Tagalog To Japanese Name นิยาย & เรื่องราว

Malakas na tugtog at sayawan ang nakikita ko at mga nag iinuman. Biglang may humawak saaking isang babae. "Bakit di ka magsayaw?" Okay lang ako..tugon ko sakanya "Myla Aguerri nga pala"abot niya ng kamay niya. Di ako nagkakamali Myla aguerri ang may birthday. So ikaw ang may birthday? "Yes" sagot nya na may malanding tinig. Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa.

I mean, meeting someone this gorgeous on the bus. His name was Gem, short for Gemini. Hindi niya raw gusto ang pangalan niya. Tunog-bakla raw, but I didn’t think so. Hindi siya regular commuter; nag-bus lang siya ngayon dahil nasira daw ang kotse niya. God, I knew right there and then—I was damned to love everything about him. Iyon ang first time na hindi ako nanood ng view sa labas mula sa bus window. Mas na-enjoy kong makipagkuwentuhan at makipagtawanan kay Gem hanggang sa kailangan ko nang bumaba ng bus.

“Kaya pala hindi natin siya mahanap ay hindi siya taga San Juan. Hindi ko pa alam kung saan siya eksaktong nakatira ngunit ayon sa nakakilala sa kanya ay dumarayo lang daw ito dito sa San Juan upang maglako ng pagkain. Nakuha ko na rin boss ang buong pangalan ni Lucas. Lucas Garcia ang buo niyang pangalan. Ang kapatid naman niyang babae na high school pa lang noong mga panahong yun ay si Mutya…Mutya Garcia!” Parang umecho ang pangalan na narinig ko. Para akong tatakasan ng bait sa aking narinig. Umupo ako sa buhanginan dahil pakiramdam ko mututumba ako dahil biglang nanghina at nangangatog ang aking mga tuhod. Ilang beses akong huminga ng malalim at pinakalma ang aking sarili.

Hindi ko tuloy alam kung naniniwala na siya o hindi pa. “Gusto kong malaman ang pangalan mo,” pag-uulit ko pa. “Tsuyu,” tipid niyang sagot at saka tumalikod na para umalis. Naningkit ang mata ko at pilit inalala kung saan ko nga ba narinig ang pangalan na iyon. And a glimpse of memory from my Japanese class flashed on my mind. “Did you know class that the name Tsuyu resembles of the plum rain?”

Huwag naman sanang sa tatay niya na hindi ko na nakausap ulit. Walang nakakakilala sa akin sa islang ito kagaya ng gusto namin ni papa. Kilala lamang ako rito bilang anak ni Harry Velez, ang may-ari ng isa sa pinakamagandang resthouse na nakatayo sa isla, no more, no less. Wala ring naglakas loob na mang-usisa o magtanong tungkol sa aking personal na buhay. Sana’y hanggang sa paglaki ng aking anak ay ganito pa rin katahimik ang aming buhay.

pagpumilit nito. Napahinto ako at maingat na hinarap ang lalaki. "Thank you for saving my life Miss—" sadya nitong binitin ang huling kataga. "Amella!" tipid kong sagot. "Hade." Nilahad nito ang kanang palad sa harapan ko. Kusa ko namang tinanggap."Thank you, Amella for saving me." Pinisil nito bahagya ang palad ko.

"But why? Akala ko ba gusto mo?" "Not until you came home. At the pool area, I realized na hindi ko kayang mahiwalay sa iyo." naging emosyonal ang mukha ni Miguel. "Hindi ko magawang pirmahan ang kasunduan namen dahil kailangan kong manirahan sa Japan ng tatlo hanggang limang taon. Depende sa magiging progress ng itatayong negosyo doon. Dahil sa ganoong taon nalalaman kung maganda ba ang kahihinatnan ng isang kompanya. At obligado din talaga akong magstay sa Japan para makasiguro ako na hindi masasayang lahat ng iinvestment ko doon."

Si Nikolas… isang tagapagmana ng isang malaking kumpanya. Ngayon ko lang tuluyang naunawaan kung bakit ganoon siya kayaman, ganoon siya ka-disiplina, ganoon siya ka-kontrolado. Napakapit ang tingin ko sa hangin sa harap ng bintana. At sa bibig ko, hindi ko na mapigilan ang pagbigkas ng buong pangalan niya: “Nikolas Va… Valente.” Parang nag-echo ang pangalan sa loob ng silid, mabigat, matatag, at… nakakatakot.

Litaw pa rin ang dimples na umiling siya. “Luther?” “Nope.” “Louis?” Umiling siya. “Louie?” Hindi pa rin. “Lucifer?!” Umiling ulit siya at natatawa na dahil pagkangiwi ko. “Filipino ang name ko.” “Ang layo naman sa Lulu!” Sumabog ang halakhak niya. “No, I mean, it's a tagalog name.” Tagalog? Wala akong maisip na tagalog na Lu. Delulu? Lukring? Lugaw? Luga? Ew.

Nakajacket ito ng itim. "Oyy boyet! Tagay ka muna dito." aya ng isang lasing na lalaki. "Pass muna ako. Next time nalang." tanggi nito. "Boyet?" bulong ko. "Bakit?" taka ni Dale. "Boyet ang pangalan niya." turo ko sa lalaking naglalakad ngayon na mukhang papauwi na. "Sundan natin." aya sa akin ni Dale.