filipino pagdating sa pag eenglish. Saka hindi naman basehan ang estado ng buhay pagdating sa pagsasalita ng ibang lenggwahe. Si Fire nga ay nahihirapan pa sa sariling wika dahil sa Amerika ito tumira, pero magaling ito magsalita ng Chinese at Tagalog, magaling din naman ito sa English, ngunit bulol ito minsan o baluktot ang dulo ng dila.

Sagot ng lalaki sa akin. "My bad, what does selamat means in your language? Btw, yes im a Filipino. Sa isip sa salita at sa gawa. Marunong naman ka naman pala mag ingles, nilito mo pa ako." sagot ko dito. Agad naman itong nalito sa huli kong sinabi.

She feels sorry for her. "Gail, sorry. Sorry kung nasasaktan ka. I'm really sorry. I-I don't know how to ease the pain. I-I'm sorry." Tipid siyang ngumiti. Unti unting tumulo ang mga luha sa mata nito. Nakagat niya ang labi. She feels guilty as hell!

Si Miss Michelle? "Drop that sir, Sydney! Call me Drew! Tawagin mo ako sa kung paano mo ako tinatawag noon." nakiki-usap niyang sabi. "Why are you so unfair? Bakit napaka-unfair ng mundo sa akin? I am bad? Masama ba akong tao, Sydney?" He's now shouting. Natataranta na rin tuloy ako. Ano bang pinagsasabi n'ya? Ano bang ibig niyang sabihin?

seryoso niyang wika “Ano ang sabi mo?” kunot noo kong muling bigkas. “Teka lang, ano ang gagawin mo? Saan ito? Saan mo ako dadalhin?” yamot kong wika at hindi maiwasan na kabahan dahil ang tinatahak naming daan ay hindi ito ang way pauwi sa bahay. Kasalungat iyun kaya naman, kaagad akong nakaramdam ng pagpapanic “Teka lang, teka lang, ano ito? Saan mo ako dadalhin? Mr. Fulgencio,kung ano man ang iniisip mo, huwag mo nang ituloy ha?” kinakabahan kong bigkas.

sarcastic nitong tanong sa akin, I tried to clear my throat na para bang may nakabara doon at matapos ang ilang beses na paghinga nang malalim ay nahanap ko din ang kakayahan na magsalita. "How's your parents?" tanong ko dito, kita ko ang biglang pagkunot ng noo nito, hindi nito marahil inaasahan ang tanong kong iyon. "They are in Australia... Look, Mr. Andrada, I'm a busy man. I can't afford to chitchat with you right now..." ngunit bago pa man nito matapos ang sasabihin nito ay pinutol ko na iyon.

Mas lalo naman lumakas ang kabog sa dibdib bni Fabian. “It’s the correct address. I talked to her and to that nice old lady in the house. Just wait, Bro. Huwag kang ata masyado,” Napangiwi si Fabian nang magsalita ng Tagalog ang kapatid. He's still not used to hearing him using that language.

Pagtatanong ko pa sa kanya. "Si". Sagot niya tanda ng pagsang-ayon. "In Filipino language what is the word 'Im ugly' ?" Diretso kong tanong sa kanya.. Napansin kong nag aalinlangan na naman siyang sagutin ako pero sa huli ay pinili nya pa ding sumagot. "T-That means 'ANG PANGIT KO' Ma'am..putangina."

tanong ko. "Of course apo. Your lola is a Filipina kaya lagi niyang luto noon is mga Filipino dishes na favorite ko," nagulat naman ako na marunong pala siyang magtagalog kahit na mapapansin mo ang accent niya sa ibang lengwahe. "Marunong po pala kayo mag tagalog?" natutuwa kong tanong sa kaniya. "Silly. Oo naman apo. Your lola taught me how to speak Tagalog." Natatawa ring sagot nito sa ‘kin.

sagot ko pabalik. “Gusto mo akong paniwalaan doon—” “Totoo iyon, kung tiningnan mo ang school chat malalaman mo sana iyon.” Isang tao mula sa likod ang sumagot. Ang accent... walang kamalian, Amerikanong-Amerikano. “Plus, hindi niya kailangan ang perang iyon. Ang dad niya ay isang billionaire.”