Stress Funny Quotes Novels & Stories

Kung wala lang talaga akong pinoproblema tungkol kay Kuya Xavier ngayon ay siguradong masesermunan ko talaga siya. But I am stressed. And when I’m feeling this way, I don't want to talk to anybody. I just need to do something to relax my brain. I need a spicy video that will take me to the clouds. Without thinking, I typed on my keyboard and then I started watching a p**n video while I was gently teasing my banana. Sa sobrang init ay hindi ko na napigilan na tanggalin ang suot kong slacks kasunod ng pagsakal ko sa aking alaga.

Ang isip ko ay puno ng takot at pangamba, pero pilit kong hinawakan ang sarili ko, pinipilit manatiling matatag. Tumawa siya muli, mas mataas at mas malupit ang tawa, halatang tuwang-tuwa sa pang-aalipusta at galit na nadarama ko. “Good luck, Kiara. Tingnan natin kung gaano ka katatag. Panahon na para maranasan mo ang tunay na stress, frustration, at pang-aalipusta.”

Napatingin siya sa labas. Mukhang nai-stress. “At this rate,” sabi ko, “hindi ka makakauwi.” “Kaya po.” “How?” “Commute.” I almost laughed. Hindi dahil minamaliit ko iyon. Kundi dahil hindi ko na maalala kung kailan ako huling nakarinig ng taong nagsasabing kaya niya nang walang hinihinging tulong. “Hatid na kita.”

Sa bawat text, sa bawat VC session, isang simpleng mensahe lang mula kay Athena ay kayang magbigay ng lakas sa kanya. "Damn! Mukhang bagsak ako kay Prof Jake. Di ko gets bakit may math pa rin sa college," reklamo ni Zuhair nang makauwi sila sa bahay. Ramdam na ramdam ang frustration sa bawat salita niya, pero halatang hindi seryoso—mas nagmumukhang excuse lang para ilabas ang stress.

Nakakalungkot nga, eh! "Nakakamiss din 'yong ganito natin dati, ano? Iyong tamang punta lang sa cloud 9 kapag stress sa prof at sa system." pagkukwento ni lucas. "Atsaka kapag trip lang natin, 'di ba? Kahit hindi naman talaga tayo stress." ani niccolo. "Ang sarap bumalik sa panahon na wala pa tayong propesyon, ano? Iyong wala pa tayong trabaho. Iyong hindi pa tayo ganito kaseryoso sa buhay." sambit ni jaq.

“Sorry na. Nagjojoke lang naman ako. Ang sungit mo kasi.” “Hindi ako masungit.” “Eh anong tawag mo sa ginagawa mo sa akin?” I said, pouting my lips. “Tapos pinakain mo pa ako ng hindi masarap. Bakit ba ganun ang lasa ng adobo mo?” “Ganun ako kapag stress. Hindi masarap ang luto ko.” Stress siya? Dahil ba sa akin? “Sorry.” I batted my lashes at him. “Tara kain tayo sa labas. Libre na lang kita.”

"Ay wow naman pala. Medyo mataas tayo, mare ah?" "Gaga ka. You know what I mean naman. 'Di ba? Baka isipin n'ya na okay na ako sa kan'ya gano'n," "Hindi pa ba?" "Hoy, bal!" "'Di, biro lang. Ito naman! Init ng ulo, ah!" "Eh, sa gaga ka, eh!" "Joke lang. Ito naman para others, ah? Anyways, alam ko naman na stress ka ngayon and baka need mo ng ibang amoy gano'n." Iniba na nito ang usapan.

"You're acting like a teenager." He glanced up, his eyes narrowed in a playful challenge. "So, what? You're saying I'm not allowed to have fun?" "Fun?" she scoffed, her lips curling into a smirk. "That's what you call this? This mindless, repetitive, pixelated torture?" He laughed, a deep, booming sound that echoed through the room. "It's called relaxation, Soirye. It's called stress relief. It's called a break from the monotony of your boring, predictable life."

His father butted in. Halatang frustrated na sila sa nangyayari. Sila mismo ang gumagawa ng paraan para stress-in ang sarili nila, damn it! Napasandal ako sa kinauupuan at tumingin kay Gavin na walang emosyong nakatitig sa akin. "Papayag ka talaga rito?" "You know me Pen, I'm a man of my words." "Right!" pagsuko ko. "We'll do it!" dagdag ko pa.

tugon ko naman sa kanya. “Ang boring naman kasi kung solo lang ako roon, wala man lang akong kausap, kaya sumama ka na para ma-relax ka rin kahit papaano. Alam ko namang kahit hindi mo sabihin ay stress na stress ka ngayon hindi lang sa kumpanya niyo kundi pati sa nalalapit mong kasal,” mahabang litanya pa niya sa akin.