Speak To Yourself Novels & Stories

Ang bawat paghinga ko, isang hakbang palayo sa aking nakaraan—isang hakbang patungo sa bagong buhay. "Kung gusto mong magsalita, nandito lang ako," patuloy ni Alexa, na para bang alam niyang mayroong higit pa akong ikikwento balang araw. Tumango lang ako, nagpasalamat na hindi siya nagmamadali. Kailangan ko ng oras para ayusin ang sarili ko, pero hindi ko na kailangang gawin iyon nang mag-isa.

(Shin POV) May mga taong nagsasabi na wag natin pakingan ang sinasabi ng iba. Ngunit pilit man natin magbingi-bingihan sadyang nakakadepress ang mga sinasabi nila. Kaya paniwalaan ang sariling kakayanan. Wag na wag kang sisiksik sa sulok na kala mo di ka mumultuhin ng mga kinakatakutan mo. Face your fear kung baga. Dahil pagkatapos nito, masasabi mo na lang sa sarili mo kapag na-overcome nga.

Kapag nagsasalita ito, pakiramdam niya ay galing talaga sa puso. Kung ganito talaga palagi si Tyron, hindi niya masisisi ang sarili niya kung mahulog man siya nang tuluyan dito. O baka nga, hulog na hulog na siya. Ilang sandali pa ang lumipas bago muling nagsalita si Tyron. "So..." Napatingin siya rito. "Tell me something about yourself." Napakurap siya.

Lahat ng sinasabi niya, may punto. "Siguro nga, sobra na ako sa sarili ko." "Then, you should stop that. Hindi maganda 'yan." agad niyang sagot sa strikto na tono. "You'll lose yourself if you keep that habit. It's not healthy either." ito tuloy, sa ka dramahan ko, napagalitan na.

Umikot siya sa harapan ng salamin at pinagmasdan ang sarili. “Okay na kaya ito? Mukha na kaya akong tao?” Bulong niya sa sarili. Kinakabahan siya sa magiging lakad nila ngayong gabi. Hindi niya kasi alam kung paano makipag-socialize sa ibang tao. Hindi naman siguro mahalaga kung marunong ka ba o hindi. Basta makauwi nang hindi napapahiya ang sarili ay sapat na.

I called my name, then my voice cracked, "...ba't ka umiiyak? Napakaiyakin mo naman." Pinunasan ko ang sariling luha, pero takte lang! Mas naiyak lang ako! "It's fine, hindi lang naman ngayon nangyari to diba?" I reiterated to myself, "This is not the first time that they gave you a cold-shoulder, diba? Kaya bakit ka pa umiiyak? Dapat masanay ka na." "Hey," I said to myself, "Everything's gonna be fine, Xeno, still there. He won't left–" I stopped, rooted from where I'm sitting.

Nagsasalita akong mag-isa kapag ganito na ako lang at walang kasama. I talk to myself back and forth like a crazy person. I find it comfortable to speak on my own if I have a question, and I will also answer it according to my knowledge. "Hmm, ilan pa ba?" Sabay tingin ko sa mapa. Tinapat ko na ang compas sa harapan ko at nagbigay direksyon agad ito sa patutunguhan ko.

gusto kong sabihin pero walang lumalabas na salita sa bibig ko. "Tumigil ka sa kaiiyak mo. Ayusin mo ang sarili mo. Lilipat tayo ngayon 'din. _______________ 💛👀🍭

"lintik!umayos ka self!focus!focus self!" Humiga akong muli sa kama at itinaas ang kaliwang kamay ko,tiningnan kong muli ang singsing sa daliri ko.malawak akong ngumisi."nagsisimula ka palang self,pero may improvement na,kunti pa,lina.kunting tiis pa."pabulong kong sabi sa sarili ko.

I said firmly, at kahit hindi pa siya tuluyang nakakasagot, I immediately turned my phone off and threw it back in the front seat next to me. “That's the most nonsense thing I heard. Ang nagustuhan ko lang naman ay ang asarin siya, iyon lang,” sambit ko sa sarili ko na parang tanga. Damn! Why am I even talking to myself? Pagkatapos non ay mabilis ko ng pinatakbo ang kotse ko. Hindi ko maiwasang mapailing habang iniisip ang sinabi ni Papa. Is he insane? Nakita naman niya kung anong tipo ko tapos tatanungin niya ang tanong na ganoon?