The Cellar Novels & Stories

Guards stood stiffer. Even the music from the ballroom sounded wrong — fake laughter, forced smiles. Naglakad ako sa mga corridor na parang multo, cloak ko humahalik sa sahig. Down the stairs, past the old hallways, hanggang sa west tower — kung saan nandoon si Celine. The cell was small, damp, perfect. Naka-upo siya sa sahig, kamay nakatali, luha at kandila sa mukha niya.

Walang kahit anong amoy ng amag o lamig sa hangin. Tinuro ni Lolo Herman ang elevator at saka tinapunan ng tingin ang isang bahagi ng silid. "Nandiyan ang wine cellar. Marami akong itinagong mamahaling alak diyan. Camila, uminom ka kung gusto mo." Tumango si Camila. "Naiintindihan ko, salamat po, Lolo." Hindi kasya sa elevator ang lahat ng gamit kaya binuhat na lang ng mga bodyguard ang mga bagahe at umakyat sa hagdan.

Takot na takot siyang makasama ang mapanganib na lalaking ito sa isang maliit at saradong kwarto. Maliit lang ang cellar na napapalibutan ng mga estante ng alak sa tatlong sulok. Sa pinakamataas na bahagi ng estante sa dulo nakalagay ang mga mamahaling vintage wine mula sa Bordeaux. Lumapit si Calista, tumingkayad ng bahagya, at inaabot ang kanyang kamay upang kunin ang bote. Ngunit bago pa man niya ito mahawakan, narinig niya ang paghinto ng mga sapatos sa kanyang mismong likuran. Ilang segundo pagkatapos niyon, isang kamay na nakasuot ng gray suit ang biglang kumuha sa bote bago pa man niya ito tuluyang maabot. Hindi naman nito ibinigay ang alak sa kanya.

playing safe na sagot nito sa akin kaya napaismid na lamang ako. Napansin ko namang hindi pa nakakabalik si Rafaela, nagpaalam ito kaninang kukuha lang ng alak sa cellar pero magkakalahating oras na ay wala pa rin ito. Same with my husband, nagpaalam itong magbabanyo lang pero hanggang ngayon ay hindi pa siya nakakabalik. Napatayo ako at tinignan si Fernando, naramdaman niya iyon kung kaya't napatingin din siya sa akin. "Where is the cellar located?" deretsong tanong ko. Ngumiti naman ito.

sagot ni Aida. “Ah, ganoon ba? Sige, maiwan na kita.” Kaagad ko siyang iniwan at malalaking hakbang ang pinakawalan ko patungo sa wine cellar. Ang cellar na iyon ay isa sa mga paboritong bahagi ni Camelia sa mansiyong ito. Madalas siyang tumambay roon, at hindi ko maiwasang mangamba sa kung ano ang maaaring gawin niya kay Mira kapag nagtagpo ang kanilang mga landas.

Habang ang cellar naman sa condo unit na ito ay climate controlled na ito dahil isa sa mga pinaka high end niya, may fingerprint scanner rin ang pinto, at may glass enclosure na nagpapakita ng kanyang collection na tila isang art installation sa isang museo. Isa ito sa mga bagay na hindi dapat nawawala sa buhay niya, alak. Pumasok siya sa loob, at ang mababang lamig ng cellar ay sumalubong sa kanyang katawan, isang crisp na contrast sa mainit na gabi. Hinalughog niya ang collection ng Single Malt Scotch Whiskies, kung saan nakahanay ang daan daang bote na may iba't ibang taon at pinagmulan.

sigaw ni Ria habang buhat si Gabriel. “Ma’am, ang signal ay galing sa basement ng bahay na ito!” sagot ni Sarah mula sa hallway. “Julian used the old wine cellar as the drowning chamber!” Tumakbo si Ria pababa sa basement, hindi pinapansin ang mga putok ng baril na naririnig sa itaas. Ang bawat hakbang niya ay tila isang pakikipagkarera sa kamatayan. Nang marating niya ang wine cellar, bumungad sa kaniya ang isang makapal na glass chamber.

Out of curiosity, binitiwan ko ang remote at kinalkal kung ano ang kanyang pinamili. “A wine?” I asked and turned to him. “Ang dami mong wine sa cellar, ah?” May cellar siya na mahahanap sa hidden door sa kusina. Punong-puno ito ng mga alak na mula siguro sa iba't ibang panig ng mundo. “That's for you,” he said. “I also bought some chocolates for you and some snacks.” “Huh?” Umangat ang isang kilay ko. “Bakit mo ako binilhan ng wine?”

Kinabukasan, over breakfast, tinignan ko si Damian habang abala siya sa tablet niya. “You never told me what was under the cellar,” casual kong sabi, sinusubok kung magrereact siya. Hindi siya tumingin. “Old wines. Most of them expired.” Hindi siya nagsinungaling. Pero hindi rin siya nagsabi ng buong katotohanan. I took a sip of my coffee. “If walls could talk…” Nagtaas siya ng kilay. “What’s that supposed to mean?”

“Now.” Sinundan niya ito sa pasilyo, ang tibok ng kanyang puso ay sumasabay sa bawat hakbang ng lalaki. Hindi man lang ito lumingon kahit isang beses. When they reached the cellar, the air changed—cooler, heavier, laced with the metallic scent of old iron and cedar oil. The Red Room. Huminto si Sergio sa harap ng pinto, binuksan ang kandado, at itinulak iyon nang marahan.