Speak To Yourself Novels & Stories

"Ni hindi nga yata marunong ngumiti nang matino 'yon." Napatawa na naman ako sa sarili kong reklamo. "Saka ang hirap mabuhay sa mundong puro masusungit ang tao..." Huminto ako sandali bago mapailing. "Ay, bahay pala. Hindi mundo." Napakagat ako sa labi upang pigilan ang sariling matawa. Talagang wala na akong matinong kausap. Patuloy akong nagdidilig habang kinakausap ang sarili ko. Kung may ibang taong makakakita sa akin sa mga sandaling iyon, malamang ay iisipin nilang may sariling mundo ako.

Hindi ka nga nila isinasama sa mga dapat niyong puntahan at at tinataguan ka nila ng impormasyon na dapat mo rin sanang alam. "Just stop"inirapan ko ang sarili ko sa salamin bago sinamaan ng tingin ang taong wala namang ibang ginawa kung hindi ang pagbigyan lang din ang mga tao sa paligid niya kagaya na lang din ng kapatid niya. "You better shut up now self ,hindi na ako natutuwa da iyo"or it would be better if you pull yourself out from your reverie and kust go wherever you need to go.

Hindi niya naman gustong masaktan sa huli. “Kaya itigil mo na ang pagpapantasya mo ngayon pa lang. Hayaan mo na lang ang ibang babae na nagkakandarapa sa kaniya,” bulong niya sa sarili. “You’re talking to yourself again, young lady. Hmmm. . .” Para siyang naestatwa sa narinig. Mukhang kahit anong gawin niya, hindi na niya maiiwasan pa ang lalaki.

Sa pagkakataong ito dapat Kong i-angat at ipagtanggol ang sarili. "Kung mangyayari ang lahat ng sinabi ko, ako ang unang-una na tatawa sa kabiguan mo." Sinamantala niya ang nakatikom kong bibig. Pinaalalahanan ko ang sarili na maging matatag sa pagkakataong ito. Walang ibang makakatulong sa'kin kung hindi ang sarili mismo. Humugot ako ng malalim na hininga bago nagsalita.

Ang likot talaga ng isip ko. Kasi nga ikaw yung ate. Responsibilidad mong tulungan ang kapatid mo. Sagot ko naman sa sarili ko. Aishh. I have this weird hobby of talking to my self. Pero sabi nila nakakatalino daw yun. Siguro nga? Lihim akong napangiti. Siguro kapag nakita ko na si Ababa pwede na akong magbakasyon? Hmm? Nasira yung dapat ay bakasyon ko eh.

Bulong ko sa aking sarili. No worries.. No doubts.. No more cry.. No more problem.. Kahit ilang beses ko man sabihin sa sarili ko 'yan, napakahirap pigilan ng utak. Kahit ilang pilit mo sa sarili mong wag isipin ang problema, talagang napakahirap pigilan ng utak na huwag 'yun isipin kaya I end up na umiyak na lang.

Narinig niya ako at hindi ko iyon maitatanggi pa. "I am. I knocked a couple of times pero hindi ka sumasagot kaya pumasok na ako. Parang wala ka sa sarili mo. You even talk to yourself..." ika niya. Palapit na salubong ang mga kilay. Umiwas ang mga mata ko kay Tasya. Hanggang maaari, gusto kong iwasan ang usapin tungkol sa narinig niya. "Thank you. Go now," taboy ko agad sa kaniya pagkalapag niya ng kape ko.

Ang pagkabigo’y hindi sumisimbolo ng katapusan, kundi katapusan upang matutunan muli ang bagong kabanata. Hindi niya alam kung anong nangyayari sa kaniya pero nang hindi makayanan ang pagdadalamhati agad siyang tumakbo sa pintong nakasara. Hindi na niya alintana ang kung sinong kumakatok ba sa pintuan niya. Wala siyang naiisip sa kasalukuyan kundi maglabas ng sama ng loob. Pumasok siya sa loob ng banyo at humagulgol na umupo roon. “I’m sorry, Self. I’m sorry to be hurt. I’m sorry for being not enough for anyone. Sorry for my insecurities that affect you a lot. I’m sorry, please forgive me, Self.”

Dagdag ko pa. "Huwag ka rin umasa sa ibang tao, matuto kang tumayo sa sarili mong paa. Huwag mo rin isipin ang sasabihin ng iba. Kung gusto mo isuot ang mga damit na 'yon isuot mo, you wear it for yourself not for others." Dagdag ko pa ulit.

Nagngingitngit ang kanyang kalooban. “Think, Rajinah! Think!” utos niya sa sarili, mariing magkalapat ang kanyang mga ngipin dahil sa gigil na nararamdaman niya para sa kanyang sarili. At kung maaari lang, gusto niya ring kutusan ang sarili. “You can’t go on like this! You have a deadline that you have to meet! Hindi pwede itong nangyayari sa’yo! Kailangang gumana ng utak mo ngayon! You need to focus! Focus! Think… think… think!” Hindi na niya alintana kung para na siyang sira sa patuloy niyang pagkausap sa kanyang sarili. And she was sure if someone was to see her right now, that someone would think the same thing of her.