Novel & Cerita Stress Funny Quotes

“Hala. Wala ka naman sigurong galit sa akin, no? Tataba ako nito sa dami ng French fries at burger na binili mo.” “Titikman ko din yang stress reliever.” “Sus. Relieve na relieve ako kapag may nabili nga akong pinag-combo na pagkain na ito.” “Talaga lang?” “Sa tingin ko makakatulong ito sayo.” “Tignan natin.”

sagot niya, sarcastic. Tumawa ako sa kabila ng inis. Parang tawa ng taong may kaunting enjoyment sa challenge. “Challenge?” tanong ko, ironic. “Hindi challenge, Lucien. Stress.” Ngumiti siya ng konti, cold. “Stress, challenge… pareho lang yan sa akin.” Napabuntong hininga ako. “Sarap ng buhay mo, ah. Parang walang problema, kalmado, habang ako halos magsisigaw dito.”

tugon ko naman sa kanya. “Ang boring naman kasi kung solo lang ako roon, wala man lang akong kausap, kaya sumama ka na para ma-relax ka rin kahit papaano. Alam ko namang kahit hindi mo sabihin ay stress na stress ka ngayon hindi lang sa kumpanya niyo kundi pati sa nalalapit mong kasal,” mahabang litanya pa niya sa akin.

Ipinikit ko ang aking mata at kahit na sumisikat pa lang ang araw, nararamdaman ko na ulit na inaantok ako. "Hindi 'to biro, diba? Hindi ka talaga galit?" "Frustrated, yes." I heard him say. "Me too," Relieve was all that I could explain right now. I felt like something had fixed and I'm satisfied that it didn't need too much drama. "Scarlet," "Hm," "I love you," "What a joke," "It's not a joke, I'm serious." "Arius ka lang?" I joked and I heard his chest vibrate as he groan from frustration.

sabi ko sa kanya. “Fvck! Mabuti na lang talaga at sinamahan kita. Paano na lang pala kung mag-isa ka?” sabi niya na halatang stress na. “Edi ililibing mo na lang ako,” pabiro na sabi ko dahil natuwa ako sa kanya. “Nakukuha mo pa talaga mag-joke ng ganyan,” sabi niya sa akin. “At ikaw, masungit ka pa rin naman.” sabi ko sa kanya.

“Buntis ako. Totoo pala talaga.” Marahang hinaplos ni Luna ang likod niya. “Hey, huwag kang masyadong umiyak. Sabi ng doctor, bawal ang stress, remember?” “Hindi ako stressed,” sabi ni Addison habang bahagyang humihiwalay sa yakap. “Umiiyak ako kasi masaya ako.”

Galit na tanong niya sa akin habang nanliliksik ang mga mata niya. “Tangina, ah! Stress na ako sa trabaho!” Ano ba ang gusto niyang sabihin? Na dumadagdag ako sa kinaka-stress niya? Fuck you siya kung ganoon. “Ano ba ang plano mo, huh?! Tangina! Subukan mo talagang ipalaglag iyan at hindi na tayo magiging maayos kahit kailan. Hindi mo magugustuhan ang mangyayari.” Banta niya sa akin habang nanliliksik ang mga mata niya.

“Ay. Grabe ‘to.” Pagdating namin sa canteen ay ngiting-ngiti ako hanggang sa pag-upo. “You look stupid,” inis na aniya. “What? Stupid na ba ang pagiging masaya ha? Hindi ka ba happy?” Inirapan niya lang ako at kumagat sa kinakain niya. “You’re happy just because I waited for you?” Tumango ako. “Ang babaw mo.” “Tse! Alam mo, ang saya kaya kapag lagi kang nakangiti. Nakakawala ng stress.”

Minsan talaga nagiging bobo sya my gosh, na-ka-ka high blood ka talaga hubby, palagi nya talagang pinapainit ang ulo ko. Nag aalala tuloy ako baka makunan ako sa sobrang stress joke feeling pregnant lang Trixie! Hindi ka nga nya ginalaw at wala syang balak galawin ka dahil nandidiri sayo! How sad kawawang self. Naaawa tuloy ako sa sarili ko, okay lang yan self cheer up hindi ka naman mamamatay dahil lang don. 'Pizza' 'Pizza' Gagong isip to ah! Kakakain mo lang tapos yan ang iniisip mo.

Habang nagkukwentuhan, hindi maiwasan ni Bea na tanungin, “Stef, seryoso, bakit ka ba lagi masaya kahit may ginagawa kang stressful na trabaho?” “Eh kasi… I love what I do. At kahit stressful, at toxic, it makes me feel alive. Besides, life is short. Kung gusto mo maging bitter, okay. Ako? I choose humor and little victories.” Tumango siya, halatang impressed. “Sakalam ka talaga, Stef. Walang tatalo sa underdog charm mo.” Bago matapos ang coffee break, naalala ko ulit yung airline news. Yung Zubiri Airlines… yung empire na halos nagdulot ng kabiguan ng pamilya namin noon.