Tagalog Monthsary Message Mga Nobela at Kwento

' tanong niya sa isip. Bigla siyang kinabahan sa hindi niya alam na dahilan. Agad niyang binalingan ang kalendaryo sa table niya. 27th of the month na at dapat 25th of the month mayroon na siya pero hindi pa rin siya dinadatnan. Mas binalot siya ng kaba nang maalala niya ang gabing iyon sa crew shipped. "No!"

simpleng sagot nito. “G-Gaano ka na katagal dito sa Pilipinas?” napaiwas ako ng tingin sa kanya. Para na namang hinihigop ng asul niyang mga mata ang pagkatao ko. “One month.” napasinghap ako sa sinabi niya.

Ngumiti ako, umaasang magustuhan niya ang sagot ko. Nagulat ako nang tumawa siya nang mahina. "Love?! Really? December? Alam mo bang super busy month 'yun? I doubt makakapunta lahat ng iimbitahan natin." Napaisip ako. Tama siya. Mahirap nga namang mag-set ng date sa December dahil sobrang hectic ang schedule ng lahat-lalo na ako. parties, at kung anu-ano pang commitments. Kaya binalik ko ang tanong sa kanya.

Mabilis na lumipas ang mga araw at buwan. Naririto kami ni Martin sa tabi ng sapa. "Happy monthsary, baby" aniya saka ako h******n sa pisngi. Kasalukuyan kaming nakausap sa mat na inilatag niya. Mayroon din doon na mga pagkain. At siyempre, may iniabot din siyang bulaklak at kwintas.

Matagal na rin siyang hindi nakakabalik doon kaya bigla siyang na-excite. “That would be great, Tita. Kailan po pala ang kasal?” “Baka next month, iha.” “Next month?” kunot-noong ulit niya. “Akala ko po ba ngayong buwan na? Kaya ninyo ako pinauwi agad, hindi ba?”

Parang akong naiyak bigla. “Hala, River...”mahinang bulong ko. Doon ko lang naalala. Oo nga pala, ngayon nga pala ang monthsary namin. Apat na buwan na pala kaming magkasintahan. Sa sobrang dami ng nangyari nitong mga nakaraang linggo, halos nakalimutan ko na ang petsa ng monthsary namin. Pero siya, hindi niya nakalimutan kaya kinikilig akong mabuti.

Hindi naman siya nakaimik. "Got ya! Tama ka nga Lex. November 11 nga, so it means.... Connected talaga ang dalawang kasong ito. November 11, 2016 ay ang simula ng kaguluhang ito at nasundan pa nitong nakaraang November 11 din."

“Pareho pa rin ang mga aktibidad niya, pero patuloy pong nakabantay ang mga tauhan natin roon. Wala pong dapat ikabahala sa ngayon.” Bahagya akong napangiti—isang mapait, malamig na ngiti. Walang dapat ikabahala. Ang mga salitang iyon ay parang paulit-ulit na panlilinlang. Sa mundo namin, ang katahimikan ang pinakamasamang senyales. “Keep monitoring,” utos ko. “Anything unusual… kahit gaano kaliit. I want to know immediately. Naiintindihan mo?”

Gustong ko mong malaman ng lahat na masaya ako at buo na akong muli. Nagulat ako sa biglang pag ring ng aking telepono. “Hi baby, Happy 1st monthsary. Nasa bahay ka lang ba ngayon?” Tanong niya sa akin mula sa aming pagvi-videocall. “Ang bilis ng panahon , parang kahapon lang kitang sinagot , 1 month na kagad. Happy Monthsary. Oo baby nasa bahay lang ako. Kakatapos ko lang kausapin sila Mommy, kamusta ang araw mo?” Tanong ko sa kaniya.

“Ano nga palang date ngayon?” Nagtaka man ay sinagot pa rin niya ang tanong nito. “Ayun! Muntikan kong malimutan,” anang nito na may bigglang naalala. “At ano naman iyon?” tanong niya na may kasamang pagtataka. “Bukas na pala ang second monthsary natin,” anito na lalo pang lumapad ang ngiti. “Akala mo nalimutan ko na ano?”