Stranded In Tagalog Novels & Stories

saad ko "imposible naman yun bess. try mong alalahanin kung sinong kasama mo at pano ka naka uwi dito "walang kung maalala sobrang lasing ako nicole. siguro sarili kulang ang nag uwi saken dito atsyaka wala namang iba na nakakaalam ng bahay ko bukod sa inyong dalawa ni venice kaya malamang mag sarili akong umuwi dito.

Asaan ako? Wala ako dito kagabi. Nasa kalsada ako at naglalakad para makatakas sa mga taong humahabol sa akin. Ang huling natatandaan ko ay may muntikan nang makabangga sa akin kaya—oh my god!

Tila nakahanap ako ng nag-iisang kakampi mula sa milyon-milyong kaaway. "Thank you, Papa," sabi ko na may ngiti sa labi. Nang mahimasmasan na kami pareho ay saka pa lang ako nagtanong. "Papa, paano natin gagawin iyon? Na manganganak ako na hindi malalaman ng mga tao." "I have an idea. You cannot go abroad dahil mahirap kung makita ka sa airport lalo na ngayon na hindi mo sinipot ang contract signing. Kailangan ay maging maingat tayo sa bawat galaw natin."

"T-teka, bakit ako sasama sa'yo. Kahit ang pangalan mo nga hindi ko alam. Isa kang estranghero at bakit kita pagkakatiwalaan?" Base sa mga narinig ko sa kanya ay parang hindi ako ligtas dito. Iba na ang kutob ko habang lalo akong natagal sa lugar na ito. Bampira, ang suot n'ya, ang kakayahan n'yang makapagbasa ng isip ay mga bagay na imposible sa panahon ngayon. Gusto kong isipin na isa lamang itong laro pero paano? Kung ang bawat bagay na naririto ay sumasalungat sa iniisip ko.

Matatalim ang mga tingin na ibinato niya sa estrangherong lalaki, na ngayon ay nakangising nakatitig sa kanya. "Oh, I love that look in your eyes, sweetheart. So fierce. So sexy." Nakangising sabi ng estranghero. She gritted her teeth in anger. "Don't fu*k with me, assh*le. Who the hell are you? What do you want from me? Kung pera ang hanap mo, puwes wala kang mahihita sa akin I don't have anything so let me go!" Nanggagalaiti sa galit niyang saad.

sagot ng lalaki. "Salamat!" Dumukot si Maya sa bulsa nito at kinuha ang perang naka-bundle. "Heto, hindi ko alam kung sapat na iyan, bata! Pero ito lang muna ang maibibigay ko. Mangyari lamang na huwag mong ipagkalat ang nakita mo rito."

Iba din pala pag sanay ka na nanjan lagi yung taong mahal mo ano? "Haysss. Bahala na nga. Di lang talaga ako sanay. Nasanay na akong lagi siyang kasama. Tapos ngayong malayo kaming dalawa, wala pa kaming komunikasyon dahil nga bawal siyang gumamit ng cellphone habang nagpapagamot." Sabi ko.

Sumilip pa ito kay Emma at nagbilin na ikinatirik lang ng mga mata ng huli. Nanahimik na lang siya tutal mage-enjoy din naman siya sa bakasyon na ito. Kailangan niya rin siguro itong bakasyon na to para na rin maihanda niya ang sarili sa pagharap sa anak ni Xyrius. THEIR vacation was just a disaster. She didn't enjoy it! Because as soon as they landed in Siargao, men abducted them. Muntik na niyang masakal si Emma dahil dinamay siya nito sa kagagahan nito.

Nanghihina akong naupo sa kama at tinalikuran na sila. I felt so hollow. Wala na ang mga magulang na tinitingala ko. Ang nasa harap ko ngayon ay dalawang taong estranghero na handang isakripisyo ang sarili nilang dugo at laman para lang sa sariling kapakanan. "Umalis na kayo," malamig kong sabi. "Hinding-hindi ako babalik sa lalaking 'yon. Harapin niyo ang kasalanan niyo, 'wag niyo na akong idamay."

Strangers I bit down my bottom lip as I looked at him straight to the eye. "Truth.." Diretso niyang sinabi. Tila nabaon ako sa pagkakaupo at 'di agad nakapagsalita. My word is fucking too stick to my throat and can't even asked him a question.