Tambay As A Friend Novels & Stories

Sumenyas na lang ako kay Jewel na tutuloy na ako sa classroom pero mabilis pa sa kidlat siyang nakalapit sa akin at hinila ako papunta sa grupong iyon. Umayos ng upo ang ilang mga lalaki at may mga matang nanatili sa akin. Hindi ako sanay sa ganito kaya halatang hindi ako komportable. "Guys, this is my best friend, Tamara. Tammy, sila iyong mga college students na naglaro kanina. He's Josh, Martin, Nico, Ed, Phil, Niño, Ricky at ang bagong kasama nila si Rafael," pakilala niya sa mga lalaking nandoon. Diniin pa niya talaga ang 'best friend'.

Pag bubukas ko ng usapan, gusto kong paunti-unti may pag usapan kami para sa ganun mapa lapit ako sakanya "Hindi ko kailangan no'n." Maikli pa ata sa pangalan niya ang pag sagot sa akin. Ano ba iyan, pero okay lang. As long, kasama ko siya at nagagawa niya pang sumagot sa akin. "I can be your friend." Suhesyon ko na tumitig sakanya kaya't binaba ni Taurus ang sinimsim ang inumin na kina-kunot ng noo ang sinabi ko.

Pero tulad ng kanyang ipinangako, hindi niya binanggit ang tampuhan at pananakot ng bata. Naalala niya ang sinabi ni Tito Anthony: “Good friends keep their promises.” At pinanghahawakan niya iyon. Nakinig si Amber nang tahimik, marahang hinihimas ang likod ni Finn habang nagsasalita ito. Ramdam niya ang pag-aalangan ng bata sa ilang bahagi ng kwento, ngunit hindi niya pinilit. Pagkatapos, tumango si Amber saka mahinahong nagtanong, “So… you want to be friends with him, but he doesn’t play with you that much?”

Samantala, Ngayong araw ay kaarawan ng aking kaibigan na si Peter. Sa lahat, siya yung pinaka malapit sa akin. Siya yung madalas kong nakakasama gumimik at pinagsasabihan ng aking mga problema. Pero ngayong gabi, itinext ko siya na hindi ako makakapunta sa celebration ng kaniyang birthday dahil bukod sa wala ako sa mood lumabas, ayokong makita ng ibang mga kaibigan namin na namamaga ang mga mata ko sa kakaiyak.

Bradley Unti-unting humupa ang tawanan namin. Isa-isang ibinaba ng bawat isa ang hawak nilang baso, at napansin kong nagbago ang ekspresyon ng mga kaibigan ko. Kung kanina ay puro kantiyawan lang ang laman ng usapan namin, ngayon ay tila sabay-sabay silang may naalala. Kilala ko sila nang matagal para hindi mapansin ang pagbabago ng mood nila. Kapag naging ganoon sila katahimik, ibig sabihin ay may seryosong paksa na namang bubuksan.

peke kong tawa. "Uhm......." Umarte ang babae na tila ba nag-iisip, medyo may katabaan s'ya "Actually, I want you to be my friend since I don't have a friend." Sambit nya sabay paliwanag, napatango n lang ako bago iabot ang kanang kamay ko at makipag-shake hands sa kanya "So, since we're friends what is your name?" She asked. "I'm Tristan," nakangiti kong tugon.

Agad na lumamig ang ekspresyon ni Samantha. “So, ayaw mong maging kaibigan ko?” “Hindi iyon ang ibig kong sabihin,” sagot ni Pamelle na may tipid na ngiti. “Sadyang kakaunti lang ang mga kaibigan ko, at hindi ako sana’y makipag kaibigan sa mga katulad mong may pangalan at kilala. Baka pagsisihan mo lang na naging kaibigan mo ako.” Tumalas ang tingin ni Samantha.

Mayroon siyang ibang kasama na, I think hindi kami schoolmates, they're not even familiar. "Hey! Guys this is Amber, My friend. Amber, this is Hans, Gerry, Aimie, and Vincent." Pagpapakilala niya, I smiled at them at bumeso sa kanila. "They are my friend outside the school." I just nod at her at naki-upo na sa kanila. Masaya silang kasama pero mas masaya parin kasama ang mga friends ko sa Rizal, sa kanila kasi may halong kaartehan dahil mayaman sila. Kami sa Rizal, kahit hindi close nagmumurahan na.

May tinatago rin palang pagka-marites itong si Amber! Pilit na ngumiti na lang ako, kahit na nga ba sa totoo lang ay umaasa akong sana nga boyfriend ko siya... Jo-jowain ko talaga ang tukmol na 'yon! Kung ayaw niya, pwede namang sugar baby na lang. Aalagaan ko na, pagagatasin pa! Chos! "No, we're just friends... I think." Nakangiting sagot ko. Parang showbiz lang yan e' friends lang daw pero magkapatong naman sa kama!

"Sige po. Pero lola… magpapaalam po sana ako kasi imi-meet ko po yung friend ko mamaya. Hindi po ako makakasabay ng hapunan. Kung okay lang po..." Dahan-dahan nawala ang ngiti sa mga labi ng Reyna. "It’s okay, Adee. But who is this friend?" "Ah… Kaibigan ko po at the same time ay katrabaho ko rin po siya. Wag po kayong mag-alala. Mabait po ‘yon tsaka saglit lang po ako."