Stubborn Tagalog Novels & Stories

may sense of possessiveness ang tinig ni Helious at sanay na ako doon “Sobrang napagaan mo na ang buhay ko, hon! Sapat na sa akin yun and I couldn’t ask for more kaya sana, huwag na nating pag-usapan pa ito!” napailing si Helious kaya naman napataas ang kilay ko sa kanya “Ayaw pa rin?” tanong ko and he rolled his eye at me “Why are you so stubborn?” “Pati din naman ikaw, hon! Just try to understand my reasons, okay!” pakiusap ko at hindi naman nagtagal ay tumango din siya

Napangiti ako. "Mana ka sana sa daddy mo." Isa pang sipa. "But not the stubborn part." Isa na namang sipa. "Okay. Fine. Mukhang late na." Napailing ako habang natatawa. "Stubborn it is. You're definitely his son." Lalaki ang anak namin.

Kabanata 8 Stubborn "Go to somewhere, Shine! I hope you rot in hell! Traydor ka!" Sigaw ko at wala na akong pake kung pagtinginan ako ng mga tao dito. This woman! Humalukipkip siya at tinaasan niya ako ng kilay para bang ang taas taas ng tingin niya sa kanyang sarili. "Just thank me, Catherine. Hindi ka namatay gaya ng mga pinsan mo."

“Honey . . . hindi mo naman kailangan madaliin ang lahat. Kung sa bagong silang na sanggol, nagsisimula ka pa lang na humakbang. Huwag mong biglaan. One step at a time.” Nilingon siya nito, isinubsob ang mukha sa kaniyang leeg. “Kaya kita lalong minamahal, kasi ikaw lang ang lubos na nakaiintindi sa akin. Thank you, Ale . . . I love you so much. Paano na lang ako kapag wala ka.”

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

"why are you so stubborn?" "Sorry,"paghingi ko ng paumanhin dito pero bigla nalang ako nito hinila patayo . Kinaladkad ako nito palabas. Mahigpit ang hawak nito sa kamay ko. Nakakatakot ang itsura niya.

Stubborn ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ Sinubukan kong isara ang mga binti ko para itago ang pamamasa ng pagkababae ko pero pinigilan niya iyon at pinaghiwalay lang lalo ang mga hita ko gamit ang tuhod niya. Pinuwesto niya ang sarili sa pagitan ko at mas pinag-igihan pa ang ginagawa sa pareho kong bundok.

Nagugulat at minsan nahihintakutin pa. "Sus maryosep kang bata ka!" bulalas ni Mommy. "Mabuti nga po nag-abiso siya sa akin agad. Hindi kagaya sa una niyang ginawa, Dad. Pinapahamak niya ang sarili niya. Sometimes, she is so stubborn po," singit ni Zaprine. "Not only sometimes hijo, most of the time pa!" sabi naman ni Mommy. "Korek po, Lola, kaya Daddy tama nang si Mommy lang ang tigas ulo, ah. Huwag na po ikaw gaya kay Mommy," sabi naman ni Zamia.

mabilis niyang ganti. "Stubborn," balik ko rin sa kaniya, hindi nagpapatalo sa asaran. Nakataas ang kaniyang baba habang nakatitig sa akin nang malapitan. "So are you, Del Valle. Parehong-pareho lang tayo."

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”