Romans & histoires Tagumpay Natin Lahat

Gusto kong ibuhos lahat ng mga luha ko. "Bakit mo kami iniwan ni Nanay, Tay? Maayos naman yung usapan natin diba? Walang iwanan diba? Ang dami pa nating gustong gawin tatlo, ang dami pa nating gustong puntahan, ang dami pa nating gustong kainin. Sana nahintay mong maipatikim ko yun lahat sa inyo,Tay. Konti nalang Tatay, magtatapos na ako eh. Malapit na nating matupad ang pangarap niyo ni nanay para sa akin."

saad ko kaya napalingon siya sa akin na may halong pagtataka. “What do you mean?” “We have to give our all to make this work. Kagaya mo ay natatakot din ako. Kapag kasi hindi natin napanindigan ito, hindi lang relasyon natin ang masisira. Maging ang pagiging matalik na magkaibigan at pagiging pamilya natin. And that’s what I meant when I said that this is all or nothing. So please, let’s try our best to fight and make this work…” mahabang paliwanag ko, ngumiti naman siya sa akin at marahang tumango.

We will start all over again. Aayusin ko na ang lahat.

Tom said while searching around. "Oo nga, pero okay na 'yon makakaligo pa tayo bukas ng hapon. Ang ganda kaya rito, sayang kundi natin lubusin ang pagpunta rito, 'no!" sabi naman ni Kath. "Yup, I agree!" sabi ni Aya. Tumango din kaming lahat bilang sang-ayon sa sinabi ni Kath. Nag kwentuhan lang kaming lahat at nagtawanan.

Naka ilang tawag na sila sakin "Goodnight. I love youm" "Goodnight. I love you too." *END OF PHONE CONVO* We end the night wasted. Yes. Lasing kaming lahat sobrang saya Kasi. After kasi namin mag swimming ay nag karaoke kami. Bukas ay mag Vigan naman kami. Sana ma enjoy namin dahil panigurado, may hangover kami lahat nito.

Doon na sila nagsimulang naging mayabang. Sana nga mamatay na ang lahat ng mga kurap sa mundo. Enjoy reading po! 🩵🌹🫶🏻

Kabanata 65 Slap --- Hindi ko alam kung kailan ako magtatagal sa mundo. Nobody knows the perfect time for that. But if I'm going to decide, I hope I live endlessly. I want to spend my time with my love once. Nong namatay sila mama at papa, akala ko katapusan na ng mundo ko. Kahit na nagluluksa ako nun, pinipilit ko pa rin ang aking sarili na maging matatag dahil sa mga kapatid ko. Ayaw kong makita rin nila na nasasaktan ako. Ayaw kong makitaan nila ako ng kaonting kahinaan. I`ll live with enough courage and hope that things would be better after these. Minsan, dahil tao lang, nakakaramdam din ako ng pagod pero sa tuwing makikita ko ang mga kapatid ko. The enough light they show to me is enou

pahayag ko. "We will...huwag ka ng umiyak...Magpakatatag ka, aralin mo lahat ng mga sinasabi namin sayo para pagdating ng araw alam mo na lahat ito. Hindi ka na mahihirapan pa at kaya mo ng ipagtanggol ang mga mahal mo sa buhay," ani Maya.

tumango tango naman sya "yes so plsss pumayag ka na" nagpuppy eyes naman sya wala naman akong nagawa kundi ang tumango nagtatalon naman sya sa tuwa as if naman may magagawa ako para talaga syang teenager hmm matagal tagal narin pala akong hindi nakakapag mall noh

"I'm sorry, ate." Dahan-dahang tumango ako sa aking kapatid. Pagkatapos naming kumain lahat ay nagpresinta kaming magkapatid na kami na ang magligpit ng hapag-kainan at maghugas na rin. Mabuti na lamang at hindi na tumanggi pa si Aling Belen.