Start From Scratch Mga Nobela at Kwento

Na pwede pa kaming magpalagayan ulit, na pwede pa kaming bumuo ng bagong simula mula sa mga natitira sa amin. Hindi ito tungkol sa paghihigpit o pagkontrol lang. Ito ay tungkol sa pagbibigay ng espasyo kung saan pwede kaming makilala ulit nang walang panghuhusga, walang nakaraan na humahadlang. And I will make sure I don’t waste this chance.

Hindi ko alam kung bakit, pero ang simple niyang pasasalamat ay parang boses ng isang taong matagal ko nang gustong marinig—yung may malasakit, yung may pagtingin. Hindi man ito ang ideal na simula para sa amin, pero nararamdaman kong unti-unti naming natatagpuan ang tahimik at matibay na pundasyon ng isang bagay na mas totoo pa kaysa sa kahit anong kontrata.

Nag-alinlangan akong kausapin pa siya at baka magkamali pa ako ng sasabihin, kaya pinagpatuloy ko na lang ang ginagawa ko. “Hi I’m Calvin and you are?” sunod niya pa sakin at tumulong rin na magrepack ng mga goods! Gusto ko ‘man sabihin ang pangalan ko ay hindi ko alam paano ko sisimulan. Akala ko ay doon na matatapos ang lahat dahil pagkatapos ng parerepack namin ay biglang naggplaro ang mga organizer para sa mga nasalanta, at nagbigay saya sa mga tao. Ang palaro ay tungkol sa bubuhatin ang kapartner at habang kagat nito ang kutsarang may itlog na dapat hindi mahuhulog sa lapag at ang sino makakagawa at mananalo ay idodonate ang kanyang napalunan para sa mga gamit naman ng mga bata.

Hindi ako makatulog at namimigat ang dibdib. Wala na ang mga sugatan sa labas ngunit hindi ako mapanatag. Hindi ko maiwasang isipin ang pinagmulan ng lahat. Paano kung simula pa lamang ito? Ngunit ito ang nangyari, maraming inosente ang d*******g ng sakit. Kaya paano sa susunod? Anong mangyayari?

sabi niya, “sa pagitan ng katahimikan, sa pagitan ng respeto, sa pagitan ng pagkilala na pareho tayong may takot.” Tumango siya. “Tayo. Ngunit may hangganan.” At sa gabing iyon, kahit tahimik, kahit mabagal, may isang bagay na malinaw: Hindi pa sila ganap na nagbabalik sa dati. Ngunit may bagong simula—isang simula na hindi nangangailangan ng pagsunog ng sarili para magmahal. Isa itong unang hakbang.

Ngayon, ako na lang mag-isa. Kinuha ko ang isang kahon, hindi ko pa alam kung ano ang laman. Siguro nga dapat ko nang tanggapin ang bagong yugto ng buhay ko, matuto nang maging independent at umasa sa sarili ko. Huminga ako nang malalim at nagsimulang mag-unpack, sinusubukan kong mag-focus sa mga magagandang bagay.This is a fresh start, and everything will be alright. I can do this.

"E, hindi naman talaga kayo nag-break ,'di ba? Sa halip ay tadhana ang naglayo sa inyong dalawa.." "Pero wala siyang natatandaan, kaya kahit mahirap mang tanggapin, kailangan namin magsimula muli sa umpisa kung paano kami unang nagkakilala. Kailangan naming bumuo ng bagong memories nang magkasama. At kapag kusa nang bumalik ang lahat ng alaala niya, baka siya na mismo ang kusang makipagbalikan sa akin.."

Ang mga nagsimulang mawalan ng tiwala ay muling nahanap ang kanilang lakas. --- Ang Pagkakaroon ng Bagong Simula Habang lumalabas sa kalsada si Liza, naiisip niyang ang bawat hakbang, kahit gaano kabigat, ay bahagi ng mas malaking kwento. Ang bawat pagkatalo ay isang hakbang patungo sa tagumpay. At sa bawat pagkatalo, may bagong pag-asa na sumusunod sa dilim.

"Tanggalin ang buong script. Baguhin ang proyekto mula sa umpisa, huwag pansinin ang lahat na maagang nakampanya sa publisidad, pagkatapos ay magsulat ng isang bagong iskrip kasama si Gemma Peake bilang nangunguna. Lumikha ng pinakamataas na kalidad ng script sa pinakamaikling oras na posible. Panghuli, tatapusin namin ang pagkuha ng pelikula at i-upload ang pelikula sa online ayon sa plano natin nang orihinal. " Namutla ang mukha ng director. Paano nila tatapusin ang lahat ng ito? Dapat nilang baguhin ang lead, ang script, at bawiin ang lahat ng promosyon. Nangangahulugan iyon na dapat nilang simulan ang lahat sa umpisa, at kailangan nilang magawa ang lahat alinsunod sa kanilang orihinal na

Isang lamesa, ilang makeup brushes na ako mismo ang naglinis at tinabi sa loob ng lumang pouch, isang notebook na may maruruming pahina pero bagong pahina rin para sa mga idea na gusto ko na ulit panindigan. Sa unang linggo, wala pa akong lakas na magsimula. I would wake up and just stare at the ceiling, hoping something inside me would click. But it never did, at least hindi agad. It was more like a slow thawing, a slow return to myself.