Speak Yourself Meaning Novels & Stories

(Shin POV) May mga taong nagsasabi na wag natin pakingan ang sinasabi ng iba. Ngunit pilit man natin magbingi-bingihan sadyang nakakadepress ang mga sinasabi nila. Kaya paniwalaan ang sariling kakayanan. Wag na wag kang sisiksik sa sulok na kala mo di ka mumultuhin ng mga kinakatakutan mo. Face your fear kung baga. Dahil pagkatapos nito, masasabi mo na lang sa sarili mo kapag na-overcome nga.

Kapag nagsasalita ito, pakiramdam niya ay galing talaga sa puso. Kung ganito talaga palagi si Tyron, hindi niya masisisi ang sarili niya kung mahulog man siya nang tuluyan dito. O baka nga, hulog na hulog na siya. Ilang sandali pa ang lumipas bago muling nagsalita si Tyron. "So..." Napatingin siya rito. "Tell me something about yourself." Napakurap siya.

Umikot siya sa harapan ng salamin at pinagmasdan ang sarili. “Okay na kaya ito? Mukha na kaya akong tao?” Bulong niya sa sarili. Kinakabahan siya sa magiging lakad nila ngayong gabi. Hindi niya kasi alam kung paano makipag-socialize sa ibang tao. Hindi naman siguro mahalaga kung marunong ka ba o hindi. Basta makauwi nang hindi napapahiya ang sarili ay sapat na.

ngumiti ito ngunit tipid lang. I cleared my throat before speak. “Kahit hindi mo sabihin i will protect myself. Kaya ko sarili ko, huwag kana mag alala tungkol sa bagay na ‘yun.” Binigyan ko ito ng isang matamis na ngiti.

Mayroon silang lakas ng loob na talunin ang sakit para makapamuhay ng mas matagal. Ngayon ko naisip ang kahalagahan ng speech ko. Paano bawat salita na bibitawan ko ay may kahulugan sa kanila. *Living Life to the Fullest.* Kasi hindi mo alam kung kailan titigil ang puso mo. Nakatayo ako sa harap ng stage, hawak ang papel na naglalaman ng speech ko. Ibinilog ko ito at inilagay sa bulsa ko.

r dahil pinauna Niya naman akong mag bihis, agad agad naman akong nag bihis, at inayus Ang sarili ko. Tiningnan ko Naman Ang sarili ko sa salamin, gusto kung umiyak ng makita ko ang sarili ko na miserable at Hindi alam kung anong gagawin, ayuko na maging ganito ako. " Makakaalis ka dito! Aalis Tayo dito" wika ko Naman habang kinakausap Ang sarili ko. Tumulo Naman Ang luha ko at agad naman itong pinunasan.

Naupo ako sa tabi niya, tumingin siya sa akin at nabalot kami ng katahimikan, after sometime he finally spoke. "Tama ka." bulong niya. "Tungkol san?" pabulong ko ding tanong, ayokong lakasan ang boses ko dahil baka magising ako bigla at malamang panaginip lang pala lahat. "Sana magaling din ako sa mga salita." naupo siya at tumingin ulit sa buwan. Ngumiti ako sa kanya at ipinakita ang scrap book. "Naiexpress mo na ng mabuti ang sarili mo. Actions speaks louder than words."

Leona sarcastically asked hindi na ako nagsalita, tumulungan ko nalang siya. I can't understand her! Kanina mabait nag-offered panga ng pizza. Tapos naging weird. Ngayon naman sarcastic. Hai! Grabe na 'to! Did I really talk to myself? Bulong kasi ako ng bulong sa sarili ko. Teka! Kailan ko pa ba kinausap ang sarili ko. Never mind maybe I'm so tried for this day.

Maybe she can leave this darkness. Ngunit agad din siyang natigilan nang magsalita itong muli. “Seychas ya uchus' govorit' po-ital'yanski. Takim obrazom, ya smogu govorit' s toboy i ponimat' tebya na lyubom yazyke, kotoryy tebe nravitsya, tak chto, pozhaluysta, prosypaysya seychas zhe. I want to hear your voice. Your whisper… please…” [translation: I am learning how to speak Italian now. In this way, I can speak to you and understand you in every language that you like so please, wake up now.]

parang tangang pagkausap n'ya sa sarili habang inabot ang mga lumang gamit at tinupi. "Bibili na lang tayo self kapag nakapag sahod ka na , o di kaya ay manungkit na lang tayo ng mga panty sa kapitbahay na nakasampay sa mga sampayan nila mamaya," malokong sabi n'ya sa sarili.