Tagalog Tula Sa Sarili Novels & Stories

“Pangalawa, love and value yourself first. May mga taong ang pagpapahalaga sa sarili ay sa panlabas lang pero walang totoong dangal sa kalooban. You are God’s greatest creation so act like a royalty because your dad in heaven is the real King. Hindi ibig sabihin nito na magiging mayabang ka, pero hindi ka rin papayag na tratuhing mababa o mumurahin ng iba.” May struggles si Tala sa sinabing ito ng ina, madalas kasi ay marami siyang insecurities lalo na sa kulay niya. Mapuputi ang mga katutubong Mezati pero kulay tribo Eskaya ang balat niya. Ngayon naiintindihan niya na ang tunay na ganda niya ay manggagaling sa kanyang kalooban at hindi panlabas lang.

Naligo na rin ako para kahit papaano ay maayos akong tingnan pag nagkita kami. "Happy Birthday Self!" pagbati ko sa repleksyon ko sa salamin. Nakita kong napataas ang dalawang kilay n'ya ng mga sandaling iyon. First time kong kausapin ang sarili ko at ngitian 'to. Anong nangyayari sa'kin? Dalawang linggo palang ang nakakalipas pero ang laki na ng pinagbago ko.

Tuluyan nang bumagsak ang isa pang luha. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Hindi ko siya maalala. Hindi ko maalala ang mga pangakong binitiwan namin sa isa't isa. Hindi ko maalala kung paano kami nagsimula. Pero bakit ganoon? Bakit parang may bahagi ng puso kong gustong yakapin ang lalaking nasa tabi ko? Bakit parang gusto kong sabihin sa kanya na magiging maayos din ang lahat... kahit ako mismo ay hindi sigurado?

Ang bigat ng buhay sa araw-araw ay nagiging sang-ayon sakin, naging bahagi muli ako ng payapang mundo, mga karaniwang nilalang na sumusunog ng balat upang may ipangsapak sa sikmura, samantalang ang aking misis ay nagpapakakuba sa paglalabada habang bitbit ang anak na may dalang laruan at natutulog nalang kung saan malapit sa kanya at kung saan abutan. Isang araw habang nagliligpit ng mga gamit sa talyer dumaan si Kulas na dati kong kapareha sa pagsusunog, muli ay tila may isang demonyong nag-udyok sa akin na tumikim muli. Ngumisi lamang ako at nagtungo sa banyo at tila nanginginig ang aking kalamnan, at ang totoo'y nasasabik ako. Pinakita niya sa akin ang isang maliit na plastic na may laman

We learned to know each other many years ago And in those days I was your sister and only best friend We never could have been a couple, you and me But still I do the best I can To make your sheets alive and fill the space up Napahinto siya sa pag-abante dahil tama naman ito, magkaibigan sila at tinuring na magkapatid ang isat-isa ngunit dahil halos perfekto na ito ay naisip nilang kunan siya ng isang bagay lamang---ngunit ang isang bagay na ito ang naksira sa kanyang sarili habang buhay at hindi a kailanman malilinis.

But for the first time in my life, holding a paintbrush right now, dark pain and drab loneliness are my inspirations to do art. Nasaktan ako sa pakikipagkaibigan. Nasaktan ako sa eskwelahan. Nasaktan ako sa mismong sarili ko. Nasaktan ako sa pag-ibig. Nasaktan ako sa mga salitang binitawan ng mga tao sa paligid ko. Nasasaktan ako sa lahat, pero hindi ko magawang magreklamo. Para akong nakakulong sa kulungan ng kalungkutan. Para akong nakakadena sa sakit na walang hanggan.

--Sapphire's PoV "Napaka ganda mo parin, alam mo bang alalang-alala ako sa 'yo? Mula ng napunta ako dito sa Japan ay ikaw palagi ang nasa isip ko at ang pangakong mayroon ang ating mga magulang para sa ating dalawa. Kaya naman noong una kitang makita masyado akong na bigla at halos 'di kita makilala dahil sa dungis mo." Dinig kong wika ni ginoong sungit habang pinagmamasdan ako.

Napatango siya nang makita niya ang sarili sa harap ng salamin. "Tuloy parin ang buhay, at tuloy parin ang pagbabanat ng buto self. Lalo na sa mga oras na ito, kailangang-kailangan natin ang kumayod ng doble. Fight lang, problema lang 'yan, isipin nalang natin na habang may buhay, may magandang solusyon. Yes, that's right... Smile to the fullest, Dynee. Remember, you are the Dynee Andrada, the fighter Dynee." Taas noong sabi niya sa sarili sa harap ng salamin.

sigaw ko dito "Syempre mag sasalita ako lalo nat hindi kita kilala malay ko bang mamamatay tao ka pala please lang pakawalan mo na ako wala akong alam na atraso sayo at mas lalong wala akong kaalam alam sayo ang gusto ko lang naman ay umuwi ng pilipinas para makita ko na si ate at makapagpahinga" agad kong pinunasan ang luha ko. "PLEASE-"

"Its took..one look... In forever i yall in front of me. .. One smile...Then i die...Ther i was do i have everthing..think it out ...choice to show..still so much i knoww.Not away now...I take one step away..In difien may self to you my one in only..one in only youu..." Your song ng parokya ni edgar ang unang tumugtog.potchaaragiss namn ohh.paritong kanta yun ni mommy.Every time i heard that song i don't know why my tears is falling in my eyes. Iniba ko ang kanta dahil hindi ko maiwasang hindi maluha dahil sa pngungulila ko sa kanya. Now playing : King "Your alone..your on your own,so what?Have you gone blind Have your forgotten what you have and what is yours.....