Speak To Yourself Novels & Stories

Naiinis kong sabi na akala mo ay nakikipag-usap sa isang tao. Ano ba ang nangyayari sa akin? Pati ang bagay na ‘to ay kinakausap ko na.” Sermon ko sa aking sarili, ipinagpatuloy ko na ang ginagawa ko at hindi ko na lang ito pinansin.

Baka kasi naghahalusinasyon lamang s'ya kagabi dala ng galit at pagod. "Yeah, right. Maybe, it was just my hallucination. Bakit naman n'ya sasabihin sa akin 'yon? Nagkamali lang siguro ako ng dinig," aniya na ang kausap ay ang sarili. Simula kagabi matapos ang tagpo na iyon sa kusina ay ilang beses na n'ya iyon sinabi sa sarili. Ngunit hayun hanggang ngayon ay naguguluhan pa rin s'ya.

Huwag na uy! “Alam mo ikaw, sobrang negative mo. Ikaw na nga itong tinutulongan ko para magkaroon ka ng kumpyansa sa sarili mo, ayaw mo pa. Gusto mong makagain ng self-confidence, ‘di ba? Why don’t you help yourself? Andito nga ‘ko para tulongan ka pero ikaw naman itong hindi gumagawa ng paraan para tulongan iyang sarili mo. Useless lang ang pag-e-encourage ko sa ‘yo kung ikaw di-ni-discourage mo naman ang sarili mo,” aniya at nakasimangot na umalis ng gazebo.

Kung anong tapang ang mayroon siya para magawa iyon ay hindi niya alam. “Sana ganyan ka rin sa sarili mo, Liberty. Handa kang ipaglaban ang iba pero hindi mo magawa sa sarilli mo…” mahina niyang sambit. “Be kind to yourself, please… you are all you have. No one will save you from drowning but yourself…”

Kaya siguro nakakayang kong pakalmahin ang sarili ko ngayon dahil alam kong wala siyang gagawin hangga't may kailangan siya sa akin. ...Earlier was a close call though. Muntik na akong magwala kanina. I should've known better pero hindi ko pa rin napigilan ang sarili. "So, gaano karami ang mga narinig mo habang kausap ko ang sarili ko?" Napatanong siya nang makaupo na kaming dalawa. "I told you already. Kakagising ko lang 'non." Sagot ko. "Talaga ba?" Inilapit niya ang mukha niya para tingnan ang magiging reaction ko.

May sumigaw pa ng, “Grabe naman!” Doon ko naramdaman ang pagkapunit. Hindi na ako nakapagsalita agad. Hindi dahil wala akong sasabihin—kundi dahil kung magsasalita pa ako, baka masira ko ang sarili ko sa harap nilang lahat.

"Mainit na mainit din." Namula siya sa mga iniisip pinilit niyang ipikit ang mga mata sabay dasal na sana mawala kung ano mag kahalayang iniisip niya. "Maawa ka sarili mo self, hindi ba't nahimatay ka gabi sa sobrang ka libogan mo." mahinang bulong niya sa sarili at binaon ang mukha sa leeg ng lalaking walang kamalay malay na hinahalay na niya ito sa isip niya.

"But having one that name was sounds like mine? Then you didn't even mentioned right away that you have a visitor and tried to hide her. For what? For not hurting me? It's not that I like you, you know. You're just messing up with me and that's why I'm annoyed, nothing else!" Nabalot ng katahimikan ang apat na kwarto matapos ang mga sinabi ko. Inis ko namang inihilamos sa aking mukha ang aking palad. Why does I sounds like I'm saying those words to myself, not to him? Like... reminding that I don't like him.

Huminga na lang ako ng malalim dahil kailangan ko na ikalma ang sarili ko para naman makapag-isip ako ng matino. “Bakit ba kasi ako nakulong sa silid na ito kasama ang lalaking ‘to? Lagot talaga ang mga anak ko mamaya. Once na nakalabas ako dito ay baka mapalo ko talaga sila. Paano na ako dito kung naiilang ako sa malaking bukol na nasa harapan niya. Iniiwasan ko naman pero hindi ko naman magawa.” kausap ko sa sarili ko. “Babe, subuan mo ako.” utos niya sa akin.

"Hindi na ko uuwi sa condo?" If someone witnesses that I talked to myself, they would probably think I'm crazy. Natulala ako saglit dahil napatingin ako sa ulo ko na may ibang parte doon na wala pa ring buhok. Everytime I looked at it, bumababa ang self-confidence ko.