Start From Scratch Novels & Stories

Tumango-tango si Estrella saka nilingon muli si Adam, " Sandali, ano palang gamit ang kakailanganin ko sa pagsisimula natin? Ballpen at papel lang ba o baka may kailangan ka pa? " " Sapat na ang ballpen at papel. Ako na ang bahala mag provide na ibang kakailanganin natin, " anito saka may iniabot sakaniyang transparent na envelope na naglalaman ng mga papel. " Sa Miyerkules na ang start natin. Mga alas-tres ng hapon, dapat naka-ready ka na at habang mahaba pa ang libreng araw mo, bibigyan kita ng ilan sa mga magiging lessons natin. Subukan mong basahin o pag-aralan ang mga magiging topic natin d'yan at by next week, sabihin mo saakin kung alin sa mga 'to ang di mo naiintindihan para aware n

Kaya ngayon, kailangan kong harapin lahat ng consequences. Alam kong kailangan kong bumangon ulit. Kailangan kong lumaban. Kailangan kong magsimula ulit kahit wala na akong matibay na pundasyon. Simula ngayon, gusto ko na lang ng bagong simula. Bagong lugar. Bagong ako. Tumunog ang cellphone ko. Tumigil ako sa pag-iyak at kinuha ito mula sa bulsa. Nang makita ko kung sino ang tumatawag, gusto ko na lang ibato ang sarili ko sa pader.

Thank you, Lord. Eh, teka nga, bakit ba siya nagpapasalamat sa kamalasang dumating sa kanya? “It’s a blessing,” sabi ng batcom nila. “When that baby come into your life, you wouldn’t want to miss a second of it. Baka maisipan mo pa ngang mag-AWOL. Ilang sundalo na ang nag-resign dahil mas pinili nilang masubaybayan ang paglaki ng mga anak nila.”

Na pwede pa kaming magpalagayan ulit, na pwede pa kaming bumuo ng bagong simula mula sa mga natitira sa amin. Hindi ito tungkol sa paghihigpit o pagkontrol lang. Ito ay tungkol sa pagbibigay ng espasyo kung saan pwede kaming makilala ulit nang walang panghuhusga, walang nakaraan na humahadlang. And I will make sure I don’t waste this chance.

Hindi ko alam kung bakit, pero ang simple niyang pasasalamat ay parang boses ng isang taong matagal ko nang gustong marinig—yung may malasakit, yung may pagtingin. Hindi man ito ang ideal na simula para sa amin, pero nararamdaman kong unti-unti naming natatagpuan ang tahimik at matibay na pundasyon ng isang bagay na mas totoo pa kaysa sa kahit anong kontrata.

Nag-alinlangan akong kausapin pa siya at baka magkamali pa ako ng sasabihin, kaya pinagpatuloy ko na lang ang ginagawa ko. “Hi I’m Calvin and you are?” sunod niya pa sakin at tumulong rin na magrepack ng mga goods! Gusto ko ‘man sabihin ang pangalan ko ay hindi ko alam paano ko sisimulan. Akala ko ay doon na matatapos ang lahat dahil pagkatapos ng parerepack namin ay biglang naggplaro ang mga organizer para sa mga nasalanta, at nagbigay saya sa mga tao. Ang palaro ay tungkol sa bubuhatin ang kapartner at habang kagat nito ang kutsarang may itlog na dapat hindi mahuhulog sa lapag at ang sino makakagawa at mananalo ay idodonate ang kanyang napalunan para sa mga gamit naman ng mga bata.

Hindi ako makatulog at namimigat ang dibdib. Wala na ang mga sugatan sa labas ngunit hindi ako mapanatag. Hindi ko maiwasang isipin ang pinagmulan ng lahat. Paano kung simula pa lamang ito? Ngunit ito ang nangyari, maraming inosente ang d*******g ng sakit. Kaya paano sa susunod? Anong mangyayari?

"Huwag kang mag-alala, hindi mo na kailangang magsimula sa simula. Ipapakuha ka namin sa isang espesyal na pagsusulit upang makita kung nasaan ka, at pagkatapos ay pabilisin ka namin batay sa mga resulta." Nakahinga ng maluwag si Azure. Ang pag-iisip na bumalik sa paaralan at magsimula mula sa simula ay nagpuno sa kanya ng pangamba, ngunit ang ideya ng pagkuha ng pagsusulit at ang kakayahang sumulong ay mas nakakaakit. "Okay," sabi niya sabay tango. "Gagawin ko ang lahat."

"E, hindi naman talaga kayo nag-break ,'di ba? Sa halip ay tadhana ang naglayo sa inyong dalawa.." "Pero wala siyang natatandaan, kaya kahit mahirap mang tanggapin, kailangan namin magsimula muli sa umpisa kung paano kami unang nagkakilala. Kailangan naming bumuo ng bagong memories nang magkasama. At kapag kusa nang bumalik ang lahat ng alaala niya, baka siya na mismo ang kusang makipagbalikan sa akin.."

sabi niya, “sa pagitan ng katahimikan, sa pagitan ng respeto, sa pagitan ng pagkilala na pareho tayong may takot.” Tumango siya. “Tayo. Ngunit may hangganan.” At sa gabing iyon, kahit tahimik, kahit mabagal, may isang bagay na malinaw: Hindi pa sila ganap na nagbabalik sa dati. Ngunit may bagong simula—isang simula na hindi nangangailangan ng pagsunog ng sarili para magmahal. Isa itong unang hakbang.