Tagalog Tula Sa Sarili の小説・ストーリー

Isipin naman nila paki-usap, anong kabutihan ng pag aaral kung mamatay kana, hindi ba? Lumuha na pala ako hindi ko napansin. Sinampal ko ang sarili ko, ""Ralph, hu 'wag kang mag alala. Malapit na tayong maka 'laya."" Mahinang sambit ko sa 'king sarili. Nag patuloy nalang ako sa'king pag lalakad habang sinusundan ang liwanag ng buwan. ""T-tulong...

--Sapphire's PoV "Napaka ganda mo parin, alam mo bang alalang-alala ako sa 'yo? Mula ng napunta ako dito sa Japan ay ikaw palagi ang nasa isip ko at ang pangakong mayroon ang ating mga magulang para sa ating dalawa. Kaya naman noong una kitang makita masyado akong na bigla at halos 'di kita makilala dahil sa dungis mo." Dinig kong wika ni ginoong sungit habang pinagmamasdan ako.

Napatango siya nang makita niya ang sarili sa harap ng salamin. "Tuloy parin ang buhay, at tuloy parin ang pagbabanat ng buto self. Lalo na sa mga oras na ito, kailangang-kailangan natin ang kumayod ng doble. Fight lang, problema lang 'yan, isipin nalang natin na habang may buhay, may magandang solusyon. Yes, that's right... Smile to the fullest, Dynee. Remember, you are the Dynee Andrada, the fighter Dynee." Taas noong sabi niya sa sarili sa harap ng salamin.

sigaw ko dito "Syempre mag sasalita ako lalo nat hindi kita kilala malay ko bang mamamatay tao ka pala please lang pakawalan mo na ako wala akong alam na atraso sayo at mas lalong wala akong kaalam alam sayo ang gusto ko lang naman ay umuwi ng pilipinas para makita ko na si ate at makapagpahinga" agad kong pinunasan ang luha ko. "PLEASE-"

"Its took..one look... In forever i yall in front of me. .. One smile...Then i die...Ther i was do i have everthing..think it out ...choice to show..still so much i knoww.Not away now...I take one step away..In difien may self to you my one in only..one in only youu..." Your song ng parokya ni edgar ang unang tumugtog.potchaaragiss namn ohh.paritong kanta yun ni mommy.Every time i heard that song i don't know why my tears is falling in my eyes. Iniba ko ang kanta dahil hindi ko maiwasang hindi maluha dahil sa pngungulila ko sa kanya. Now playing : King "Your alone..your on your own,so what?Have you gone blind Have your forgotten what you have and what is yours.....

“Wala. Ako lang mag-isa nakatira dito.” Ipinikit ko ang mga mata ko habang nakikipag-usap sa kan’ya. “Talaga? Hindi ka naiinip?” “Hmmm. Hindi naman. Sanay akong mag-isa sa bahay.” “Paano kung magkasakit ka?” Tumawa siya. “Kaya ko namang alagaan ang sarili ko.” “Pero hindi lahat, kaya mong gawin kapag may sakit ka.”

I looked at the moon, took a deep breath while closing my eyes feeling the cold wind of September and started singing. "I know you're somewhere out there, somewhere far away. I want you back, I want you back." referring to my Kuya. "You're all I had, you're all I had." I sang. He's the only person who stayed. When our parents died, he took care of me and never make me feel that I'm alone. "I sit by myself," I took a deep breath before singing the chorus. "Talking to the moon, try'na get to you." "In hopes you're on the other side, talking to me too, or am I a fool, who sits alone, talking to the moon." hindi ko na mapigilang maluha habang kinakanta ito.

Dagdag pa niyang sabi bago niya binitawan ulit kamay ko para punasan ang luha niya. "Nung mga panahon iniiwasan mo ako, nalulong ako sa alak, natutong tumikim ng bawal na gamot, naging basagulero ako at halos hindi ko na makilala ang sarili ko. Sinsisi ko kasi ang sarili ko sa katangahan nagawa ko. Ang tanga ko kasi, nasa akin kana pero nagawa ko parin pakawalan ka, ang tagal ko naghintay pero nung nasa akin kana, nagloko at pinakawalan pa kita. Kaya ayun, hindi ko na alam saan ako patungo, narealize ko na lang bigla na hindi ko pala talaga kaya kung wala ka."

Mapait na lamang akong napangiti dahil doon. Dahil alam kong katulad din ni tatay noon ay iniwan na rin ako ni nanay. Kung noon ay ramdam ko ang pag-iisa hindi dahil sa kakulangan ng presensiya ni nanay, ay iba na ngayon. Dahil ngayon ko lubusang nararamdaman na walang-wala na ako. I know that this day will be the start of my journey in this world, alone. There's no one that I can lean on to. No person that I'll be able to hold on whenever I'm in pain. There's no one. No one but myself. Alone.

Bakit parang wala siyang pakialam? Nang sa wakas ay makalapit ako, sunod sunod akong humugot ng buntong hininga at wala sa sariling napahiga sa buhanginan. Parang nagdidilim ang paningin ko sa sobrang pagod at dala na rin siguro ng takot. Saglit akong pumikit para kalmahin ang sarili. I felt the man walked closer to my direction. Naramdaman kong tumigil siya sa uluhan ko.