Novel & Cerita Sumakop Sa Pilipinas

CHAPTER 1: The Visitor Malapit na ako sa mismong lugar, at habang tinatahak ang mga magandang daan ay kita ko kung gaano kaganda at kasariwa ang hangin sa parting ito sa Pilipinas, hindi gaya sa US na puro buildings at minsan ka nalang makakita ng mga puno sa paligid. Pero sa lugar na ito, sariwa at mamumuhay ang mga puno ng maayos.

Maikling tumango lang si Sloane, pinaglalaruan ang rim ng baso habang binabagabag siya ng taong nakita niya. Hindi niya akalain na pagkatapos ng ilang buwan ay makikita niya pa ito. Ni hindi niya nga alam na nandito pa pala ito sa Pilipinas. Expected niya pa namang lumipad na ito papuntang ibang bansa dahil sa pananakot niya. ‘Ano kayang ginagawa niya rito? Siya ba talaga ‘yung nakita ko?’

Chapter 1 Philippines 1930 NAPANGANGA SILANG apat sa kagandahan ng Time Gold Resort at sa kagandahan ng dagat rito sa El Nido Palawan. Ang bascuit archipelago ng bansang Pilipinas. Blue na blue iyon na siyang paboritong kulay ni Asula. Ngayon lang siya nakapunta sa ganitong lugar at nakakita ng ganitong tanawin.

119 B ang population ng Pilipinas hindi imposibleng may mga taong magkakaboses. Gumalaw si Uncle Sam sa kamay ko at kagaya ng reaksyon ko tumingin din ito sa lalaking nasa nakatayo ngayon sa harapan ko. Uncle Sam is not a friendly cat. He's snob and sometime nang-aaway pa but this time, surpringly he's behave. Hindi nito inaalis ang tingin sa lalaki at yung pag-meow niya tila ba nagsasabing kilala niya ang lalaki.

sabi ko na namamangha pa. We just arrived in Korea, and now I have set foot in its very land. Haruka and I stood up, and Rylon and Sir Ashton just followed behind us. I looked at my cell phone and remembered that the Philippine SIM card does not work here. Tumingin ako kay Sir Ashton at saka ko sinenyas sa kanya ang selpon ko at may kinuha sya sa bulsa nya na selpon saka nya ito binigay sa ‘kin at naunang bumaba.

Philippines. Nakakapanibago ang atmosphere dito sa pilipinas. Hindi masyadong malamig at hindi masyadong mainit. Katamtaman lang. Sumakay na kami sa kotse kung saan maraming tauhan ni lolo ang sumalubong samin.

reklamo ko ulit bago muling nagpatuloy sa paglalakad papunta sa Starbucks. Grabe sobrang ibang iba talaga dito sa Pilipinas compare sa America, but for me, the big difference is the weather. Ang hindi ko yata matatagalan ay ang sobrang init. Napa-isip tuloy ako, kung nasa America pa ako ngayon ano kayang ginagawa ko?

nahihiyang pakiusap ko "Sure! diba sabi ko sayo masarap yan!!!" "S-salamat!" Pagkaabot ay nagsalin ako ng madami sa kanin ko at wala pake sa paligid na nilantakan ko ang aking pagkain, bano na kung bano pero first time ko makakain ng ganto ,nakakain naman ako ng filipino food dahil sa mga kasambahay naming filipino.. at isa sa mga pinakapaborito niyang lutong filipino ay ang tinolang manok dahil sa natikman niyang luto ni manang andeng ngayon ay paborito narin niya ang ginataang langka....

“Hmmm . . .Sabagay, tama ka naman.” Umusog si Pam sa bandang headboard ng kanyang kama. “So ano na nga ang nangyari? Business conference iyon dinaluhan mo, ‘di ba? Pa’no nila nalaman na isa kang Pinoy? Nagdala ka ba ng Philippine flag sa venue? Nagbaon ka ba ng adobo sa meeting? O pumuslit ka ng ulam at isinilid mo sa plastic mula ro’n?”