Novel & Cerita Talking With Friends

"Can't you give the guy a break? If we're going to keep on talking about RD's business as if it were yours, uuwi na lang ako." "Ikaw, kahit kailan badtrip ka kasama! We're just worried about our friend, I don't want him to grow old alone." "Let him be, Ram. RD's young and it's not okay for us to talk about him while we're sitting here, drinking his whiskey while he's out of earshot." "And in front of his co-workers."

It's late already. Nagpark ako sa harap ng gusali. There, I saw her talking with someone. Nakikipagtawanan na para bang ka-close niya iyon. It is okay if she has a friend whom she can talk to. If it's a girl. Ngayon kasi ang kausap niya ay isang lalake na halatang bagito pa.

Nakakunot ang noo ko, pero hindi ako nagsalita. "Open communication. Wala nang sikreto. Wala nang pa-‘I'm okay’ tapos lalabas pala ng bahay nang hindi nagpapaalam. Kung gusto mong mag-gig, sabihin mo. Kung gusto mong sumama sa friends mo, sabihan mo kami. Hindi namin palaging papayagan, pero makikinig kami." Para akong nabunutan ng tinik sa dibdib. "Salamat po," mahina kong sabi.

“Monique, pwede ba tayong mag usap mamaya? Kamustahan lang, na miss talaga kita eh.” Naka ngiting sabi nito sakaniya, narinig niya pa nag marahang tilian nina Bea, Raquel at Andrea, mukhang nanadya talaga ang tatlo niyang kaibigan. “Loko ka talaga Alex, oo na sige mamaya.” Pag payag niya naman sa sinabi ni Alex, well Alex is an old friend too isa pa, wala naman siyang nakikitang dahilan para huwag siyang pumayag na maki pag usap at maki pag kamustahan dito.

Napangiti siya roon. "Come." Iginiya ko siya sa akin saka pinaupo sa kandungan. "Do you want to meet my friends?" I asked. Her face beamed. "Really?" Tumango ako. "They're busy these past few months kaya hindi pa kita mapakilala but the last time we talked, free naman daw sila." "I thought you won't be introducing me to them." "Puwede ba 'yon?" She laughed. "Kaya nga sabi ko akala ko."

“Thank you Tiff! Ang laking help mo talgaa saakin!” Napangiti si Tiffany sa sinabing iyon ng bagong kaibigan at tinapik niya ang likuran nito. “Friends na tayo ha! Gusto ko pag uwi mo ng Pipilinas magkikita tayo! Well, muka ngang magkikita tayo,” natatawang sabi nito sa huling parte. “Of course, basta ‘wag lang tayo mawalan ng contact sa isa’t-isa.” Ngiting malaki na sabi ni Tiffany dito.

Dahan-dahan kong hinarap ang pinanggalingan ng boses. “H-hi.” Tanging nasambit ko. Ngumiti lang ito at muling iginala ang mata sa loob ng UT kung saan halos lahat nang naroon ay nagkakasiyahan na. “Where are your friends?” pambabasag ko sa katahimikan sa pagitan namin. “They’re enjoying others company.” kaswal nitong sabi. “And you?” Bumaling siya sa akin na bahagyang nakakunot ang noo pero bago pa siya makapagsalita ay bigla nalang nagbago ang music sa dance floor. From hiphop to slow music.

Bahagyang tumaas ang isang kilay niya. "Wala?" "Yup." Tahimik siyang nakatingin sa akin. Nakakainis. Parang X-ray machine. Parang kayang basahin ang kaluluwa ko. "Then who were you talking to?" "My friend." Mabilis kong sagot. "Friend." "Yes." "Friend." "Yes!" "Friend." Napangiwi ako. "May problema ba sa word na friend?" "Tinitiyak ko lang." Napairap ako.

“Sorry, wala lang ako sa mood. Gusto ko lang mapag-isa muna. Nag alala ka ba?” Tumango ako, hindi naman ako galit. Hindi naman kasi dahil halos magkapatid na ang turingan namin eh kailangan lagi kam naguusap. Ang friendship ay hindi lang tungkol sa pag-uusap at parating available sa isa’t isa. May kanya-kanya naman tayong personal space, that space must be respected. “Your complexion does not look good. Mukha kang bilasa bruha, hindi ba dapat fresh ka since nakapag bakasyon ka?”

nagtatampong saad ko sa kaniya. "Hop in," saad nito pero hindi ako kumilos sa kinatatayuan ko kaya nilingon niya ako. "We will talk." "Bakit naman tayo mag-uusap, hindi naman tayo friends, 'di ba?" muli ay saad ko.