Sumakop Sa Pilipinas Novels & Stories

Mishon POV Sa loob ng ilang buwan, pabalik-balik ako sa Pilipinas at Paris para sa wine company ko na ngayon ay patuloy na lumalakas ang kita at patuloy na nagpapakilala sa buong mundo. Lahat ng farm ko sa Pilipinas, halos sabay-sabay at sunod-sunod na namumunga kaya naman hindi na kami nauubusan ng ubas na ginagamit para sa wine ko. Ang gandahan pala sa maraming farm, ikaw ang magsasawang gumawa ng maraming wine kasi ang dami palaging harvest. Kaya pati rito sa Pilipinas, tuloy-tuloy na rin ang paggawa ng mga wine.

SOLARA'S POV: Makaraan ang ilang oras na byahe ay tuluyan na kaming nakarating sa Pilipinas. Sa bayang sinilangan ko. Sa lugar kung saan ako unang natutong mangarap at unang nasaktan.

"Okay. I see. . . Milk? Do you want milk? Hang on, I'll get your milk." Humakbang na ako patungo sa cupboard at kinuha ang gatas ng pusa. Sumimangot ako sa sarili habang naglakad pabalik sa pwesto ni Smokey. Nakaupo na siya sa gilid ng cat bowl niya at naghihintay ito. "Heto! Ang arte-arte mo. Eh, samantalang doon sa Pilipinas ay tubig lang naman at kanin, tapos buto ng isda ang kinakain ng mga kakampi mo! Hay, naku."

Lalo na at mayaman ang Palawan sa sariwang isda o kung ano pang nahuhuli sa dagat. Pagpasok namin ay maraming taong kumakain. Nakita ko naman iyong ibang nakakamay habang kumakain. Naalala ko rin tuloy yung ginawa ko last time I eat in some food chain sa Manila. Mas masarap kumain kung nakakamay.

“Ikaw na naman ganda? Isang linggo ka ng pabalik-balik. Bumili ka na kasi nitong mga hipon. Fresh ito! Halika… bibigyan kita ng discount!” Lumunok ako. Palagi akong kumakain nito sa Siargao. Sawa na nga ako dito. Kaya hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit naglalaway akong makakain nito ngayon. Sawa na dito sila Lola kaya hindi ako bumibili nito. Mas pinipili kong bumili ng manok at gulay. Saka ang mahal ng presyo nito dito sa Maynila. Hindi kagaya sa amin na libre lang namin mauulam kapag pupunta kami ng dagat.

Aniya, naglahad ng kamay sa lalaki. Nakangiting tinanggap iyon ni Domingo at nakipagkamay sa kaniya. Sa Pilipinas ay madalas silang magkita ni Domingo sa mga event at gathering. Hindi lihim sa kaniya ang katotohanan na galing sa lalaki ang mga smuggled na baril mula sa ibang bansa.

Nakangiti itong tumango at hinawakan ako sa kamay. "Papa Lorenzo said na magbabakasyon daw tayo sa Pilipinas after school year. Excited na ako Ma. May mga Filipino classmates ako ang they said maganda daw sa Pinas." wika nito. Napangiti naman ako at muli itong tinitigan.

Nginitian ko na siya dahil mas nauna itong ngumiti sa akin. "Kung taga Surigao ka, alam mo ba ang Siargao Island?" "Oo naman po, iyon ang pinaka sikat na surfing capital ngayon sa social media." Ang sagot nito. "Kung ganoon, maraming bakasyonista ang nagpupunta na doon" "Oo Ma'am, sa katunayan marami na ring mga foreigners ang nagpunta doon para magbakasyon tuwing summer." ang sagot naman ng babaeng nakatayo sa harap ng aming table.

Halatang na-amaze agad siya sa lugar. “Ganito ba talaga dito?” tanong niya, paikot-ikot ang tingin sa paligid, parang batang unang beses nakakita ng theme park. Napangiti ako. “Opo, Mama Karina. Kaya nga tinatawag na summer capital ng Philippines.” “Actually, parang wala tayo sa Pilipinas,” sabat ni Papa Kirr, na para din talagang pinoy dahil sa pagsasalita niya ng tagalog. “Malamig. Fresh hangin. Maganda.”

NATASHA “The worst pain isn’t when you are rejected. It’s when you realize that everything you did to save him… was just a gift you handed over to someone else.” Tapos na ang program. Umuwi na rin ang karamihan sa mga bisita. Naiwan na lang kami sa private lounge ng hotel para sa huling salu-salo bago kami dumiretso sa aming new house o kaya ay mag-stay muna dito para sa honeymoon.