Sumakop Sa Pilipinas นิยาย & เรื่องราว

Halatang na-amaze agad siya sa lugar. “Ganito ba talaga dito?” tanong niya, paikot-ikot ang tingin sa paligid, parang batang unang beses nakakita ng theme park. Napangiti ako. “Opo, Mama Karina. Kaya nga tinatawag na summer capital ng Philippines.” “Actually, parang wala tayo sa Pilipinas,” sabat ni Papa Kirr, na para din talagang pinoy dahil sa pagsasalita niya ng tagalog. “Malamig. Fresh hangin. Maganda.”

NATASHA “The worst pain isn’t when you are rejected. It’s when you realize that everything you did to save him… was just a gift you handed over to someone else.” Tapos na ang program. Umuwi na rin ang karamihan sa mga bisita. Naiwan na lang kami sa private lounge ng hotel para sa huling salu-salo bago kami dumiretso sa aming new house o kaya ay mag-stay muna dito para sa honeymoon.

Pagdating niya sa SummitBridge Global, halos bumagsak ang balikat niya. Ang haba ng pila. Napakarami nilang aplikante—lahat handang makipagsapalaran para sa iisang trabaho. SummitBridge Global ang isa sa pinakamalaking kumpanya sa Pilipinas, at ngayong nandito na siya, halos hindi niya mapigilan ang panginginig ng kanyang mga kamay. Ano ba ang laban niya sa mga ito? "Kaya ko ba talaga ‘to?"

MIKYLA POV NAGING maasyos naman ang mga unang araw namin dito sa Pilipinas. Tuwang tuwa ang triplets dahil mas hamak na mas malaki ang bahay kung saan kami nakatira ngayun kumpara sa bahay na tinitirhan namin sa South Korea At sa unang dalawang araw namin dito sa bansa,wala na silang ginawa pa kundi ang magswimming

tanong ko sabay lapit sa kanya. “Well, nandito tayo sa Pilipinas. Naisip ko lang na baka made in the Philippines din ang kasunod ng kambal.” Ang lakas ng naging pagtawa ko. “Sugar naman, seryoso ako.” “So? Eh ano kung maging made in the Philippines nga?” Sinakyan ko na lang siya. “Kung ganon nga ay taon-taon akong mag-i-schedule ng visit dito para taon-taon ka rin buntis…”

sinabini Marcopollo kay Esteban na nakakunot ang noo at berdeng mga mata. "Ano ang iyong pinagkakakitaan, ang iyong puwitan?” Naiinis na sabi ni Esteban. Noong nag-aaway silang dalawa, may isang liblib na bulubunduking lugar sa Pilipinas. Halos walang transportasyon dito. Ang paglalakbay ay umaasa sa mga paa, pag-akyat sa mga bundok at mga tagaytay. Kaunti lang ang tao. bakas, at malalim sa kabundukan at matatandang kagubatan. Doon, may gawang kamay na bahay na gawa sa kahoy. Bagama't ito ay simple, ito ay nagbigay sa mga tao ng pakiramdam ng paraiso.

Umupo na ako sa hapag kainan at inilapag na ni hime ang kanin at ang ulam. "Love pwede bang wag muna tayong umuwi sa pilipinas nang one week?".tanong niya saakim habang kumakain. Ayan nanaman siya. "Bakit? Hindi mo ba nami-miss ang pilipinas?".tanong ko. "Hindi naman sadyang ahmnn...ahh". "Sabihin mo saakin hime? May problema ba? Ilang araw kanang ganyan,sobrang wierd mo".sabi ko.

suhestiyon ni Lilac ngunit napailing ako. “I heard about Siargao Island and it’s the best island in the world since then it has become the most popular in the Philippines. Bora is somehow good naman but just think the other side of it. Parang over-used na siya ng mga photshoots, right? Mas maganda kapag bago sa mga mata ng mga tao. Isa pa, there are so many epic things to do in Siargao, they have white sand beaches, world-class surf-breaks, unique cave pools, palm tree rope swings at marami pang iba. Lahat ay puwede nating gawin at mas marami tayong magagawang photshoot as well.”

sambit pa nito at patuloy kami sa paglalakad. "Hahaha, ok." "Yeah, You know what ang Pilipinas lang walang mandatory military training, far from the other countires like Korea, USA and many more." sambit niya at papumunta kami ngayon sa mga Batang sundalo na nag p-push up.

"Ayoko pong umuwi ng Pilipinas." kalmado pero diretso kong sabi, habang nakasandal sa upuan, naka arms crossed. "Maiiwan ako rito sa Amerika. Hindi niyo ba nakikita? Mas maayos ang takbo ng kompanya dito. Mas productive ako rito. At higit sa lahat — walang nagpipilit sa’kin magpakasal sa babaeng hindi ko kilala."